Co roku z niecierpliwością oglądamy zdjęcia nominowane w konkursie Wildlife Photographer of the Year — rywalizują o sławę, nagrody i tytuł autora zwycięskiej fotografii. Tegorocznym laureatem Grand Title został Yongqing Bao ze zdjęciem „The Moment”, przedstawiającym lisicę atakującą świstaka.
Przeglądaj dalej i wybierz swoje ulubione ujęcia. Podziel się nimi z bliskimi i napisz, które zdjęcia zrobiły na Tobie największe wrażenie — oraz co myślisz o pracy Bao.
Świstak himalajski niedawno opuścił zimowy legowisko, gdy został zaatakowany przez matkę lisicę z trójką wygłodniałych młodych. Yongqing uchwycił chwilę ataku — rozkrzywione zęby drapieżnicy, przerażenie ofiary i zwielokrotnione napięcie między życiem a śmiercią na ich pyskach.
Jako zwierzę żyjące na dużych wysokościach, świstak polega na gęstym futrze, które chroni go przed ekstremalnym mrozem. Zimą większość kolonii spędza ponad sześć miesięcy w głębokich norach; dopiero wiosenne wynurzenie stanowi okazję dla głodnych drapieżników.
Wieczorem, gdy nad jeziorem opadał zmrok, samotne pszczoły ustawiały się w rzędach na łodygach traw, przygotowując się do nocnego odpoczynku. Frank obserwował prawdopodobnie samce, które gromadziły się w odpowiednich miejscach do snu, podczas gdy samice spały we własnych gniazdach w pobliżu.
Owady zmiennocieplne czerpią energię ze słońca i nocą oszczędzają siły. Mocno chwytając łodygi silnymi żuwaczkami, stopniowo rozluźniają ciało — opadają skrzydła i anteny — aż w końcu zapadają w sen, czekając na poranek.
Audun przygotował gałąź jako punkt obserwacyjny dla orła przedmorskiego, zostawiając czasem padlinę w pobliżu. Po kilku latach ptak zaczął korzystać z tej gałęzi jako strategicznego stanowiska. Fotograf uchwycił potęgę chwili, gdy orzeł nadlatywał z rozpostartymi szponami.
Orły przednie zwykle latają z prędkością około 50 km/h, ale podczas nurkowania mogą osiągać znacznie większe prędkości, a ostre szpony czynią je skutecznymi drapieżnikami. Ich dieta obejmuje drobne ssaki, ptaki, gady czy ryby — nie gardzą też padliną.
Chiński autor Bao, nagrodzony przez Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, uwiecznił chwytającą scenę lisicy atakującej świstaka na Wyżynie Tybetańskiej. W kadrze widać autentyczny strach zwierzęcia — reakcję, z którą łatwo się utożsamić.
Kunica wysunęła głowę przez otwór w porzuconym samochodzie, oceniając teren — idealna chwila na wykonanie długiej ekspozycji o zmierzchu. Tylne siedzenie stanowiło kryjówkę dla matki i pięciu młodych: wejście było wystarczająco duże dla niej, ale za małe dla większych drapieżników.
Kunosze zwykle zakładają nory w pniach drzew lub szczelinach skalnych, ale potrafią też wykorzystać przestrzeń stworzoną przez ludzi. Aktywne o zmierzchu, spędzą noc na poszukiwaniu pożywienia — od owoców po resztki w koszach na śmieci.
Stojąc oko w oko z dzikim pumą, Ingo doświadczył silnych emocji. Długie dni śledzenia kotów w trudnych warunkach i zdobywanie ich zaufania pozwoliły mu stworzyć intymny portret samicy z młodymi.
Pumy bawią się przez całe życie — walki na niby uczą młode niezbędnych umiejętności łowieckich i ucieczki. Młode pozostają z matką do około dwóch lat, po czym prowadzą samotne życie aż do kolejnego rozmnażania.
Pomimo mrozu sięgającego -20°C Diana spędziła godziny, obserwując „doskonale zsynchronizowany taniec” ptaków dziobiących sopel lodu po soplu. Szybkie ruchy i zmarznięte dłonie utrudniały fotografowanie, ale warto było uchwycić ich zachowanie.
