Kiedy Vogue był płótnem: 11 najpiękniejszych ilustrowanych okładek w historii magazynu

Długo przed erą supermodelek i sesji z celebrytami, Vogue sprzedawał swoją wizję stylu pędzlem. Gdy Arthur Baldwin Turnure opublikował pierwszy numer 17 grudnia 1892 roku jako tygodnik nowojorskiego wyższego towarzystwa, na okładce znalazł się czarno-biały rysunek debiutantki autorstwa ilustratora A. B. Wenzela. Przez kolejne dziesięciolecia to artyści, a nie fotografowie, decydowali o wyglądzie najsłynniejszego magazynu modowego na świecie.

Enigma Elysium, społeczność artystyczna na Facebooku, zebrała niektóre z najbardziej uderzających ilustrowanych okładek z historii Vogue’a — od kobiet jadących na nakrytych koronami pawiach po surrealistyczne pejzaże Salvadora Dalí. Każda z nich przypomina, jak wyobraźnia w publikacjach modowych mogła rozkwitać, zanim aparat przejął główną rolę. Przewiń w dół, aby zobaczyć kolekcję.

Vogue, 15 stycznia 1922 („Motor And Southern Number”), przypisywane Helen Dryden

Elegancka kobieta w przepływającej białej sukni i welonie spaceruje pod stylizowanymi różowymi palmami z parasolką i cętkowanym chartem u boku. Okładkę przypisuje się Helen Dryden, niegdyś określanej jako najlepiej opłacana kobieta-artystka komercyjna w Stanach Zjednoczonych; jej styl pomógł połączyć secesję z Art Deco. Co trafne dla „Motor Number”, Dryden później projektowała wnętrza samochodów dla Studebaker.

Po przejęciu Vogue’a przez Condé Nast w 1909 roku i przekształceniu jego profilu w magazyn skupiony na kobietach i modzie, okładki stały się małymi dziełami sztuki. Ilustratorzy tacy jak Helen Dryden, Georges Lepape, George Wolfe Plank i Eduardo García Benito wypełniali je wydłużonymi sylwetkami, odważnymi kolorami i fantastycznymi scenami: kobiety jadące na pawiach, spacerujące z chartami pod różowymi palmami czy pozujące na tle geometrycznych zygzaków Art Deco. Później magazyn zwrócił się ku światu sztuki, zapraszając surrealistę Salvadora Dalí i francuskiego artystę Christiana Bérarda do reinterpretacji swoich stron.

Vogue, 15 lipca 1926 („New York In Summer”), autorstwa Eduardo García Benito

Hiszpański ilustrator Eduardo García Benito, który przez 15 lat tworzył okładki Vogue’a, uchwycił tutaj szczyt ery Jazz Age. Smukła kobieta w czerwonym kapeluszu cloche, z ostrym bobem i naręczem bransolet, poprawia lusterko na tle odważnego zygzaka. To Art Deco w najstylowszym wydaniu.

Vogue Paris, grudzień 1983–styczeń 1984, autorstwa Andy’ego Warhola

Księżna Karolina Monako była gościnną redaktorką tego świątecznego numeru, a Andy Warhol stworzył jego portret na okładce. Wykonany w jego charakterystycznym stylu pop-art przedstawia księżną w profilu, z głową odchyloną do tyłu, oprawioną płomiennoczerwonymi włosami i luźnymi, odręcznymi liniami.

Ewolucja fotografii kolorowej na okładkach rozpoczęła się jednak w lipcu 1932 roku, kiedy Edward Steichen sfotografował pływaka trzymającego piłkę plażową — była to pierwsza kolorowa fotograficzna okładka Vogue’a. Ilustracje nie zniknęły z dnia na dzień, ale do końca lat 50. aparat fotograficzny przejął dominującą rolę.

Vogue, 1 kwietnia 1918 („Paris Openings Number”), przypisywane George’owi Wolfe’owi Plankowi

Kobieta w czarnej sukni wyszywanej białymi kwiatami siedzi na koronie białego pawia, którego długi ogon przechodzi w tren jej sukni. Okładkę przypisuje się George’owi Wolfe’owi Plankowi, samoukowi, który stworzył ponad 60 okładek Vogue’a. Opublikowana podczas I wojny światowej, zawiera na dole prośbę do czytelników, by po przeczytaniu przykleili do magazynu znaczek o wartości jednego centa, aby mógł zostać wysłany do żołnierzy i marynarzy na froncie.

