Kiedy w sieci rozmawia się o rekrutacji, zwykle słyszymy perspektywę kandydatów krytykujących oderwanych od rzeczywistości menedżerów zatrudniających, którzy potrafią uprzykrzyć cały proces i zniknąć przy pierwszej okazji.
Gdy w wątku na Reddicie pojawiły się relacje osób prowadzących rozmowy kwalifikacyjne o najdziwniejszych zachowaniach kandydatów, postanowiliśmy pokazać tę drugą stronę medalu.
Od roszczeniowych żądań po bezwstydne kłamstwa — poniższe sytuacje tłumaczą, dlaczego wiele rozmów kończy się zanim na dobre się zaczęły.
Rozmowa kwalifikacyjna z kobietą w średnim wieku — była wyjątkowo opryskliwa wobec mojego młodszego menedżera projektów, którego zwykle deleguję do wstępnych rozmów, żeby obserwować, jak prowadzi rozmowy. Kandydatka zaczęła od docinków typu: „O rany, nadal jesteś dzieckiem, nie spodziewałam się, że będzie mnie oceniać czyjaś pociecha”. Później twierdziła, że zapomniała więcej o zarządzaniu projektami niż ten człowiek mógł doświadczyć w całej karierze. Gdy poprosiła o rozmowę z kimś „bardziej doświadczonym”, wkroczyłem i przerwałem spotkanie — jej sposób bycia był nie do przyjęcia i rozmowa została natychmiast zakończona.
Kandydat przyszedł na rozmowę projektową z moimi pracami w portfolio — bez oznaczeń, bez wyjaśnień. To było plagiatowanie i koniec rozmowy.
Kandydat miał prezentację, ale rozładował mu się laptop i poprosił o podłączenie. Gdy ktoś pod stołem podłączał kabel, powiedział: „Patrzcie, to dopiero pięć minut i już mam kobietę na kolanach”. W czasie prezentacji w tle włączały się aplikacje do gier, a ze głośnika leciała muzyka startowa z gry — jego pulpit był też pełen dokumentów ujawniających dane klientów. Po prezentacji nikt nie zadawał pytań. Na odchodne zapytał: „Myślę, że to spieprzyłem, co?” — tak, spieprzyłeś.
Mężczyzna był niesamowicie niegrzeczny wobec mojej asystentki — wskazałam mu drzwi, rozmowa została przerwana i poprosiłam, by wyszedł. Zachowanie było aroganckie i nie do przyjęcia, zwłaszcza na stanowisko juniorskie w finansach.
Kilka przypadków: kandydat krytykował, że firma sprzedaje sprzęt armii USA; inny przypisywał sobie projekt, w którym akurat ja byłem liderem; ktoś twierdził, że ma dyplom z nieistniejącego uniwersytetu; jeszcze inny pytał HR o jej biust — wszystkie zachowania dyskwalifikujące.
Kandydat chwalił się, ile języków zna. Gdy poprosiłem, by odpowiedział w języku, który rzekomo najlepiej zna, powiedział „hiszpański” — i okazało się, że wcale go nie znał.
Na pytanie o dylemat etyczny kandydat opisał, jak okradł sklep ze wspólnikiem, zadzwonił na policję, żeby rozbić kumpela, a potem spał z jego dziewczyną — i chyba myślał, że to jest przykład „rozwiązania problemu”.
Kandydatka przyszła z małym dzieckiem, ale świetnie sobie poradziła — była uprzejma, zorganizowana i zatrudniliśmy ją. Pozytywna historia wśród wielu negatywnych.
Przyszła z chłopakiem, który odpowiadał na wszystkie pytania — kompletny brak samodzielności i granic.
Na rozmowie na stanowisko IT, zapytany o usuwanie wirusów odpowiedział: „Nie wiem, mój mąż się tym zajmuje.” — może niech mąż zgłosi się sam.
Kandydatka oświadczyła: „Nie dam rady, chcę przerwać rozmowę”. Była zbyt zestresowana, więc szanująco zakończyliśmy spotkanie — smutne, ale zrozumiałe.
Kandydat przyszedł z rodzicami, którzy mieli „upewnić się, że będę sprawiedliwy” — obecność rodziców na rozmowie zawodowej to natychmiastowy znak ostrzegawczy.
Na pytanie o współpracę z ludźmi o różnych umiejętnościach odpowiedział: „W poprzedniej pracy było dużo Azjatów i ciężko ich było zrozumieć” — jawnie nietaktowne i nietolerancyjne.
Kandydat był zirytowany, że rozmowa z kobietą — gdy zapytałem o coś na temat kwalifikacji, odparł: „Jestem mężczyzną, więc ludzie mnie słuchają”. Nie został zatrudniony.