Ptaszki żyjące na Hokkaido, znane jako Shima-Enaga, zimą żywią się śniegiem i lodem, żerują na owadach i pajęczakach, a nocą tulą się w małych grupach dla ciepła.
Zdjęcie „The Moment” wykonano na wysokości 14 800 stóp (około 4,5 km) nad poziomem morza, na łąkach Wyżyny Tybetańskiej — zwanej też „Dachem Świata”.
Orzeł bielik ląduje na zaśnieżonym brzegu z wyciągniętymi skrzydłami i skupionym spojrzeniem, gotowy na połów łososia. Jérémie obserwował te ptaki przez tydzień z ukrycia, i trafił na moment, gdy jeden z nich schwytał rybę z lodowatej wody.
Łososie wracają do rzek, gdzie się rozmnażają i po tarle umierają — to coroczne święto pożywienia przyciąga tysiące bielików, które korzystają z łatwo dostępnego pokarmu.
W białej zawiei samotny bizon na chwilę podnosi głowę podczas przeszukiwania zaspy. Max spowolnił czas otwarcia migawki, rozmywając śnieg i tworząc „linie” na sylwetce zwierzęcia. Delikatne prześwietlenie i konwersja do czerni i bieli podkreśliły surowość zimowego krajobrazu.
Bizony odgarniały śnieg pyskiem, by dosięgnąć traw skrytych pod powierzchnią. Po niemal wyginięciu w XIX wieku gatunek odradza się dzięki ochronie i teraz znów żyje na obszarach chronionych.
Stefan rozpoznał samca pingwina cesarskiego przy pisklęciu po tym, że często podnosił skórzasty fałd, by sprawdzić rozwój młodego. Fotograf śledził proces wylęgu, gdy po 65–75 dniach maleństwo zaczyna przebijać skorupkę — walczyło, przymykało oczy i wyglądało na wyczerpane.
Gdy partnerka poluje na morzu, samiec znosi trud zimy, ogrzewając jajko w fałdzie zwanego „torbą lęgową”. Stado i rotacja w huddle są kluczowe dla przetrwania w ekstremalnych warunkach Antarktydy.
Przewodnicząca jury, Roz Kidman, w komunikacie prasowym podkreśliła, że zdjęcia z Wyżyny Tybetańskiej „są już same w sobie rzadkie”, a uchwycenie tak silnej interakcji między lisem tybetańskim a świstakiem — gatunkami kluczowymi dla tego ekosystemu — jest niezwykłe.
Sven ustawił drona nad niewielkim jeziorem i czekał na przebłysk słońca, który odbiłby się w tafli wody niczym oko. Po przezwyciężeniu problemów technicznych i ograniczeń baterii został nagrodzony obrazem o niemal kosmicznym charakterze.
Karula to park narodowy, w którym żyją krogulce, rysie, wilki i niedźwiedzie. Powalone pnie drzew wokół jeziora świadczą o działalności bobrów, które spiętrzając wodę, zalewają brzegi i powodują obumieranie przybrzeżnej roślinności.
Gentoos uciekają, gdy lampart morski gwałtownie wyskakuje z wody. Eduardo obserwował scenę i uchwycił moment, gdy foka wyskoczyła z otwartą paszczą — przypomnienie, jak brutalne potrafi być życie na morzu.
Lamparty morskie są szybkie i mają potężne szczęki z długimi kłami; jedzą m.in. pingwiny, kryl, ryby i kałamarnice, a także młode innych fok.
Tysiące pingwinów cesarskich grupuje się plecami do wiatru, głowy w dół, by dzielić się ciepłem. Stefan wspomina, że zdjęcie powstało w tak mroźny dzień, iż zdjęcie rękawic wywołało ból palców niczym ukłucia igieł.
Podczas gdy samice polują przez około dwa miesiące, samce inkubują jaja, trzymając je na stopach pod fałdem. Stado rotuje — pingwiny zewnętrznych warstw przesuwają się, by dołączyć do cieplejszego środka — współpraca zapewnia przeżycie.
Młody fotograf Cruz Erdmann (14 lat) zdobył tytuł Young Wildlife Photographer of the Year za zdjęcie kałamarnicy bigfin, zrobione podczas nocnego nurkowania w cieśninie Lembeh niedaleko Indonezji.
