Nie zawsze można dostać to, czego się chce. Jeśli wychowywałeś się z rodzeństwem albo jesteś wielkim fanem The Rolling Stones, wiesz to dobrze. Z jakiegoś powodu maniery i przyzwoitość niektórych osób zwykle znikają, gdy muszą usiąść obok obcych w miejscu publicznym.
Niezależnie od tego, czy chodzi o kinową salę, czy wagon pociągu, układ miejsc często powoduje napięcia między nieznajomymi. Wygląda na to, że wielu z nas zetknęło się z wyjątkowo roszczeniowym zachowaniem ludzi niezadowolonych z przydzielonych miejsc. Oto zbiór niektórych z najbardziej szokujących reakcji – czytajcie dla rozrywki i zagłosujcie na historie, które brzmią jak wyjęte z sitcomu!
Cierpię na przewlekłe choroby oraz przewlekły ból pleców i biodra. Rzadko jeżdżę autobusem, bo dla mojego pleca mniej bolesne jest prowadzenie samochodu lub gdy ktoś mnie podwiezie.
Wsiadłam do autobusu i znalazłam wolne miejsce, więc usiadłam. Na następnym przystanku weszła jakaś roszczeniowa kobieta (tzw. Karen) i stanęła obok mnie z niezadowoloną miną.
Karen: „Przepraszam?” Ja: „Dzień dobry, czy pani czegoś potrzebuje?” Karen: „Pani wie, że w autobusie są starsze osoby, które potrzebują miejsc? Ludzie tacy jak ja!” Ja: „Przykro mi, pewnie są jeszcze miejsca z tyłu. Naprawdę potrzebuję tego miejsca.” Karen: „Przestań pleść bzdury, jesteś młodą i wyraźnie zdrową dziewczyną. JA MUSZĘ USIĄŚĆ!” Ja: „Mogę wyglądać zdrowo, ale nie jestem i młodzi też mogą być chorzy. Proszę, zostaw mnie w spokoju.”
Ludzie zaczęli się nam przyglądać, bo ona ciężko dyszała i prychała.
Karen: „dzisiejsza młodzież jest tak rozpieszczona!! Musicie się nauczyć szacunku dla starszych!!”
Następnie dosłownie próbowała USIĄŚĆ NA MNIE (?!)
Ja: „Przestań pani!! Odejdź ode mnie, nie chcę, żeby mnie pani dotykała!!” Karen: „Zejdź z tego siedzenia i obie będziemy zadowolone!! Ty tego nie potrzebujesz!!”
Ta kobieta, połową swojego dużego tyłka na mnie, zaczęła się na mnie układać. W tym momencie miałam ogromny ból i krzyczałam, żeby się odsunięła, powstrzymując łzy z bólu. Kierowca autobusu musiał zatrzymać pojazd, żeby ją usunąć.
Jedna dziewczyna z mojej klasy podeszła i mnie pocieszyła, chociaż ledwo mnie zna (chyba happy end?).
Ale nadal — jak ludzie mogą po prostu postanowić usiąść na innej osobie, tylko żeby dostać to, czego chcą?!
Ok, dziś zdarzyło mi się coś ciekawego. Pociąg lokalny jedzie jednym składem przez większość trasy, a potem rozdziela się — jedna część jedzie na przedmieścia, druga na lotnisko. Byłam w części na przedmieścia.
Jest sezon wakacyjny, więc dużo ludzi z walizkami chce jechać na lotnisko i często widzę osoby, które przez pomyłkę wsiadają do tylnej części pociągu. Zwykle im pomagam, mówiąc, gdzie najlepiej się przesiąść.
Ja mam lekką kule i zwykle siadam na miejscu dla niepełnosprawnych — łatwiej mi wsiadać i wysiadać.
