
Żółw olbrzymi z Aldabry, zwany po prostu żółwiem olbrzymim, jest jednym z największych żółwi na świecie. Historycznie te żółwie występowały na wielu wyspach zachodniego Oceanu Indyjskiego, w tym na Madagaskarze, a zapis kopalny pokazuje, że kiedyś żółwie olbrzymie żyły na wszystkich kontynentach i wielu wyspach z wyjątkiem Antarktydy. Wiele gatunków z tego regionu uznawano za wymarłe na skutek działalności europejskich żeglarzy, i do około 1840 roku wydawało się, że wszystkie wyginęły, z jednym wyjątkiem: żółwiowi olbrzymiemu z Aldabry.
Najnowsze badanie populacji największego na świecie żyjącego w warunkach naturalnych gatunku żółwia olbrzymiego pokazuje, że ten niegdyś zagrożony gatunek dobrze sobie radzi na Seszelach i liczy około 180 000 osobników — to największa kiedykolwiek odnotowana liczba żółwi z Aldabry, jak podaje badanie prowadzone przez Seychelles Islands Foundation (SIF) i University of Exeter. Zespół ustalił tę liczbę analizując pięć lat zliczeń żółwi prowadzonych przez personel badawczy SIF w latach 2018–2022. To pierwsza rygorystyczna, obejmująca cały atol estymacja i pierwsza aktualizacja od powszechnie cytowanej liczby z końca lat 90. — 100 000 żółwi. Wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie naukowym Ecology and Evolution.
Żółwie olbrzymie występują dziko tylko w dwóch miejscach na świecie, a atol Aldabra jest jednym z nich. Dzięki odległemu położeniu i ograniczonej dostępności atol pozostał w dużej mierze nienaruszony przez ludzi.
Dr Frauke Fleischer-Dogley, dyrektor SIF, potwierdziła, że dane monitoringowe wykorzystane w badaniu zostały zebrane przez pracowników SIF mieszkających i pracujących na atolu przez wiele lat. Zaznaczyła również, że żółwie żyjące swobodnie na atolu dowodzą, co może osiągnąć długoterminowe zaangażowanie w ochronę przyrody. Jak sama stwierdziła: „To wspaniała wiadomość dla Seszeli, dla świata i dla wszystkich, którzy pracowali nad ochroną Aldabry.”
O jakich liczbach mówimy? Najlepsza estymacja autorów badania to prawie 183 000 dorosłych i subdorosłych osobników, a populacja wydaje się względnie stabilna w badanym okresie. To więcej żółwi niż ludzi mieszka w całych Seszelach!
Nie zawsze tak było. W XIX wieku intensywna eksploatacja doprowadziła liczebność żółwi na Aldabrze do poniżej 1 000 osobników. Sytuacja zaczęła się zmieniać, gdy Aldabra została uznana za rezerwat przyrody o rygorystycznym reżimie ochrony w 1981 roku, a w 1982 roku wpisano ją na listę UNESCO. Te formy ochrony okazały się ratunkiem, a dziś odrodzenie populacji uważane jest za jeden z największych sukcesów ochrony przyrody na Oceanie Indyjskim.
Badacze podkreślają, że nowa liczba nie oznacza prawie podwojenia populacji od 1999 roku. Gęste zarośla, namorzyny i zacienione zadrzewienia Aldabry sprawiają, że nawet duży żółw może pozostać niewidoczny, a wcześniejsze inwentaryzacje nie mogły policzyć zwierząt ukrytych w takich siedliskach. Dlatego starsze liczby prawdopodobnie były niedoszacowane.
W tym badaniu zespół zastosował statystyczną metodę zwaną bayesowskim hierarchicznym próbkowaniem odległości (Bayesian hierarchical distance sampling). W prostych słowach metoda ta oszacowuje, ile żółwi mogło się ukrywać oraz jak łatwo lub trudno było je dostrzec w różnych typach siedlisk. „Modelując to, czego nie widzieliśmy, jak i to, co widzieliśmy, stworzyliśmy najbardziej wiarygodną dotychczas bazę odniesienia dla tego ikonicznego gatunku z Seszeli,” powiedziała współautorka dr Nancy Bunbury. Mimo to populacja nadal rosła i wydaje się zdrowa.
Badanie pokazuje także, gdzie żółwie spędzają najwięcej czasu. Najgęściej występują na trawiastych obszarach Aldabry, nazywanych potocznie „trawnikiem żółwiowym”. Trudniej je znaleźć w gęstych zaroślach i namorzynach — dokładnie tam, gdzie nowe modelowanie uzupełnia luki w danych.
To nie sam triumf. Klimat Aldabry się zmienia — dłuższe i częstsze susze prawdopodobnie zmniejszą cień i dostępność pożywienia, od których zależą żółwie. Wzrastający poziom morza zagraża nisko położonym rejonom atolu. Do tego dochodzą inwazyjne zwierzęta. Dzikie kozy kiedyś zdziesiątkowały roślinność atolu, lecz zostały skutecznie usunięte w 2012 roku. Wciąż obecne są dzikie koty i szczury, które polują na jaja i młode żółwie. Autorzy badania wskazują, że usunięcie tych pozostałych inwazorów, co już jest w planach, mogłoby usunąć ostatnie bariery dalszego wzrostu i pomóc żółwiom przetrwać w obliczu zmieniającego się klimatu.
Dr Dave Hudson z University of Exeter, który współtworzył ramy statystyczne stojące za estymacją, ma nadzieję, że badanie dostarczy zarządcom ochrony dowodów niezbędnych do śledzenia przyszłych zmian i podejmowania wczesnych działań. Od mniej niż 1 000 osobników do populacji większej niż liczba mieszkańców całego kraju — żółw olbrzymi z Aldabry przeszedł długą drogę. Teraz, gdy naukowcy mają wreszcie wiarygodne zliczenie, kolejnym zadaniem jest zapewnienie, by te łagodne olbrzymy zachowały swoje wyspy dla przyszłych pokoleń.
Zadaj dowolnemu właścicielowi psa pytanie o jego pupila, a usłyszysz historię: złodziej skarpetek, okupant kanapy,…
56 lat temu. Tyle czasu minęło od początku lat 70. I gdy tak to ujmiesz,…
W wieku zaledwie 13 miesięcy i ważący mniej niż 7 kg, Comando udowadnia, że bohaterowie…
Organizacja Exposure One Awards ogłosiła zwycięzców konkursu Photographers of the Year 2026, prezentując wyjątkowe fotografie…
Nocą australijski pająk skaczący Portia fimbriata wisi do góry nogami pod nitką własnego jedwabiu i…
Ludzie nie przesadzają, kiedy mówią, że woda to życie. Ponad połowa naszego ciała się z…