
Organizacja Exposure One Awards ogłosiła zwycięzców konkursu Photographers of the Year 2026, prezentując wyjątkowe fotografie czarno‑białe z całego świata. Tegoroczna edycja zgromadziła zgłoszenia od fotografów z 87 krajów, co czyni ją największym konkursem organizacji do tej pory.
Zwycięskie zdjęcia pokazują, ile można uchwycić za pomocą czarno‑białej fotografii. Jury złożone z profesjonalistów ze świata fotografii i sztuki wybrało finalistów — wśród ekspertów byli przedstawiciele takich instytucji jak SFMOMA, Leica Gallery Los Angeles, Aperture i Art Gallery of Alberta.
Przewiń w dół, aby zobaczyć wyróżniające się fotografie tego roku i dołącz do nas w gratulacjach dla utalentowanych fotografów stojących za tymi pracami!
Wiszący materiał rzuca sztywny cień na szorstką ścianę, przekształcając domowy fragment w studium ciężaru, pustki i światła. Tkanina, sznur i tynk stają się cichą geometrią, gdzie najmniejszy zawieszony przedmiot wydaje się trzymać pomieszczenie w napięciu.
Seria operuje rytmem powtarzających się form architektonicznych — obecność ptaków w pojedynczych kadrach zmienia kompozycję ze studium struktury w dialog między skalą a przestrzenią.
Najstarsze chaty na Antarktydzie na Ridley Beach przy Cape Adare, wzniesione przez Norwegów dla wyprawy Borchgrevinka w 1899 roku. Living hut i Store hut stoją nadal, jakby zbudowano je w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Nie można tego jednak powiedzieć o chacie po prawej, wzniesionej przez Brytyjczyków dla wyprawy Terra Nova Scotta w 1911 roku, która nie przetrwała najsurowszych burz.
Portret studyjny z Zacem Purtonem — rekordzistą zwycięstw w Hongkongu z ponad 2000 wygranymi.
„Written in Water” — fale zapisują ulotne wzory na czarnym piasku, by je natychmiast ścierać i przepisywać. Z lotu ptaka linia brzegowa staje się abstrakcyjnym polem światła i ciemności — medytacją nad przemijaniem, rytmem, czasem i nieustannym cyklem tworzenia i znikania natury.
Przez ponad 13 lat fotografowałem dzieci irlandzkich Travellerów, gdy dorastały. Teraz podróż trwa dalej — fotografuję ich dzieci, nową generację wychowaną w tej samej ścisłej społeczności, niosącą dalej tradycje, tożsamość i silne więzi rodzinne.
Sawarna na południowym wybrzeżu Banten, Jawa Zachodnia, Indonezja, ma surową i wyjątkową linię brzegową. Karang Bokor to dramatyczny punkt widokowy na klifie, z jednym drzewem wiszącym na krawędzi, które tworzy przepiękny minimalistyczny kadr do fotografii czarno‑białej.
Zawieszony na ułamek sekundy na tle ciemności, nimfa rozkłada skrzydła jak wachlarz światła. Monochromatyczna ramka przekształca ulotny ruch w studium rytmu, gracji i cichej determinacji.
Wiszący materiał rzuca sztywny cień na szorstką ścianę, przekształcając domowy fragment w studium ciężaru, pustki i światła. Tkanina, sznur i tynk stają się cichą geometrią, gdzie najmniejszy zawieszony przedmiot wydaje się trzymać pomieszczenie w napięciu.
Sowa, cicha i czarna jak noc, zdawała się być wszędzie, gdzie spojrzeć — czasem na gałęzi, czasem za oknem, czasem migocząca na wodzie.
Kobieta z kotem przy nocnym targu na ulicach Ho Chi Minh.
Tysiące kibiców wypełniły Holloway Road podczas parady mistrzowskiej Arsenalu w północnym Londynie. Sfotografowane z wyniesionego punktu widokowego zdjęcie dokumentuje skalę, atmosferę i zbiorowe emocje społeczności zjednoczonej historycznym sportowym świętem.
Maleńkie młode rybki żyjące wewnątrz dzwonu ukwiała księżycowego.
Wizualna odpowiedź na japońską koncepcję wabi‑sabi — estetykę, która odnajduje piękno w niedoskonałości, przemijaniu i prostocie. Konceptualnie uchwytuję ulotne fragmenty przemijalności, przyjmując estetykę prostoty i niedoskonałości.