Pojawia się roszczeniowa rodzina (mama, tata, dwoje dzieci i babcia). Zaczynają się kłócić, czy ich część pociągu jedzie na lotnisko — mama jest przekonana, że tak, choć to błąd. Podchodzą w moją stronę. Mama mówi mi, żebym wstała i zrobiła im miejsce, bo siedzę w „rodzinnym” miejscu i nie powinnam tam siedzieć. Uśmiechnęłam się i wstałam bez słowa, choć miałam zamiar to zrobić i tak. Mama jednak jeszcze krzyczała, jak bardzo jestem nieuprzejma i że powinnam patrzeć na ludzi, którzy naprawdę potrzebują tych miejsc.
Tata pociągnął ją na bok i wskazał moją kulę — przeprosiła bez przekonania. Przeniosłam się kilka siedzeń dalej i z ukrytą satysfakcją patrzyłam, jak orientują się, że są w złej części pociągu i przegapili stację, gdzie mogli się przesiąść.
Byłem w stosunkowo pustym autobusie, gdy mężczyzna zaczął krzyczeć na dziewczynę przede mną, że „nie powinna siedzieć w priorytetowym miejscu, jeśli nie jest niepełnosprawna”. Wskazałem, że ona nie siedzi w miejscu priorytetowym, a nawet jeśli — było tam sporo wolnych miejsc.
Mężczyzna zaczął narzekać, że ma „niewidzialną niepełnosprawność” i ma dość „roszczeniowych” ludzi zajmujących miejsca priorytetowe, zapominając, że 1. dziewczyna też mogła mieć niewidzialną niepełnosprawność i 2. on miał psa siedzącego na miejscu priorytetowym oraz 3. czuć było alkohol, co sugerowało, że niektóre jego problemy z mobilnością mogły być uniknione.
Powtarzałem spokojnie „to tu nieistotne” aż przestał ją zastraszać.
Dokładnie jak mówi tytuł. Mam niewidoczną niepełnosprawność, przez którą nie mogę długo stać. Mam nawet zaświadczenie potwierdzające inwalidztwo.
Autobus był pełny. Siedziałam przy przejściu, między uczniem a mężczyzną z wielkim plecakiem, kiedy weszła ciężarna kobieta (nie bardzo zaawansowana ciąża). Spojrzała po wnętrzu, podeszła prosto do mnie i zażądała mojego miejsca — bez proszenia, bez uprzejmości. Wyjaśniłam, że mam niepełnosprawność i że stanie sprawi mi ból. Bez chwili namysłu zaczęła mnie wyzywać, mówiąc, że rzekomo próbuję skrzywdzić ją i jej dziecko, odmawiając wstania.
Ktoś inny ustąpił jej miejsca, ale do końca jazdy widziałam jej groźne spojrzenia. Gdy wysiadłam, rzuciła złośliwą uwagę, że pewnie udaję i mogę iść bez problemu. Nienawidzę, gdy ludzie uważają, że świat ma się dla nich ugiąć tylko dlatego, że są w ciąży — szczególnie gdy zachowują się nieuprzejmie. Ustąpiłabym bez problemu, gdybym nie była niepełnosprawna.
Siedziałam przy oknie. Mam problemy fizyczne i używam kul (używam jednej kulki, bo laska boli nadgarstek). Obok mnie ktoś wstał, gdy wsiadł starszy mężczyzna z laską. Zaczęto gestykulować, żebym wstała — co mnie zdziwiło, bo moja kulka była widoczna. On powiedział „Wstań” i dodał, że jestem młodsza, więc powinnam się przesunąć. Tłumaczyłam, że bycie młodym nie wyklucza niepełnosprawności. Ostatecznie usiadł obok mnie, ale cała sytuacja była bardzo irytująca.
Moja córka była na wycieczce parowozem. Konduktor powiedział, by usiedli po prawej stronie, bo tam lepszy widok (było to miejsce przy stoliku dla 4 osób). Później para weszła i poprosiła, by córka się przesunęła — „czy przyjdą jeszcze ludzie?” zapytała córka. Para: „Nie, po prostu chcemy lepszy widok.” Gdy odmówiła, para była wściekła i gderliwie narzekała. Zwykle nie wierzę w tak roszczeniowe historie, ale tym razem okazało się to prawdą.
