Psy żyją przy boku człowieka od ponad 30 000 lat i zdobyły miano najlepszego przyjaciela człowieka. Po udomowieniu podlegały znacznym przekształceniom spowodowanym selektywną hodowlą. Ludzie krzyżowali je, by uzyskać pożądane cechy, co czasem prowadziło do poważnych problemów zdrowotnych. To właśnie w XX wieku hodowla stała się bardziej zaawansowana dzięki nowym metodom.
Selektywna hodowla polega na dobieraniu osobników o pożądanych cechach do rozmnażania, by te cechy stały się częstsze w populacji. Najczęściej robi się to z korzyścią dla człowieka, co nie zawsze jest korzystne dla zwierzęcia w jego naturalnym środowisku.
Jedne z najwcześniejszych przykładów selekcji sięgają ponad 9 000 lat temu w Mezoameryce, gdzie przekształcano dziki gatunek teozinte w kukurydzę przez wybieranie roślin o większej liczbie ziaren.
Wraz z przechodzeniem społeczności na tryb rolniczy zaczęto faworyzować mniejsze, bardziej uległe psy — łatwiejsze do życia razem z ludźmi. Proces udomowienia wilków, który rozpoczął się już nawet 30 000 lat temu w Azji Południowo-Wschodniej, doprowadził do powstania ponad 450 uznanych dziś ras psów.
Wiele współcześnie znanych ras bardzo różni się od swoich przodków sprzed wieku. Poniżej przedstawiono zmiany w wybranych rasach — od sylwetki po strukturę sierści — ilustrując wpływ hodowli na wygląd i zdrowie psów.
Sto lat temu mopsy były mniej przysadziste: miały dłuższe nogi, dłuższe pyszczki i szczuplejszą sylwetkę. Następnie hodowano je pod kątem dużych oczu i spłaszczonych nosów, co niestety doprowadziło do licznych deformacji i problemów z oddychaniem oraz innymi schorzeniami.
W porównaniu do form sprzed wieku pysk bull terriera stał się krótszy, a żuchwa i grzbiet nosa bardziej zaznaczone. Sylwetka zyskała muskularność i krótsze kończyny — cechy rozwijane w epoce wiktoriańskiej, kiedy psy te wykorzystywano do walk.
Irish settery niewiele zmieniły się przez ostatnie sto lat. Dziś mają dłuższą, gęstszą sierść o głębokim mahoniowym odcieniu oraz nieco smuklejszą sylwetkę niż dawniej.
Ta sympatyczna rasa przeszła niewielkie zmiany. Białe teriery wyhodowano w XIX wieku w Poltalloch w Argyll; współczesne psy mają nieco dłuższą i gęstszą sierść, ale generalnie pozostają podobne do swoich przodków.
Owczarki staroangielskie kiedyś były znacznie bardziej kudłate. Poza dłuższą okrywą włosową to jedna z ras, która pozostała stosunkowo niezmieniona przez sto lat.
Bassety przeszły wyraźne zmiany: tylne kończyny stały się krótsze, uszy dłuższe, pyszczek bardziej opadający, a fałdy skórne bardziej widoczne — cechy, które podkreślają charakterystyczny wygląd tej rasy.
Rasa wyhodowana pod koniec XIX wieku w Turyngii przez Louisa Dobermanna stała się smuklejsza. Dawniej praktykowano obcinanie uszu i ogona — dziś w wielu krajach jest to zabronione. Obecne pokolenia Dobermannów są także zwykle mniej agresywne niż ich przodkowie.
Początkowo hodowany jako pies myśliwski w XV-wiecznej Europie, współczesny jamnik ma dłuższe ciało i pysk, szerszą klatkę piersiową oraz krótsze tylne kończyny w porównaniu do form sprzed wielu lat.
Choć wyglądają podobnie, nowe pokolenia nowofundlandów są zazwyczaj większe. W 1915 roku rasa ważyła około 45 kg, a dziś samce mogą dochodzić nawet do 68 kg. Gęsta sierść od zawsze sprzyjała ich pracy w chłodnym klimacie.
Owczarki niemieckie stały się większe, z dłuższą i gęściejszą sierścią oraz szerszą klatką piersiową. Zmiany w budowie szkieletowej i intensywna selekcja sprawiły, że rasa jest dziś podatna na niektóre schorzenia, np. problemy stawów.
Sierść szkockiego teriera dziś jest dłuższa, miększa i ma inną teksturę — sto lat temu była bardziej druciana. Zmiana okrywy nadaje rasie nieco inny wygląd, choć sylwetka pozostała rozpoznawalna.
Te energiczne, towarzyskie teriery niewiele się zmieniły; mają dziś bardziej kudłatą sierść i dłuższy pysk. Airedale to największa z ras terierów i pod tym względem pozostała niezmieniona.
Rottweilery zyskały krótszy pysk, mocniejszą szczękę i nieco inną budowę głowy. Coraz rzadziej praktykuje się obcinanie ogona, a sierść wielu współczesnych osobników jest bardziej szorstka niż dawniej.
Mimo że Shetlandy uważane są za psy małe, ich rozmiary w praktyce się powiększyły — w porównaniu z przeszłością stały się wyraźnie większe, a zimowa, dłuższa sierść pomagała im przetrwać surowe warunki pogodowe.
Boxery, znane z energicznego temperamentu, powstały przez krzyżowanie mniejszych mastifów i buldogów. Ich sylwetka zmieniła się — pysk był kiedyś dłuższy, dziś bardziej opadający, co wpływa też na wyraz twarzy.
Dog niemiecki to rasa olbrzymia; współczesne psy są cięższe i większe niż ich przodkowie. W przeszłości służyły m.in. do polowań, a ich masa i wzrost znacznie wzrosły w wyniku selekcji.
Chow chow to „puchate kule” — sto lat temu ważyły około 23 kg, dziś potrafią osiągać nawet 34 kg. Twarze tych psów stały się bardziej pofałdowane, a gęstsza sierść była wynikiem hodowli przystosowującej je do pracy w chłodnych, śnieżnych warunkach.
Saluki stały się wyższe i smuklejsze niż kiedyś, z dłuższymi uszami i kończynami. To psy żywe i towarzyskie, które cenią bliskość człowieka.
„Ain't no stopping us now, we're on the move.” Gdyby technologia miała swoją piosenkę przewodnią,…
Czymś, co dzieje się w klubie, ma zostać w klubie, prawda? Niekoniecznie. Kilka osób przekonało…
Nie każdy nadaje się na rodzica. Niektórzy świadomie wybierają życie bez dzieci, by w pełni…
Stare fotografie to jak małe wehikuły czasu — przenoszą nas w przeszłość i ożywiają momenty,…
Opieka nad zdrowiem psychicznym wciąż bywa tematem, o którym wielu woli nie mówić. Dla niektórych…
Wprowadzające przemyślenia o pokoleniach Między millenialsami a pokoleniem baby boomerów toczy się od lat niemal…
