Eksperci zabrali głos, gdy niedawne rodzinne zdjęcie Meghan Markle rozpętało żywe dyskusje o sposobach wychowywania dzieci.
Księżna Sussex opublikowała czułe życzenia dla swojego „jedynego” męża, księcia Harry’ego, z okazji Dnia Ojca.
Internauci — jak to zwykle bywa w przypadku wszystkiego, co dotyczy rodziny Sussexów — szybko przemienili ten post w pole do publicznej krytyki ich metod wychowawczych.
Dla Dnia Ojca Meghan udostępniła zdjęcie Harry’ego uśmiechającego się do aparatu, tulącego syna, księcia Archiego (7 l.), i córkę, księżniczkę Lilibet (5 l.).
„Mają ogromne szczęście, że mają Ciebie — my też. Szczęśliwego Dnia Ojca dla naszego jedynego” — napisała w opisie.
Jednak użytkownicy mediów społecznościowych szybko przystąpili do oceniania całej rodziny.
„Publiczne zainteresowanie dziecięcymi zdjęciami celebrytów mówi nam tyle o społeczeństwie, co o samych rodzinach” — zauważa Dr Amy R. Franzini, specjalistka od przedstawiania dzieciństwa i rodzicielstwa w mediach.
Jej zdaniem takie dyskusje często ujawniają kulturowe niepokoje związane z rodzicielstwem, bezpieczeństwem i wychowaniem. Intensywność reakcji ma mniej wspólnego z samym obrazem dziecka, a więcej z nadawanymi mu znaczeniami przez odbiorców.
Część obserwatorów była zaniepokojona kilkoma elementami na zdjęciu, twierdząc, że dzieci wyglądają „zaniedbanie”.
Pojawiły się też teorie, że dzieci są aktorami, a inny wątek krytyki skupił się na pluszowym żyrafie, którą miała na plecach 5‑letnia Lilibet — niektórzy uznali ją za szelki z linką albo tzw. smycz ochronną dla dziecka.
„To nie zwykła zabawka. Wygląda jak taki plecaczek z dołączoną smyczą. Mieliśmy taki dla wnuczka, bo uciekał” — napisała jedna osoba. Inna dodała: „Przyszłam tu, żeby powiedzieć, że to smycz. Moje dziecko jest w spektrum autyzmu, znam to dobrze”.
Mark Sabbagh z Wydziału Psychologii Queen’s University tłumaczy, że jedyny racjonalny powód, by korzystać z takiego rozwiązania, występuje w tłocznych miejscach, gdzie istnieje realne ryzyko rozdzielenia opiekuna z dzieckiem.
Zdaniem Sabbagha kontekst zdjęcia — wnętrze domu i radosna, swobodna sytuacja — nie pasuje do użycia szelek jako narzędzia bezpieczeństwa. Najbardziej prawdopodobne jest, że Lilibet sama chciała nosić żyrafkę w domu jako zabawkę czy plecaczek.
„W niskostawkowych sytuacjach, takich jak zabawa w domu, korzystne jest pozwalanie dzieciom na wybór stroju” — mówi Sabbagh. Nie zdziwiłoby go, gdyby Lilibet miała żyrafkę, bo sama tego chciała, bo uznała ją za uroczą, a nie dlatego, że ktoś jej kazał.
To, że część komentujących automatycznie zakłada, iż matka zmusza dziecko do czegoś, mówi więcej o ich własnych uprzedzeniach niż o faktycznej rodzinie przedstawionej na zdjęciu.
Specjaliści podkreślają jednak jeszcze inny, ważniejszy problem — intensywne i często nadmiernie wścibskie analizy dotyczące dzieci znanych osób i ich rodziców.
Kiedy Meghan i Harry po raz kolejny pokazują rzadkie, prywatne momenty ze swojego życia, internauci zaczynają analizować wszystko: mowę ciała, ubiór, gesty.
„Rodzicielstwo celebrytów stało się widowiskiem publicznym” — podsumowuje Franzini.
Prof. Franzini zauważa, że zdjęcia dzieci znanych osób często działają jak iskra do debaty o macierzyństwie, bezpieczeństwie, przywilejach i tym, jak według społecznych oczekiwań powinno wyglądać „dobre rodzicielstwo”.
Wiele z tych komentarzy mówi więc więcej o normach kulturowych, które nakładamy na rodziców — zwłaszcza na kobiety znajdujące się w świetle reflektorów — niż o samych rodzinach.
Franzini przypomina, że zwykłe rodzinne fotografie dla większości są prywatnymi wspomnieniami; dzieci celebrytów często odziedziczają publiczny zapis wypełniony komentarzami, krytyką i spekulacjami o chwilach, których nie były w stanie zrozumieć ani na nie wyrazić zgody.
W miarę dorastania mogą natrafić na lata publicznych dyskusji dotyczących ich wyglądu, zachowania, relacji rodzinnych czy decyzji wychowawczych podjętych w ich imieniu.
W efekcie dzieci sławnych rodzin muszą przetwarzać nie tylko prywatne rodzinne wspomnienia, lecz także publiczne narracje o ich życiu — narracje tworzone przez osoby, które ich nie znają.
To dodaje kolejny wymiar trudności: maluchy nie tylko kształtują tożsamość na podstawie rodziny, lecz także pod wpływem cudzych ocen i opowieści.
Specjaliści ostrzegają, że natychmiastowe, często surowe oceny ze strony obcych mogą mieć długofalowe konsekwencje. Warto pamiętać, że zdjęcie uchwycone w domu to zwykle krótki, prywatny moment — nie pełny obraz życia rodziny.
Zamiast snuć daleko idące wnioski na podstawie jednego ujęcia, eksperci zalecają ostrożność, empatię i świadomość, że publiczne krytykowanie decyzji wychowawczych — zwłaszcza w odniesieniu do małych dzieci — może być krzywdzące.
Internet i kultura masowa sprawiają, że wiele „punktów obowiązkowych” bywa nam aż nadto znanych. Wraz…
Ocean kryje stworzenia, które potrafią być jednocześnie piękne, tajemnicze, budzące respekt, a czasem wręcz obce.…
Najlepiej uczyć się przez próbę — dopóki efekt końcowy nie przypomina cegły udającej chleb na…
Czasami wydaje nam się, że dobrze znamy ludzi wokół siebie, ale każdy ma fragmenty życia,…
Przyjaźnie zwykle zaczynają się od dobrych wibracji, śmiechu i przekonania, że dobrze kogoś poznaliśmy od…
Dieter Rams, uznany mistrz wzornictwa przemysłowego, definiował dobre projektowanie jako użyteczne, zrozumiałe, innowacyjne, estetyczne, dyskretne,…