„Where Seeing Begins” bada przestrzeń między widzeniem a byciem widzianym. Ręce ukrywają i odsłaniają, podczas gdy wrażliwość i siła współistnieją. To, co pozostaje widoczne, to nie tożsamość, lecz obecność — ciche spotkanie poza wyglądem.
8×10 czarno‑biała klisza, bez Photoshopa! Aby stworzyć tę serię 20 fotografii, zaprojektowałem i zbudowałem specjalistyczny sprzęt. Dzięki niemu i specjalnym technikom uzyskałem iluzję unoszących się kamieni na zdjęciach bez użycia narzędzi cyfrowych, takich jak Photoshop czy Lightroom.
Pewnego popołudnia spotkałem mężczyznę na nadmorskim deptaku w Atlantic City, NJ. Powiedział, że jego kot potrafi sztuczki. Położył go na deskorolce i popchnął po promenadzie. Zrobione z niskiego kąta 24 mm aparatem na film — mężczyzna przechodził obok, a kot zamknął oczy.
Projekt książkowy w czerni i bieli z hrabstwa Lancaster, Pensylwania. Pewnego popołudnia na południe od Strasburga natknąłem się na jednoklasową szkołę, przy której trwała gra Amish w softball. Poczułem się, jakbym cofnął się o 150 lat. Amish nie używają samochodów ani elektryczności i żyją na małych gospodarstwach.
Z 29. piętra hotelu w SoHo obserwowałem, jak letnia burza przesuwa się nad Manhattanem. Przez krótką chwilę piorun uderzył w najwyższe wieże miasta jednocześnie, ukazując surową siłę natury na tle jednego z najbardziej ikonicznych widoków miejskich świata.
Most Bixby Creek to słynny betonowy most łukowy przy California State Route 1 w Big Sur. Otwarto go 27 listopada 1932 roku; ma wysokość od 260 do 280 stóp i rozpiętość 714 stóp. Jest jednym z najwyższych mostów betonowych o pojedynczym przęśle na świecie.
Walczące o dominację bliźnięta w sporze o to, kto jest starszy.
Uchwycone przez mokre, pokondensowane okno, samotny pies wpatruje się w ciemność. To monochromatyczne studium bada izolację, tęsknotę i cichą cierpliwość, przekształcając ulotny moment w nastrojowe dzieło sztuki.
Statek spoczywa samotnie na ciemnej wodzie, przywiązany do skalistego brzegu jedną delikatną liną. Widok z góry staje się studium izolacji, skali i połączenia.
„Być wolnym to nie tylko zrzucić kajdany, lecz żyć w sposób, który szanuje i wzmacnia wolność innych” — Nelson Mandela.
Krokodyl nilowy odpoczywający w płytkiej, spokojnej wodzie. Jego szczęki odbijają się w wodzie, tworząc niemal idealne lustrzane odbicie zębatej paszczy.
Ten cykl bada napięcie między szybkim rozwojem przemysłowym a utratą niezabudowanej ziemi w mojej lokalnej społeczności. Poprzez zdjęcia magazynów i pozostałego krajobrazu analizuję, jak wzrost przekształca zarówno środowisko, jak i poczucie miejsca.
Z lotu ptaka dystans zmazuje skalę, a morze traci horyzont. Samotny statek oddala się od wybrzeża Wielkiej Brytanii, podczas gdy farma wiatrowa powoli znika we mgle. Przez moment morze i niebo zdają się stapiać, pozostawiając jedynie ślady obecności człowieka między nimi. Fotografia z powietrza, Wielka Brytania, 2026.
Nocą australijski pająk skaczący Portia fimbriata wisi do góry nogami pod nitką własnego jedwabiu i…
Ludzie nie przesadzają, kiedy mówią, że woda to życie. Ponad połowa naszego ciała się z…
Gdyby kosmita próbował zgadnąć, o czym w większości jest nasz internet, pewnie nie podejrzewałby, ile…
Czy kiedykolwiek poczułeś tęsknotę, patrząc na zdjęcie miejsca, w którym nigdy nie byłeś, z czasów…
Halloween już nadszedł, a obok dyń, duchów i czarownic pojawia się jeszcze jedna znajoma twarz:…
Oglądanie starych fotografii zawsze jest fascynujące. Jedno zdjęcie potrafi przenieść nas do innej epoki, przedstawić…