Kandydat odebrał telefon podczas rozmowy, rzekomo „krótko”, powiedział „a u ciebie?” i kontynuował rozmowę — wyszedłem z pokoju i poprosiłem o wyproszenie go.
Kandydat przyznał się: „Wyrzucili mnie z poprzedniej pracy za sprzeniewierzenie 20 000 dolarów. To nieprawda, było tylko 10 000.” — nie zatrudnię kogoś, kto otwarcie przyznaje się do kradzieży.
Kandydatka siadła, rzuciła torebką na biurko i zaczęła: „Muszę powiedzieć, że mam problemy.” Wstęp pełen dramatów osobistych na pewno nie pomagał.
Przed rozpoczęciem rozmowy kandydat zapytał, czy jestem tam „żeby robić notatki dla chłopaków” — sarkazm i seksistowskie insynuacje zakończyły rozmowę.
Kandydat ujawnił tajne informacje z poprzedniej pracy podczas rozmowy — brak dyskrecji przy poufnych danych to natychmiastowe wykluczenie.
Podczas zdalnej rozmowy kandydat udostępnił ekran, pokazując pliki ze wrażliwymi danymi pacjentów — natychmiast przerwaliśmy i zdyskwalifikowaliśmy ją; zgłosiliśmy też incydent.
Kandydat wyznał, że jest płaskoziemcą i chce pracować w lotnictwie, by „udowodnić”, że samoloty to hologramy. Rozmowa trwała godzinę, a my poszliśmy w inną stronę.
„Nie lubię ludzi. Wstawcie mnie do biura i zostawcie w spokoju” — powiedział ktoś na stanowisko, które polegało na pomaganiu użytkownikom biblioteki. Nieprzemyślane dopasowanie do roli.
Kandydat zerkał na zegarek i zapytał: „Ile to potrwa?” Odpowiedziałem: „Mam świetną wiadomość — możesz wyjść teraz” — najkrótsza rozmowa w historii.
Kandydatka przed rozmową znieważała pracownika przy ladzie obsługi, a potem oczekiwała, że ją przesłucham. Powiedziałem, że stanowisko nie jest już dostępne.
Kandydat, który miał aplikować na kierowcę, przypadkowo na parkingu rozbił samochód menedżera — nie dostał pracy.
Na pytanie o konflikty z przełożonym kandydat zaczynał opisywać wiek, etniczność i wagę menedżera — całkowicie nieistotne i dyskwalifikujące.
Pracownica z tytułem chemicznym nie znała podstawowego pojęcia pH — brak praktycznej wiedzy mimo dyplomu to powód do obaw.
Kandydat przyznał, że nie chce tej pracy na dłużej — ma ją jedynie jako źródło dochodu do czasu znalezienia „czegoś lepszego”. Na stanowisku nauczycielskim to sygnał, że nie zależy mu na roli.
W pytaniu o pracę z praktykantami kandydat odpowiedział, że „ładuję dużo pracy na praktykanta” — zero wspierania czy mentoringu, tylko delegowanie.
Kandydat mówił, że chce „przejąć firmę” i nie będzie tolerował słabych menedżerów — szukał spisku, a nie współpracy. Inna osoba groziła pozwem już na rozmowie — też dyskwalifikacja.
Kobieta opowiadała wyłącznie, co było złe w poprzednich współpracownikach — to zła taktyka; uczulałem ją, by tego nie robiła na następnych rozmowach.
Na koniec pytań kandydat zapytał, czy zakaz noszenia broni na terenie firmy to „reguła czy wytyczna”. Potem dodał, że „dla niego wkładanie pistoletów to jak wkładanie bielizny” — nieproszony, nieodpowiedni komentarz.
Kandydat aplikujący do obsługi klienta stwierdził, że „nie lubi ludzi” i potem obgadywał klienta z poprzedniej pracy — fatalne podejście do tej roli.
Ilustrator stwierdził, że jego styl jest niepodrabialny i że nie zamierza dopasowywać się do istniejących projektów — brak elastyczności uniemożliwia współpracę zespołową.
Kandydat na juniorskiego dewelopera nie pamiętał, czy na studiach miał Java; nie umiał odpowiedzieć na podstawowe pytania techniczne. Studia w prywatnej, niewiarygodnej instytucji bez praktycznych umiejętności kosztowały go szansę.
Kiedy prowadzący rozmowę podniósł głos do mnie — zrozumiałam, że to jego sposób bycia i jeśli miałabym z nim pracować, byłoby gorzej. Wycofałam aplikację.