Dwa samce owiec Dall zaplątane w spiralnych rogach podczas zaciętej walki — Jérémie marzył o fotografii białych Dall sheep na śnieżnym tle i długo znosił srogie warunki, by uchwycić ich czystość i siłę.
Owce Dall żyją w arktycznych i subarktycznych rejonach, korzystając ze stromych klifów do ucieczki przed drapieżnikami, a z odsłoniętych, przewiewnych miejsc zimą — by łatwiej znaleźć pożywienie.
Kolonia ogrodowych węgorzy zniknęła w norach po przybyciu Davida. Ukrył aparat przy wraku i wyzwalał go zdalnie, czekając kilka godzin, aż węgorze wyłonią się ponownie — i kilka dni, by uzyskać idealny kadr.
Węgorze żerują planktonem niesionym prądem i cofną się do nor, gdy poczują zagrożenie. Jak wiele ryb, rejestrują ruch dzięki linii bocznej — sensorycznemu organowi przebiegającemu wzdłuż ciała.
Pojedynczy samiec geparda został zaatakowany przez stado psów afrykańskich. Początkowa ostrożność psów przerodziła się w odwagę, gdy pojawiły się kolejne osobniki — w kilka minut gepard uciekł.
Gepardy i psy afrykańskie zniknęły z dużych części swego zasięgu; każda z tych grup liczy mniej niż 7 000 osobników. Utrata siedlisk i polowania spowodowały gwałtowny spadek ich liczebności.
Konkurs odbywa się od 55 lat i w tym roku przyjął ponad 48 000 zgłoszeń od fotografów z 100 krajów.
Mały niedźwiedź polarny wydaje się bezbronny na stromym stokowisku; Françoise fotografowała go z łodzi, ukazując, jak nawet potężny drapieżnik może wyglądać niewielko wobec surowości krajobrazu.
Zmniejszająca się pokrywa lodowa zmusza niedźwiedzie polarne do spędzania coraz więcej czasu na lądzie, co wydłużyło okres, który spędzają poza miejscem polowań, i skłania je do urozmaicania diety.
Stado samców chiru wędruje ku cieplejszym obszarom pustyni Kumukuli — te wysokojakościowe antylopy są charakterystyczne dla Wyżyny Qinghai–Tybet. Shangzhen kilkukrotnie przemierzał ten trudny teren, by obserwować ich migracje i skomponować kontrast śniegu i piasku.
Pod długą okrywą włosową chiru posiadają miękkie podwłosie nazywane shahtoosh — z jego pozyskiwaniem wiązała się kiedyś zabójcza presja łowiecka. Ochrona od lat 90. pomogła populacji się odbudować, choć popyt na szale z shahtoosh wciąż istnieje.
Cruz nurkował nocą z ojcem, gdy dostrzegł parę kałamarnic bigfin. Szybko zmienił ustawienia aparatu i wykonał cztery klatki, zanim zwierzę zniknęło w czerni — zdjęcie dowodzi szybkiej reakcji i odwagi młodego autora.
Kałamarnice bigfin potrafią błyskawicznie zmieniać barwy i wzory na ciele, używając ich do kamuflażu i komunikacji, szczególnie podczas zalotów.
Na Pearl Street w Lower Manhattan szczury biegają między legowiskiem pod kratką drzewa a workami ze śmieciami pełnymi jedzenia. Charlie oświetlił scenę tak, by wtopić ją w poświatę latarni, zdalnie sterując sprzętem i uzyskując intymny, uliczny portret tych zwierząt.
Populacje szczurów miejskich rosną, a ich związek z chorobami i uciążliwościami wzbudza lęk. Są inteligentne, potrafią poruszać się w złożonych sieciach miejskich, świetnie pływają, kopią nory i skaczą — co czyni je doskonale przystosowanymi do życia w miastach.
Duża jaskinia na Te Tara Koi Koia chroni jaja i pisklęta albatrosów z Chatham — to jedyne naturalne miejsce lęgowe tego gatunku, co czyni obecność Thomasa przy tym zjawisku rzadkim przywilejem.
Jedno miejsce rozrodu oznacza duże ryzyko dla przyszłości gatunku. Od lat 80. silne burze powodują erozję, niszcząc siedliska niezbędne do budowy gniazd; niedawno w ramach ochrony przeniesiono część kolonii na większą wyspę.
