Dzieci nie są dla każdego. Wciąż jednak wielu ludzi automatycznie zakłada, że po ustatkowaniu się trzeba się rozmnażać — a tych, którzy mówią, że nie chcą mieć dzieci, często przekonuje się, że kiedyś zmienią zdanie. Szczególnie dotyczy to kobiet.
Istnieje wiele ważnych powodów, by żyć bezdzietnie. Jeśli ktoś nie chce poświęcić około 18 lat życia na wychowywanie innego człowieka, od którego jego dobro zależy w dużej mierze — czy naprawdę powinniśmy do tego zmuszać? Bez względu na to, czy ktoś wpisuje się w heteronormatywne oczekiwania społeczne.
Redditor AGstudios22 zapytał osoby, które nie planują mieć dzieci, co doprowadziło je do takiej decyzji. Odpowiedzi dają wiele ciekawych perspektyw, niezależnie od osobistych przekonań.
#1
Z mojego doświadczenia — nie chcę sprowadzać na świat kolejnego dziecka w takim świecie, w jakim żyjemy. Zdecydowanie wolałbym adoptować dziecko, które już cierpi lub pochodzi z trudnego miejsca. Są miliony głodujących i źle traktowanych dzieci — lepiej uratować choć jedno, niż sprowadzać następne na ten okropny świat.
#2
Nie chcę być rodzicem i uważam, że chęć bycia nim powinna być minimum do podjęcia decyzji o dzieciach. Moja babcia nie wydawała się czerpać radości z rodzicielstwa, mama też nie. Robiły to, bo „tak trzeba”. Ja przerywam ten cykl.
#3
Po prostu egoizm — cenię wolność: wstawać kiedy chcę, jechać gdzie chcę, bez myślenia „kto dziś zaopiekuje się dzieckiem” albo „muszę być obudzony, bo dziecko jest obudzone”. Wolę swoją swobodę niż to, co mogłoby dać mi dziecko.
#4
Po prostu brak pragnienia. Myślę, że żeby mieć dziecko, trzeba mieć silne, przytłaczające pragnienie zostania rodzicem — ja go nie mam, więc po co miałbym mieć dziecko?
#5
Czasami widzę rodziców i myślę: „Ci ludzie nigdy nie powinni mieć dzieci”. To ja — wiem, że brzmi to surowo, ale to mój powód.
#6
Nawet mając dzieci, nie chcę ich mieć więcej. Kocham swoje, oddałbym za nie życie, ale wychowywanie ich mnie wykończyło finansowo, fizycznie i psychicznie. Chwile nagrody się zdarzają, ale w zamian dostajesz osądy i przedwczesne siwe włosy. Nie żałuję, ale nie polecałbym tego nikomu.
#7
Po prostu brak jakiegokolwiek pragnienia mieć dziecko. Zero. Tak samo jak nie mam pragnienia mieć nosorożca albo zostać prawnikiem.
#8
Czasem ledwo radzę sobie ze sobą, więc nie mogę wziąć na siebie odpowiedzialności za jeszcze jednego człowieka. Poza tym jest dużo rzeczy, które chcę zrobić, a które stałyby się trudne lub niemożliwe z dzieckiem. No i pesymistyczne spojrzenie na świat — nie chcę sprowadzać nowego życia do takiej rzeczywistości.
#9
Nie chcę przekazywać genetycznie przewlekłego bólu ani chorób psychicznych. Poza tym dzieci kosztują — brak pieniędzy to duży powód.
#10
Krzyki na sklepowych alejkach, bo dziecko nie dostanie tego, czego chce — to mnie zniechęca.
#11
Nigdy ich nie chciałem. Nie bawiłem się lalkami jako dziecko, nigdy nie paliło mnie do opiekowania się cudzymi dziećmi, i zawsze czułem dyskomfort, gdy ktoś mówił „kiedy będziesz mieć dzieci” zamiast „jeśli będziesz mieć dzieci”. Nie uważam niemowląt za słodkie, nie wyobrażam sobie spędzania z nimi całego czasu i perspektywa odpowiedzialności za wychowanie kogoś w pełni funkcjonującego człowieka jest przerażająca.
#12
Przez większość życia opiekowałem się starszym bratem z niepełnosprawnością intelektualną. Ma 32 lata, zachowuje się jak siedmiolatek. Kocham go, ale po latach opieki nie mam już cierpliwości, by znów przechodzić przez coś podobnego. Strach przed wychowaniem dziecka, które nigdy nie osiągnie pełnej samodzielności, powstrzymuje mnie przed rodzicielstwem.
