Mąż nazwał ciężarną żonę „obrzydliwą”, a potem ignorował dziecko — co się stało dalej

W czasie ciąży powinno się ograniczać stres i niepokój do minimum. Jeśli pojawiają się pytania lub obawy, wsparcie medyczne i bliskich jest kluczowe — tymczasem 45% ciężarnych kobiet boi się zadawać pytania i zgłaszać niepokój.

Mówienie otwarcie o przebiegu ciąży nie powinno być wstydliwe, ale gdy partner uważa naturalne objawy ciąży za „obrzydliwe”, kobieta może się wycofać. W opisanej sytuacji mąż nazwał żonę „obrzydliwą”, gdy rozmawiała z jego siostrą o dolegliwościach, a ona w odpowiedzi postanowiła go wyłączyć z porodu.

Kiedy rozmowa o objawach ciąży skończyła się obelgą

Kobieta dzieliła się z szwagierką szczegółami dotyczącymi ciąży — porannymi mdłościami, bólem i innymi dolegliwościami. W pewnym momencie mąż wkroczył i skomentował jej słowa jako „obrzydliwe”. Taka reakcja zraniła ją na tyle, że postanowiła nie informować go o rozpoczęciu się porodu, co doprowadziło do tego, że opuścił narodziny.

Odbiór ciała ciężarnej ma znaczenie

Kobiety często odczuwają wstyd związany z własnym ciałem — przykład menstruacji pokazuje, że wiele z nich doświadcza upokorzeń od znajomych i rodziny. W ciąży te lęki mogą się nasilić: badania wskazują, że wsparcie partnera jest bardzo ważne, a krytyka lub osądzające komentarze obniżają gotowość kobiety do przyjmowania pomocy.

Jak zmiany w ciele wpływają na samoocenę ciężarnych

W badaniu przeprowadzonym w 2023 roku przyszłe matki raportowały głównie negatywne emocje związane ze zmianami ciała. Do najczęstszych należały:

– poczucie nieatrakcyjności z powodu rozstępów i przebarwień skóry;

– porównywanie sylwetki z obrazami kobiet w mediach i poczucie, że nie są wystarczająco „fit”;

– dyskomfort z powodu uwagi zwracanej na brzuch i biodra w miejscach publicznych;

– obawa przed byciem postrzeganą jako otyła;

– poczucie mniejszej atrakcyjności w oczach partnera.

Gdy partner nazywa ciężarne ciało „obrzydliwym”, wszystkie te lęki tylko się pogłębiają. Przypomina to, że w związku obietnica wspierania się „w chorobie i w zdrowiu” ma realne znaczenie.

Czego partnerzy powinni unikać mówiąc do ciężarnej żony

Nazywanie ciała partnerki „obrzydliwym” to jeden z najgorszych komentarzy, jakie można usłyszeć w ciąży. Specjaliści zwracają jednak uwagę na kilka innych tematów, których warto unikać:

– Nie narzekaj, że nie śpisz wystarczająco. Znalezienie komfortowej pozycji do snu jest wyzwaniem w ciąży — Twoje niewygody nie powinny przesłaniać jej doświadczeń.

– Nie pytaj z pretensją „co na obiad?”. Zachcianki i awersje pokarmowe są prawdziwe; zapachy mogą wywoływać mdłości, więc odrobina empatii bardzo pomaga.

– Nie wywieraj presji na intymność. Jeśli partnerka nie ma na to ochoty, nie krytykuj jej. Komplementy i wsparcie sylwetkowe budują poczucie własnej wartości, ale natarczywość rani.

– Nie umniejszaj jej bólu, zwłaszcza przy porodzie. Ból porodowy jest intensywny — zamiast prób minimalizowania go, bądź przy niej, trzymaj za rękę i rób to, o co poprosi.

Internauci stanęli po stronie kobiety

Po opublikowaniu historii wiele osób wypowiedziało się jednoznacznie: zarzucano mężowi brak empatii i wsparcia. Komentarze sugerowały, że takie zachowanie może wymagać poważnej rozmowy, a nawet terapii par, jeśli obie strony chcą uratować związek.

Znani też byli ci, którzy uważali, że kobieta przesadziła

Niektórzy czytelnicy uznali, że odcięcie partnera od porodu było zbyt drastyczne i że powinna spróbować innych sposobów rozwiązania konfliktu. Debata pokazała, jak różne są granice akceptowalnego zachowania i jak trudne bywają decyzje w sytuacji silnych emocji.

Konsekwencje — wyjazd do rodziny i ciągłe milczenie

Minęło kilka dni, a mąż nie przeprosił, więc kobieta spakowała siebie i noworodka i pojechała do brata. W relacjach rodzinnych pojawiło się wiele napięć: jedni doradzali terapię, inni sugerowali rozważenie kroków prawnych lub dokumentowanie sytuacji na przyszłość.

Wnioski komentujących: empatia zamiast pogardy

Większość osób komentujących podkreślała, że brak empatii wobec ciężarnej partnerki i ignorowanie dziecka to poważne sygnały ostrzegawcze. W takich sytuacjach zalecane są: szczera rozmowa, wsparcie rodziny i — jeśli to konieczne — terapia par. Najważniejsze jest dobro matki i dziecka oraz bezpieczeństwo emocjonalne w nowej rzeczywistości rodzinnej.

Reklama