HR opowiedziała, że pewien kandydat, widząc że rekruterka jest w zaawansowanej ciąży, skomentował, że „nie spodziewał się rozmowy z kobietą, a już na pewno nie z ciężarną”. To był koniec rozmowy.
Kandydat miał puszkę piwa „zroszoną” i podczas rozmowy zapalił e-papierosa — zachowanie nieprofesjonalne i nieakceptowalne w większości miejsc pracy.
Kandydat chwalił się, że dostanie szybką promocję, mówił, że nie spał 36 godzin bo był na cracku — oczywiste czerwone flagi.
Kandydat powiedział, że „albo jego sposób, albo droga donikąd” — autorytarny styl nie pasował do kultury firmy.
Na pytanie o największą słabość odpowiedziała: „Jem za dużo ogórków kiszonych” — uroczo, ale poza kontekstem zawodowym; inni rekruterzy nie dali jej jednak szansy.
Kiedy zadzwoniłem na umówioną rozmowę telefoniczną o 14:00, kandydat obudził się dopiero po drzemce i powiedział: „Nie wiem, co chcecie usłyszeć”. Podziękowałem i przerwałem rozmowę.
Kandydat opisał decyzję, którą podjął na poprzedniej pracy (zmniejszenie produkcji przed burzą) — brzmiało sensownie, dopóki nie wyszło na jaw, że pracował tam tylko trzy miesiące i internetowa historia była sprzeczna z CV.
Kandydat zapytał, czy musi jeździć w określone rejony z powodu „niekomfortu wobec czarnoskórych klientów” — akurat jedna z naszych długoletnich pracownic pochodziła z tego obszaru. Wyszła śmiejąc się po jego odejściu.
18-latek przyszedł i rzucił „yeet”, po czym wyrzucił mój długopis przez pokój — pewien rodzaj odwagi, ale natychmiastowe „nie”.
Kandydat obrażał członków zespołu osób z niepełnosprawnościami, odzywał się nieuprzejmie i pił głośno napój przez całą rozmowę — brak szacunku i empatii.
W aptece kandydat nie potrafił ułożyć dziesięciu nazwisk w porządku alfabetycznym — podstawowa umiejętność administracyjna zawiodła.
Na Zoomie kandydatka pojawiła się w koronkowej piżamie i szlafroku; inni nie potrafili poprawnie ustawić kamery lub mieli dźwięk — dla pracy hybrydowej to słaby prognostyk. Bywało też, że kandydaci mówili, iż ich najmniej lubiana funkcja w obecnej pracy jest głównym zadaniem stanowiska, na które aplikują — brak uwagi przy zgłaszaniu się.
Kandydat przyszedł z dziewczyną do pokoju rozmów — nie na rozmowę rekrutacyjną towarzyską.
Kandydatka uśmiechnęła się z wyższością i brzmiała wyniośle już przy powitaniu — pożegnaliśmy się, bo to byłby brak szacunku w relacji z przełożonym.
Przyszła pół godziny za wcześnie, nalegała, że jej czas to właśnie teraz, i obwiniała mnie za bycie „zbyt wcześnie” — nieprofesjonalne zachowanie wobec asystentki kosztowało ją ofertę.
Kandydat stale używał terminu „kobiety” w sposób pejoratywny i próbował poprawiać nas w kwestiach prawnych, mimo że się mylił — aroganckie i niekompetentne.
Kandydatka zaparkowała na miejscu dla niepełnosprawnych bez kartki, przyznała, że zazwyczaj używa kartki mamy — brak uczciwości i szacunku do innych użytkowników parkingu zadecydował o odmowie.
Mężczyzna wchodzi na rozmowę, cały czas rozmawia przez telefon, w końcu siada i gra na telefonie z dźwiękiem. Kiedy kierownik wyciągnął rękę na uścisk, kandydat poprosił o „dwie minuty” na ukończenie poziomu — rekruter wyszedł i rozmowa się zakończyła.
Na pytanie, dlaczego chce stanowisko kierownicze, odpowiedział: „Dla władzy.” Podziękowaliśmy i powiedzieliśmy, że to nie pasuje.
Były pracownik, którego kiedyś zwolniliśmy za złe zachowanie, pojawił się na rozmowie w innym lokalu — rozpoznałam go i od razu powiedziałam „nie”.
Telefoniczna rozmowa rekrutacyjna: pierwszy telefon nieodebrany, drugi obudził kandydata — powiedział, że jego słabością jest punktualność. Sygnał ostrzegawczy.
Kandydat stwierdził: „Nie mogę zrobić testu bez ChatGPT” — niepokojący trend polegania na narzędziach zamiast własnej wiedzy.