#13
Stan tego przeklętego świata — być może? To nieodpowiedzialne sprowadzać dziecko na świat, jeśli nie możesz zapewnić mu szczęśliwego, zdrowego dzieciństwa. Jako obywatel kraju widzę przyszłość, w której moje bliskie osoby mogą cierpieć z powodu błędów ekonomicznych i ekologicznych przywództwa — nie chcę narażać nikogo na to.
#14
Mój ex powiedział kiedyś: „teraz nie możesz mnie zostawić” — i to przerażające poczucie kontroli mnie zniechęciło.
#15
Większość rodziców, których spotykam, narzeka subtelnie na wychowanie: jak to trudne, drogie, brak snu i wolnego czasu. Potem dodają „ale to najlepsza rzecz, jaką zrobiłem” — to brzmi mniej autentycznie niż wcześniejsze narzekania. Jedna z bliskich przyjaciółek przyznała szczerze: „kocham go, ale żałuję, że miałam dziecko”. Jako nauczyciel widzę takie rozmowy codziennie.
#16
Wszystkie „najlepsze” chwile z dzieckiem nie są warte utraty spontanicznych wolnych dni, popołudni z marihuaną i przypadkowego wydawania pieniędzy na gry czy gadżety — dziś zrobiliśmy dokładnie to i nie żałujemy.
#17
Świat jest przeludniony — wolę uratować dziecko z systemu niż powiększać populację.
#18
Mam w rodzinie historię poważnych zaburzeń psychicznych (bipolarność, ciężka depresja, psychozy). Chociaż wydaje mi się, że wyszedłem na prostą, dorastanie było trudne i nie chcę ryzykować przekazania takich obciążeń. Do tego wolność, spontaniczność, niechęć do poświęcania siebie całkowicie dla roli „mamy”, koszty finansowe, brak doświadczenia z dziećmi, brak snu, stres, wpływ na związek i lęk przed opieką nad dzieckiem z ciężką niepełnosprawnością — wszystkie te rzeczy składają się na moją decyzję.
#19
Mam tokofobię — skrajną, paraliżującą grozę przed ciążą.
#20
Szczerze — internet, TikTok i kultura influencerów. Możesz wychować dziecko najlepiej, jak umiesz, ale nie da się całkowicie ochronić go przed internetową manipulacją i trendami. Boję się, co przyniesie przyszłość.
#21
Denerwują mnie dzieci. Nie mam instynktu rodzicielskiego, nie mam temperamentu dobrego rodzica i nie mam pieniędzy — byłoby to niesprawiedliwe wobec dziecka, gdybym je narzucił jako rodzic.
#22
Widziałem dzieci, które mają normalnych rodziców, a mimo to zachowują się jak mali psychopaci — to mnie przeraża.
#23
Moje zdrowie psychiczne i sytuacja finansowa. Nie chciałbym wychowywać dziecka w warunkach, w których sam dorastałem.
#24
Koszty są zbyt wysokie. Średnie koszty porodu i opieki to ogromne sumy, a przedszkole potrafi zrujnować budżet. To obciążenie środowiskowe i moralne — czy dobrze jest narażać dzieci na potencjalne konflikty klimatyczne? Nawet przy najlepszych intencjach dzieci mogą okazać się trudne.
#25
Od prawie dekady zmagam się z depresją. Lęk przed depresją poporodową i brak stabilności psychicznej to poważne powody, by zrezygnować z rodzicielstwa.
#26
Widziałem w przedszkolu zachowania ekstremalnie trudnego dziecka — trzylatek uderzający nauczyciela i próbujący tłamsić inne dziecko. Takie doświadczenia naprawdę zniechęcają.
#27
Kocham swoje dzieci, ale całkowicie zrujnowały mi życie — nie zachęcałbym nikogo do posiadania potomstwa.
#28
Mam sąsiada z siedmiorgiem dzieci. W domu ciągłe krzyki; przerwy w mojej pracy przez histeryczne awantury. To mnie raczej zniechęca niż inspiruje.
#29
Ciąża mnie przeraża. Zawsze bałam się bycia w ciąży i z wiekiem nic się nie zmieniło. Ma 34 lata i wciąż myśl o ciąży mnie paraliżuje. Chciałabym adoptować, ale nie chcę być w ciąży.
