Jedna z moich bliskich przyjaciółek ma niewidomego psa o imieniu Ginger — to najczulszy i najbardziej kochany psiak, jakiego poznałam. Od niej nauczyłam się, że zwierzęta nie pozwalają, by cokolwiek je zatrzymało, nawet niepełnosprawność.
Patrząc na te radosne futrzaki, życzylibyśmy sobie, żeby ludzie mieli choć część ich determinacji. Jeśli te zwierzaki skradły ci serce, przygotowaliśmy najcieplejszy zbiór zdjęć — przewijaj dalej na własną odpowiedzialność, bo te puszyste istoty mogą zawładnąć twoim sercem od pierwszego spojrzenia!
Te futrzaste kule natychmiast skradły mi serce. Mówiąc, że są urocze, to za mało. Żeby dowiedzieć się więcej o opiece nad zwierzętami z niepełnosprawnościami, porozmawialiśmy z doświadczoną opiekunką zwierząt, Nicole Dias, która od 12 lat zajmuje się pupilami. Opowiadała o tym z dużym ciepłem.
Nicole tłumaczy, że zwierzęta nie mają ego związanego z wyglądem czy ograniczeniami fizycznymi. Przykładowo pies po amputacji nie stoi przed lustrem i nie czuje się źle — po prostu jest trochę lżejszy i wciąż potrafi w rekordowym czasie dotrzeć do kuchni, gdy nadchodzi pora jedzenia. Brak użalania się nad sobą tworzy wokół niezwykle pozytywną aurę.
Dodała też, że zwierzaki potrafią znaleźć genialne rozwiązania: niewidomy kot użyje wibrysów i „map zapachowych”, by perfekcyjnie poruszać się po pokoju, a pies z porażeniem tylnych łap wzmocni przednie, żeby dosięgnąć ulubionej zabawki.
Zapytaliśmy naszą ekspertkę o wyzwania przy opiece nad zwierzętami z niepełnosprawnościami. Opisała to jako wyjątkową podróż, gdzie emocjonalne nagrody łączą się z wymagającą pracą fizyczną. Choć te zwierzaki często adaptują się z inspirującą postawą, ich codzienność zależy od umiejętności opiekuna w wykonywaniu technicznych zadań, które im pomagają.
Nicole podkreśliła, że praca często kończy się zmęczeniem i bólem pleców, ale nagrodą jest wyjątkowa więź z futrzakami i szersze spojrzenie na życie chwilą.
Zapytaliśmy też o więź, która powstaje między nią a zwierzętami. Nicole uważa, że rodzi się ona, bo zwierzaki z potrzebami wymagają więcej bezpośredniej pomocy. Kiedy podnosi je na kanapę czy zakłada szelki, zwierzęta zaczynają wyczuwać jej ruchy i odwrotnie — to prawie partnerska relacja oparta na zaufaniu.
Widzi też, że zwierzęta doceniają dodatkową pomoc: nie ma nic lepszego niż świadomość, że dzięki twoim dłoniom pupil odzyskał godność i radość.
Ta rozmowa uświadomiła mi, dlaczego opiekunowie tak często chwalą zwierzaki z niepełnosprawnościami. Po przeczytaniu tego aż chce się pobiec i przytulić niewidomego psa mojej przyjaciółki. W międzyczasie możecie oglądać dalej — dajcie znać, które futrzaki skradły wasze serca!
Jeśli któreś ze zdjęć skradło ci serce — podziel się w komentarzu. Te zwierzaki uczą nas, że miłość i radość nie znają ograniczeń.
Nie trzeba wiele, żeby być przyzwoitym sąsiadem: dać innym spać, parkować tam, gdzie trzeba —…
Brytyjczycy mają dar ujawniania swojej tożsamości narodowej bez słowa. Niektóre z ich zwyczajów są tak…
Wszyscy mamy własne wyobrażenie o tym, co nazywamy rzeczywistością. Wiemy, co to „fakt”, a co…
Teheran, Isfahan i Sziraz — serce klasycznej Persji Teheran, Isfahan i Sziraz tworzą trzon tego,…
Wstęp Na pierwszy rzut oka wiele zdjęć wygląda zwyczajnie — ale wystarczy zmienić sposób patrzenia,…
W prawie każdej pracy ma się dostęp do informacji poufnych — od danych finansowych firmy…