Vogue Paris, maj–czerwiec 1947, autorstwa Giulio Coltellacci

Dla specjalnego letniego numeru Vogue Paris przemienił samo miasto w modną kobietę. Włoski kostiumograf Giulio Coltellacci nadał jej koronę z Wieży Eiffla, posadził na Łuku Triumfalnym i oparł ramę o kolumnę Vendôme, podczas gdy tytuł unosi się nad nią w piórach. Numer ukazał się zaledwie kilka miesięcy po tym, jak Christian Dior w lutym 1947 zaprezentował słynny New Look — Paryż odzyskiwał wówczas pozycję światowej stolicy mody.

Vogue, 1 grudnia 1946, autorstwa Salvadora Dalí

Na ten świąteczny numer Dalí namalował lustrzane, oniryczne przedstawienie: dwa śnieżne świerki z złotymi gwiazdami, kruszące się kamienne arkady i ozdobne kolumny zwisające z zielonych kropli. W prawdziwie surrealistycznym stylu architektura przeobraża się w coś innego: po chwili można dostrzec usta na balustradach, a arkady i filary układają się w profile twarzy. Dalí nawet powtórzył napis zeszytowy, dzieląc „VOGUE VOGUE” na górze okładki.

Vogue, 1 czerwca 1939, autorstwa Salvadora Dalí

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych okładek Dalí przedstawia kobietę, której głowa jest bukietem róż — motyw po raz pierwszy obecny w jego obrazie z 1935 roku, Woman with a Head of Roses. W oddali dziewczynka skacze na skakance, motyw powtarzający się w wielu jego pracach, a duchowy statek unosi się na różowo-złotym niebie.

Vogue, 15 września 1939 („Paris Openings”), autorstwa Christiana Bérarda

Francuski artysta Christian Bérard, który dołączył do Vogue’a w 1935 roku, a później projektował wizualia do filmu Jean Cocteau Piękno i Bestia, namalował tę okładkę luźnymi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Modelka w ciemnej sukni z dramatycznym trenem pozuje na tle pasów różu, pomarańczu, żółci i fioletu. Numer ukazał się zaledwie dwa tygodnie po wybuchu II wojny światowej, co czyni go jednym z ostatnich raportów z paryskich pokazów przed długą przerwą w świecie mody.

Vogue Paris, grudzień 1985–styczeń 1986, autorstwa Davida Hockneya

Co roku Vogue Paris zapraszał znaną osobistość do zredagowania świątecznego numeru; w 1985 roku był to David Hockney. Zaprojektował okładkę samodzielnie, malując odważną, inspirowaną Picassiem twarz na małym płótnie — jedno oko ukazane frontalnie, drugie w profilu — na żywym żółto-niebieskim tle. Napis na okładce brzmi po prostu „Par David Hockney.”

Vogue, 1 kwietnia 1944, autorstwa Salvadora Dalí

Na ten numer „Mid-Spring Fashions” Dalí uczynił z mastheadu główną atrakcję. Każda litera słowa „VOGUE” zbudowana jest z innego elementu: drapowanej tkaniny, ceglanej struktury, kiełkującego pnia drzewa czy kiści róż, wszystko spięte czerwonym wstążkowym motywem. Poniżej rycerz na koniu i wydłużone postacie rzucają długie cienie na rozległą, pustą równinę — jedno z ulubionych surrealistycznych tła Dalí.

British Vogue, sierpień 2020 („Reset”), autorstwa Lubainy Himid

Po pierwszych lockdownach związanych z COVID-19 British Vogue zrezygnował z umieszczania modeli i celebrytów na sierpniowym numerze 2020. Zamiast tego wydano 14 okładek przedstawiających krajobrazy z Wielkiej Brytanii, stworzone przez artystów i fotografów, w tym Davida Hockneya, Tima Walkera i Nicka Knighta. Ta, czwarta z 14, ukazuje Lake District w Cumbria, namalowane przez laureatkę Turner Prize Lubainę Himid, charakteryzującą się kolażowymi wzorami. Oryginalne prace wystawiono na aukcję, by zebrać środki na pomoc związanej z COVID-19.