Nie trzeba lecieć w kosmos, by odkrywać miejsca, gdzie jeszcze nie stąpał człowiek. Międzynarodowy zespół naukowców przeprowadził niedawno pierwsze w historii kompleksowe badania bioróżnorodności w odmętach u wybrzeży wschodniej Australii.
Strefa abisalna to warstwa oceanu na głębokościach od około 4 000 do 6 000 metrów. Tam panuje wieczna ciemność, temperatury wynoszą zaledwie 2–3 °C, a pożywienia jest niewiele. „Abys to największe i najgłębsze siedlisko na Ziemi: obejmuje połowę oceanów świata i jedną trzecią terytorium Australii, a jednocześnie pozostaje najmniej zbadanym środowiskiem” — mówił Tim O’Hara, starszy kurator z Museums Victoria, przed wyprawą.
Naukowcy pracowali na dwie zmiany (2:00–14:00 i 14:00–2:00), bez wytchnienia spuszczając sprzęt na niemal 16 000 stóp. Na pokład okrętu Investigator wyłowili ponad 100 różnych gatunków — pięć z nich może być dotąd nieznanych nauce.
Przetwarzanie prób polegało na segregowaniu gatunków, fotografowaniu egzemplarzy, pobieraniu próbek mięśni do analiz DNA i wielu innych czynnościach. Według ich relacji to prawdziwa „nauka pogranicza”, która znacząco poszerzy naszą wiedzę o głębinach. Znaleziska są konserwowane dla muzeów i będą dostępne dla przyszłych badań.
Intensywnie czerwony krab z kolcami ma pancerz pełen ostrych wyrostków, które chronią go przed zagrożeniami głębin. To nie są prawdziwe kraby w sensie ścisłym — są bliżej spokrewnione z krabami pustelnikami, ale zamiast muszli wykształciły groźne kolce.
Ta tajemnicza drobna ryba z głębin, z niebieskawymi oczami i czerwonymi płetwami, należy do grupy żabnicokształtnych. Może to być gatunek nowy dla nauki.
Szklane gąbki mają szkielet z krzemionkowych włókien tworzących ażurową sieć; niektóre włókna mogą osiągać metr długości. Odżywiają się, przesączając z wody bakterie i inne jednokomórkowe organizmy, delikatnie przepływające przez ich kruchą, „szklaną” strukturę.
Robak zwany sipunkulem przypomina swoim kształtem orzech lub… organ męski. Pod zagrożeniem potrafi wciągnąć przednią część ciała, przybierając kształt „orzeszka”. Rozmnaża się zarówno płciowo, jak i bezpłciowo.
Ten niewielki, bioluminescencyjny rekin z ostrymi zębami żyje w tzw. strefie zmierzchowej — do około 1 000 metrów głębokości. Atakuje większe ryby, wieloryby, delfiny, a czasem nawet nieszczęsnych pływaków, wycinając okrągłe kawałki mięsa niczym ciasteczkowy wykrawacz.
Bycie dominującym drapieżnikiem w głębinach nie jest łatwe — na 1 000–2 500 metrach pożywienia jest bardzo mało, więc te ryby występują rzadko, by przetrwać w środowisku o ograniczonych zasobach.
Ten „blob fish” został złowiony na głębokości 2,5 kilometra u wybrzeży Nowej Południowej Walii. Ma miękkie, wodniste ciało i poluje jako ambush predator — leży nieruchomo na dnie, czekając, aż ofiara przepłynie obok.
Ryba pozbawiona oczu została znaleziona na głębokości około 4 kilometrów. Gatunek ten po raz pierwszy odkryto ponad 140 lat temu podczas ekspedycji HMS Challenger i teraz ponownie stwierdzono jego obecność w wodach Australii.
Organizmy zwane korallimorfami należą do tej samej grupy co ukwiały, meduzy i korale — są blisko spokrewnione z innymi tentaklowatymi mieszkańcami morza.
Kruchy rozgwiazd można spotkać na całym świecie — od Syberii po Antarktydę — a mimo to wciąż wiemy o nich bardzo niewiele.
Kałamarnice z rodzaju „Dumbo” poruszają się, machając parą dużych, przypominających uszy płetw — podobnie jak kreskówkowy Dumbo — co pozwala im powoli ślizgać się przez mroczne głębiny.
Robaki z rodzaju Osedax, nazywane „robakami-zombie”, występują na rozkładających się szczątkach wielorybów na dnie oceanu. Wiercą się w kościach, skąd czerpią substancje odżywcze; same nie mają funkcjonujących ust ani przewodu pokarmowego — za trawienie odpowiadają bakterie symbiotyczne.
Choć wyglądają jak kosmiczne pająki, te stworzenia nie są pająkami — to jedne z najstarszych stawonogów na Ziemi. Ich budowa jest prosta: „rura w rurze”; wiele gatunków ma świecące w ciemności odnóża.
Te różowe, urocze „świnki” znaleziono w Rezerwacie Morskim Freycinet u wybrzeży Tasmanii. Działają jak odkurzacze dna — poruszają się za pomocą rurkowatych nóżek, odsysając i zjadając mikroorganizmy z morskiego mułu.
Te okrągłe „placekowate” jeżowce wyglądają jak płaskie dyski, choć w naturalnym środowisku nie są zupełnie spłaszczone.
Skorupiaki, takie jak amphipody, są padlinożercami głębin i zjadają niemal wszystko, co ma wartość odżywczą — w tym rozkładające się szczątki wielorybów opadające z powierzchni.
Ikoniczne ryby abysalne, nazywane czasem rybami-pająkami, podpierają się na dnie długimi, cienkimi płetwami przypominającymi szczudła. Mają bardzo zredukowane oczy. Karmią się, ustawiając się w kierunku prądu i „wyczuwając” wydłużonymi płetwami drobne organizmy przepływające obok.
Projekt na szóstkę: jak powstał pomysł Oskar Myllergård zaczął rysować Viggo jako mały, osobisty projekt…
Gdy życie podsuwa cytryny, zajrzyj na zdjęcia, które rozgrzewają serce. Niezależnie od tego, czy ktoś…
Gdyby istniała maszyna czasu zabierająca do początków XXI wieku, pewnie wskoczyłbyś do niej bez namysłu…
Atmosfera przez krople deszczu Przez mokre szyby, rozmyte reflektory i miękkie światła bokeh malarka z…
Niektórzy twórcy potrzebują ogromnych płócien, by rozśmieszyć widzów. Josh Hara, znany w sieci jako Yoyoha,…
Połączenie tradycji i nowoczesności Współczesne japońskie ceremonie ślubne często łączą elementy ślubów shintō z zachodnimi…