Poszłam na koncert Gartha. Z powodu opóźnienia ja i moja rodzina byliśmy trochę spóźnieni. Poprosiłam obsługę o pomoc, bo trzy osoby siedziały na naszych miejscach. Usunęli ich, ale wciąż próbowały zająć inne nasze miejsca. Kiedy stanowczo powiedziałam, że to nasze bilety, kobieta wyzwała mnie, mówiąc, że „to nie nasze miejsca, jeśli nie potrafimy przychodzić na czas”, a potem jej mąż nazwał mnie „suką”. To my byliśmy winni, że siedzieliśmy na miejscach, które kupiliśmy.
Siedziałam w kawiarni i pracowałam, gdy podeszła kobieta i poprosiła, żebym ustąpiła jej wygodnego fotela. Dosłownie powiedziała: „studenci nie potrzebują komfortu, dorośli mają problemy z plecami”. Odpowiedziałam, że wolę zostać. Zirytowała się i nazwała mnie samolubną. Przyszła pięć minut wcześniej — to nie daje jej priorytetu do mebli.
W pociągu, wykończona po pracy, siedziałam przy oknie. Kobieta puknęła mnie i powiedziała: „mój syn chce okno. Ty już miałeś swoją kolej.” Uprzejmie odmówiłam. Nazwała mnie samolubną i próbowała namówić konduktora, by mnie przymusił. Konduktor stwierdził, że miejsca nie są przypisane — jeśli chcesz się przesiąść, zrób to, jeśli nie — też w porządku. Odeszła mamrocząc o nieuprzejmości ludzi.
Na seansie „The Mandalorian” mój partner zostawił płaszcz na swoim miejscu i poszedł do toalety. Gość usiadł przy mnie, pomimo że miejsce było zarezerwowane — ignorował moje prośby. Wezwałam obsługę, która zwróciła mu uwagę; dopiero wtedy wstał i odsłonił płaszcz partnera. Musiało interweniować dwóch pracowników, zanim znalazł inne miejsce. Czasem ludzie po prostu widzą wolne miejsce i czują się do niego uprawnieni.
Byłam na zakupach z mamą, zatrzymałyśmy się w kawiarni. Znalazłam wolną budkę i położyłam torby na miejscu. Kobieta z kontuaru podeszła z kawą i warknęła: „Miałam tu usiąść”. Była pewna, że powinnam przeprosić i ustąpić. Moja mama pojawiła się tuż za mną — gdybym była sama, mogłam ustąpić, ale mama potrzebowała usiąść. Powiedziałam spokojnie: „Byłam tu pierwsza.” Kobieta zbaraniała i odeszła. Ludzie są dziwni.
Na lotnisku bramka była zatłoczona. Zauważyłam wolne miejsce na końcu trzech krzeseł — obok kobiety leżały torby, najwyraźniej „miejsce męża”. Usiadłam. Kobieta spojrzała znad telefonu i oznajmiła, że to miejsce męża. Wskazałam na torby: „kto tam siedzi?” Kłóciliśmy się chwilę; gdy jej mąż wrócił, wymierzył we mnie wzrokiem i razem odszli stać przy bramce. Przez następne minuty patrzyli na mnie i śmiali się — ja po prostu cieszyłam się siedzeniem, podobnie jak inni, którzy potem zajęli zwolnione miejsca.
W metrze była kobieta, która zajęła trzy miejsca: jedno dla siebie i dwa dla swojej torby, którą specjalnie ustawiła tak, by blokowała dwa siedzenia. Pociąg nie był zatłoczony, ale pojawił się starszy pan z laską i poprosił grzecznie, by przesunęła torbę. Odrzuciła go przewracając oczami, po czym w końcu przestawiła torbę na sąsiednie miejsce. Ludzie, którzy zajmują ekstra miejsca i jeszcze mają do tego pretensje, naprawdę zadziwiają.
W 2022 zabrałem dzieci na „DC League of Super Pets”. Kiedy znaleźliśmy nasze miejsca, ktoś siedział na nich. Poprosiłem kobietę i jej dzieci, by sprawdziła swoje bilety — udawali zdziwienie. Gdy zasugerowałem, żeby poprosili obsługę, kobieta narzekała, że nie może rozdzielać rodziny, bo chce, żeby kuzyni oglądali razem. Usiedliśmy obok jej siostry, a ta kobieta nie odezwała się już więcej.