Przez ponad dekadę Manuel śledził masową wędrówkę żab. Zanurzył się z aparatem w dużym stawie, gdzie setki żab zebrały się do rozrodu — wyszedł obraz pełen harmonii, miękkiego światła i lustrzanych odbić.
Wiosenne ocieplenie wyciąga żaby z zimowych kryjówek prosto do wody, gdzie odbywa się tarło. Choć gatunek jest szeroko rozpowszechniony w Europie, liczebność maleje z powodu degradacji siedlisk i zanikających miejsc rozrodu.
Dźwięk przyciągnął Thomasa do kolibrowatego zawisa — ćmy hawkmoth. Obserwował ją, jak krąży przed kwiatami szałwii i pije nektar długą, rurkowatą ssawką. Utrafienie ostrego kadru przy szybko bijących skrzydłach wymagało precyzji, ale udało mu się uzyskać efekt ruchu skrzydeł przy niemal nieruchomej sylwetce owada.
Ćmy hawkmoth są aktywne w dzień, mają lepszy wzrok niż większość ćmy i swym ruchem przypominają kolibry — stąd ich nazwa oraz charakterystyczne brzęczenie skrzydeł.
Delikatne comb jelly rozpościera żaglowate płaty, płynąc wraz z prądem Morza Śródziemnego. Angel zbliżył się bardzo ostrożnie — gatunek ten często składa żagle przy najmniejszym drgnięciu, więc każde podejście wymagało subtelności.
Te organizmy poruszają się dzięki rzędowi rzęsek tworzących „grzebienie”, które rozszczepiają światło, dając kolorowy iryzujący efekt. W przeciwieństwie do meduz, comb jellies nie parzą, lecz chwytają plankton przyklejającym się komórkom.
Kolonia mrówek-armii w dzień napadała na otoczenie, polując na inne gatunki mrówek; o zmierzchu wędrowała, by zbudować nocne gniazdo. Daniel ustawił aparat przy poziomie ziemi, zachowując ostrożność wobec tysięcy jadowitych owadów — jak zauważa, nie wolno oddychać w ich kierunku.
Mrówki armii przeplatają fazy nomadyczne i osiadłe. W fazie nomadycznej budują „gniazdo” z ciał współbraćcych, żołnierze splatają się pazurami, tworząc rusztowanie, w którym królowa pozostaje w centrum.
W krystalicznie czystych wodach Morza Czerwonego ławica trevally uformowała okrągły szyk. Alexander przez dwadzieścia lat fotografował tarła ryb rafowych, a coroczne powroty pozwalają mu zawsze znaleźć coś nowego do uchwycenia.
Ochrona Ras Mohammed jako rezerwatu morskiego sprzyja reprodukcji trevally — podczas tarła ryby gromadzą się, by chronić się przed drapieżnikami i zwiększyć szansę zapłodnienia.
Lorenzo obserwował powtarzające się loty zawisaków (convolvulus hawkmoths), śledząc je przez kilka wieczorów i przytłumiając światło latarki, by ich nie spłoszyć. Po wielu próbach uchwycił momenty żerowania tych ogromnych ćmigrzewów.
Ćmy potrafią odbywać długie migracje w poszukiwaniu pożywienia i miejsc do składania jaj. W Alpach Apuane pozyskiwanie marmuru powoduje zanieczyszczenia, które zagrażają bioróżnorodności i naturalnym siedliskom tych owadów.
Lawa Kīlauea wpływa do zimnego oceanu, momentalnie wrząc i tworząc parę. Lecąc helikopterem wzdłuż wybrzeża, Luis uchwycił przemieszczające się chmury pary, które odsłoniły czerwony strumień lawy — spektakl tworzenia nowej ziemi.
Gdy lawa gotuje wodę morską, powstaje kwaśna para i drobiny szkła — zjawisko nazywane „laze”. Erupcja z 2018 r. była największa od 200 lat, niszcząc setki domów i tworząc setki akrów nowej, ostygłej ziemi.
Ripan fotografował kolonię czerwonych mrówek, gdy natknął się na dziwnie wyglądającego „mrówkopodobnego” pająka — po bliższej obserwacji okazało się, że to pająk-mimikra, naśladujący mrówkę. Używając odwrotnego mocowania obiektywu, Ripan uzyskał makrofotografię ekstremalnie bliską.