Pracownik budowlany przyszedł z oddechem po piwie i przyznał, że wypił trzy puszki przed rozmową na stanowisko kierowcy wywrotki — absolutnie nie do przyjęcia.
Niektórzy przychodzili w piżamach, inni z rodzicem — brak samodzielności i przygotowania do dorosłego życia zawodowego.
Kandydat przeszukał mój profil na Facebooku, twierdził, że zna mojego ojca i próbował prowadzić rozmowę przez pryzmat „wspólnych znajomych” — nieprofesjonalne i inwazyjne.
Mężczyzna o luźnym stroju powiedział, że nie będzie wykonywał poleceń wydanych przez kobiety — jawna dyskryminacja i brak gotowości do współpracy.
Mężczyzna odchylił spodnie do kolan, żeby poprawić koszulę — nieprzyzwoite zachowanie i utrata profesjonalizmu.
Osoba czytała odpowiedzi generowane przez AI na żywo i prezentowała je podczas rozmowy — brak oryginalności i samodzielnego myślenia.
Ktoś przyszedł z wnioskiem, z którego niemal wszystko było wycięte markerem — zostawił jedynie imię i środkową inicjałkę. „Porozmawiamy o tym na rozmowie” nie robi dobrego wrażenia.
Kiedyś otrzymałam CV napisane markerem — trzymam je jako przykład, czego nie robić.
Na pytanie etyczne związane z kradzieżą narzędzi kandydat bez wahania odpowiedział: „Ja nie donoszę” — szczerość doceniam, ale rozmowę zakończyłam.
Na pytanie o porażkę kandydat nie potrafił podać własnej — mówił tylko o porażce zespołu. Brak pokory i samoświadomości to powód, by nie iść dalej.
W wolontariacie prosili o fałszowanie godzin i płacili za fałszerstwo — kilka osób proponowało popełnienie przestępstwa, co automatycznie wykluczało je z udziału.
Kandydat groził, że jeśli go nie zatrudnimy, ma inną ofertę, na którą też się nie cofnie — szantaż na rozmowie; koniec rozmowy.
Na proste pytanie odpowiedział agresywnie, uznał, że pytanie jest „złe” i podniósł ton — brak umiejętności przyjmowania feedbacku to czerwone światło.
Kandydat poprosił, by nie kontaktować się z obecnym menedżerem, podając fałszywą wymówkę — kłamstwo dotyczące referencji to poważny sygnał ostrzegawczy.
Stanowisko wymagało podróży niemal cały tydzień. Kandydat przyznał, że może jeździć „pod warunkiem, że będzie w domu do 17:00, żeby podać lekarstwo tacie” — nie był dostępny w wymaganym zakresie.
Kandydat przyszedł godzinę i dziesięć minut spóźniony, nieprzygotowany i w dżinsach — po krótkiej wymianie zdań wyrzuciłem go, a na jego miejsce wszedł punktualny, profesjonalny kandydat, który dziś świetnie zarządza firmą.
Moje odpowiedzi na e‑mail z prywatnego konta przyszły od adresu typu „BluntMaster69” — brak powagi w kontaktach zawodowych zagwarantował odmowę.
Kandydat twierdził na każde pytanie, że najpierw zapyta przełożonego, co robić — potrzebuję osoby samodzielnej, nie „opiekuna”.
Kandydat powiedział wprost, że chce tej pracy tylko po to, by dostać awans i przejąć moje stanowisko — asystent nie powinien skupiać się tylko na odejściu z roli zaraz po zatrudnieniu.
Kobieta przyszła w spodniach od piżamy — brak dbałości o ubiór i wrażenie, które robisz na pierwszym kontakcie, to trudny do przeskoczenia minus.
Na aplikacji kandydat wpisał, że uczęszczał do lokalnego liceum, a moja matka uczyła tam matematyki. Gdy zapytałam „Kto to?” odpowiedział: „Pani Bronco — ona jest wredna!” — niespodziewane obrażanie mojej rodziny zakończyło rozmowę natychmiast.
68. ceremonia wręczenia nagród Grammy odbyła się w Crypto.com Arena w Los Angeles, łącząc muzyczne…
Wszyscy to znamy — siedzisz w szkolnej ławce, lekcja ciągnie się w nieskończoność i od…
Sukces reklamy polega na przyciągnięciu uwagi odbiorcy i zapadnięciu w pamięć dzięki chwytliwemu sloganowi lub…
Moje pierwsze zetknięcie z kulturą japońską miało miejsce przy grach strategicznych — wybór cywilizacji często…
Wyjazd na lotnisko bywa stresujący, ale często warto — czeka przecież podróż albo nowe życie.…
W niemal każdym mieście można natknąć się na wyrzeźbione dzieła — od skromnych figurek po…