Byłem z tatą w pełnej restauracji z tarasem. Zostały na stole resztki wina i desery. Mężczyzna podszedł i powiedział: „Weźmiemy te krzesła, jak skończycie.” Mój ojciec odpowiedział „nie ma problemu”. Facet jednak został i wielokrotnie przerywał, by upewniać się, że rozumiemy, iż chce tych miejsc. Po chwili, gdy skończyliśmy, mój ojciec odsunął krzesła i przekazał je innemu parze. Słyszałem, jak tamten narzeka, że „krzesło było jego”. Mam nadzieję, że resztę wieczoru musiał stać.
Byliśmy na darmowym plenerowym koncercie. Siedzieliśmy przy przejściu, z jednym wolnym miejscem między nami a grupą czterech osób. Trzy młode dziewczyny podeszły i powiedziały: „Możemy mieć te miejsca? Jest nas trzy.” Powiedziałam: „Nie, chcemy tu siedzieć.” Jedna z nich wskazała miejsca dalej z tyłu: „Są tam miejsca dla dwóch osób.” Zignorowałam je. Później usłyszałam, jak ta dziewczyna mówi swoim znajomym: „Ta stara baba powinna była zostać w domu.” Ukryłam zdenerwowanie i zostałam — czasem bycie „złą starą panią” jest w porządku.
Mieszkam w Londynie. Mężczyzna wsiadł i zaczął krzyczeć na młodą kobietę siedzącą na przednim, szerokim siedzisku: „Przesuń się! Chcę tu usiąść! Z przodu! Żeby widzieć dokąd jadę!” Było jednak wiele wolnych miejsc. Mimo to ciągle powtarzał, że chce właśnie to miejsce — nie dlatego, że potrzebuje siedzenia, lecz dlatego, że „chce widzieć, dokąd jedzie”. Kierowca kazał mu usiąść, a grupa pasażerów zwróciła uwagę, że nie ma prawa żądać konkretnych siedzeń. Kobieta w końcu wysiadła jedną stacją wcześniej.
To dawna historia sprzed numerowania miejsc w kinach. Przybyłem wcześniej z córką na „Władcę Pierścieni” i zająłem dobre miejsca z tyłu. Wchodzi grupa ojców z dziećmi, a jeden z nich bez grzeczności pyta: „Możecie się przesunąć, żebyśmy mogli tu usiąść?” Odpowiedziałem „nie”, bo przyszedłem wcześnie, by mieć dobre miejsca. Facet się zdenerwował, ale jego kolega go powstrzymał. Koniec końców — spokój.
Trzy lata temu w „dużym taksówce” (rodzaj busa) dałam mamie przednie miejsce, bo była w ciąży. Kobieta, którą nazwałaś „karen”, chciała to miejsce, ale usiadła z tyłu i postawiła torbę tak, by zajmowała dwa miejsca. Poprosiłem ją, aby przesunęła torbę — obraziła się i zaczęła mnie przeklinać, nazywając dzieckiem. Właściciel taksówki w końcu kazał jej przesunąć bagaż.
Nie mówię za dobrze po niemiecku, ale mężczyzna położył swoje i żony płaszcze na naszych miejscach i usiedli. Pokazałem mu bilet, tłumacząc, że to nasze miejsca. On machnął ręką i gadał coś po niemiecku. Nie chcąc robić sceny jako młody Amerykanin, usiedliśmy cicho gdzie indziej — mieliśmy nadzieję, że nikt na nasze miejsca nie przyjdzie. Nie chciałem wywoływać konfrontacji z Großvaterem.