Wiele pająków upodabnia się do mrówek, by wkradać się do kolonii i łapać ofiary lub uniknąć drapieżników, które unikają mrówek. Ten osobnik wyglądał na patrolującego teren w poszukiwaniu samotnej mrówki na posiłek.
Minghui przycisnął twarz do ściany, by sfotografować kokon ćmy Cyana — misterną, przypominającą siateczkę osłonę, wiszącą w Xishuangbanna Tropical Botanical Garden. Ten delikatny pancerz wyróżniał się na tle otoczenia.
Kokon utkany jest z jedwabiu i długich, włosowatych szczecin gąsienicy; wewnątrz gąsienica zawiesza się na niemal niewidocznych nitkach, by przemienić się w dorosłą ćmę.
W opuszczonej świątyni w Hua Hin młode makaki długonogie odpoczywają na zdartej kanapie — Cyril uchwycił grupę ustawioną niczym zespół na okładkę płyty, podczas gdy inne osobniki skaczą po posągach, plecaku fotografa, a nawet po jego głowie.
Makaki są bardzo plastyczne i potrafią żyć blisko ludzi. W Tajlandii stosunek do nich jest ambiwalentny — bywają czczone przy świątyniach, ale także uważane za szkodniki, gdy zagrażają gospodarstwom i mieniu.
Riccardo miał szczęście — samica gelady przeszła brzegiem klifu, gdzie czekał od świtu. Zachowując dystans, użył słabego błysku lampy, by wydobyć jasnobrązowe futro samicy na tle gór, a światło trafiło też w oko ciekawskiego młodego przylepionego do jej brzucha.
Młode gelady przez pierwsze tygodnie życia spędzają czas na brzuchu matki, potem przenoszą się na jej grzbiet. Żyją głównie na ziemi i nocują na półkach skalnych; ich naturalne łąki kurczą się wskutek rozwoju rolnictwa.
Ramiona cyprysa Monterey oplecione pomarańczowym, aksamitnym nalotem i szarymi porostami tworzą niezwykły, niemal baśniowy dach. Zorica złożyła 22 zdjęcia, by połączyć ostre detale i ukazać tę kolorową, gęstą strukturę w głębi ostrości.
Rezerwat Point Lobos w Kalifornii to jedyne miejsce, gdzie takie naturalne warunki tworzą tę scenę: pomarańczową otoczkę stanowi alga bogata w beta-karoten, a szare „koronkowe” porosty nie szkodzą drzewu.
Alejandro poświęcił dwa lata, by stworzyć idealne zdjęcie samca jaguara. Pod rozgwieżdżonym niebem Arizony projekcja jaguara na fragmencie ogrodzenia granicznego miała symbolizować jego dawną obecność i możliwą przyszłość w USA — Alejandro ostrzega, że budowa ściany zniszczyłaby perspektywy jaguara na terenie Stanów.
Jaguary występują głównie w Ameryce Południowej, ale kiedyś sięgały po południowo-zachodnie USA. Polowania i utrata siedlisk sprawiły, że zniknęły z tego regionu; wszelkie nadzieje na odtworzenie populacji zależą od utrzymania przejść migracyjnych.
Jeśli chcesz zobaczyć więcej inspirujących galerii i opowieści o naturze, odwiedzaj konkursy fotograficzne i wystawy — to świetny sposób, by docenić różnorodność i piękno świata przyrody.
Jeśli cenisz dowcip, który z pozoru wydaje się prosty, a jednocześnie celnie obserwuje świat, komiksy…
Wszyscy znamy „but” Włoch, ale jak wyglądają pozostałe kraje Europy według wyobraźni artystów? Niemiecki twórca…
Jeszcze raz przedstawiam najzabawniejsze sytuacje z życia każdego właściciela kota — pełne przygód, niespodzianek i…
Chociaż cienie to w gruncie rzeczy jedynie brak światła, od dawna odgrywają ważną rolę w…
Lata 80. to dekada, która jednocześnie wydaje się niedawna i odległa. Przypomnijmy sobie te czasy.…
Wielu z nas wolałoby ukryć fotografie z dzieciństwa przed światem. Uwieczniają one momenty niezręczności, kiedy…