W tłocznym pociągu jedyne wolne miejsce obok mnie miało plamkę wilgoci. Młoda dziewczyna (ok. 25 lat) weszła, spojrzała i powiedziała: „Przepraszam.” Spojrzałam w dół, siedzę prawidłowo. Ona: „Nie chcę tego miejsca. Wezmę twoje.” Odpowiedziałam: „Nie, dziękuję.” Odeszła. Później rozmawiała głośno przez telefon na głośniku o czyjejś ciąży i komentowała, że „na zdjęciach będzie gruba”. Klasa.
W Chinach poszliśmy na pokaz i odkryliśmy, że „roszczeniowa rodzina” siedzi na naszych miejscach VIP. Obsługa próbowała ich poprosić o przejście — nie posłuchali. Gdy personel mówił po naszym języku, rodzina była zaskoczona, że rozumiemy i w końcu przeszła. Jednak zamiast na swoje miejsca, usiedli gdzie indziej w strefie VIP, aż w końcu wezwano ochronę. Gdy zabezpieczenie pojawiło się na miejscu, przenieśli się na należne miejsca.
Czekałam na prom z bagażem dla 6 osób — byłam prawie pierwsza i zajęłam ławkę najbliżej bramek. Po kilku minutach podeszła grupa czterech osób: starszy mężczyzna, ta kobieta i dwoje innych. Kobieta zapytała, czy siedzę sama; odpowiedziałam, że czekam na rodzinę. Zażądała przesunięcia bagażu, bo „ojciec musi usiąść”. Byłam skłonna ustąpić, gdyby nie było innych ławek, ale prawie wszystkie ławki były wolne. Ostatecznie przesunęłam część bagażu, żeby staruszek mógł usiąść, ale nie zrobiłam dla nich więcej miejsca. Później ta grupa przeniosła się tuż przed bramki i tam mężczyzna usiadł na chodziku. Nie rozumiem, po co w ogóle mnie zaczepiali.
Na meczu piłki nożnej moich dzieci często ludzie czekają kilkanaście metrów dalej, żeby zająć miejsca, gdy inni opuszczą trybuny. Siedziałam i odsłaniałam moje krzesełko dla malucha, żeby przejść do przodu. Kobieta podbiegła i poprosiła moją mamę, żeby przesunęła dziecinne krzesełko, aby jej mąż mógł usiąść — mama odmówiła, tłumacząc, że spotkała się dla mnie. Kobieta nazwała mnie nieuprzejmą. Jej mąż tylko wzruszył ramionami i powiedział, że usiądzie gdzie indziej.
Kupiłem bilet VIP na późne seanse. Przyjdę, a w moim miejscu leżała gigantyczna torba weekendowa. Grzecznie zwróciłem uwagę: „To moje miejsce.” Kobiety odpowiedziały „możesz usiąść gdzie indziej.” Poszedłem po pracownika, który potwierdził, że miejsca nie są zarezerwowane na ich nazwiska. Ostatecznie pracownik wyprowadził je z sali i mogłem w spokoju obejrzeć seans.
Autobus był prawie pusty z tyłu. Siedziałam w skrajnej tylnej ławce. Dziewczyna wsiadła i zamiast usiąść na którymkolwiek pustym miejscu przeszła obok mnie, szturchając mnie plecami, by zająć miejsce tuż obok mnie przy oknie. Przeprosiła, ale później broniła wyboru: „Nie ma nic złego w tym, że chcę siedzieć z tyłu.” Czułam się zaskoczona, bo było mnóstwo innych wolnych siedzeń; przeniosłam się w końcu na inne miejsce.
Miałem 11 lat i występowałem na szkolnym pokazie. Po występie znalazłem dwa wolne miejsca na widowni i usiadłem. Po chwili podeszła rodzina (mąż, żona i maluch) i głośno nakazała mi iść gdzie indziej. Mężczyzna krzyczał tak głośno, że zrobiło mi się przykro i prawie zapłakałem — nie miałem siły się bronić. Do dziś pamiętam tę sytuację i nadal mnie to wkurza.
Lecieliśmy do Cozumel, zawsze rezerwujemy dwa miejsca przy przejściu — 7C i 7D. Gdy dotarliśmy, para siedziała w 7E i 7F, więc usiedliśmy. Później dwóch facetów przyszło i powiedziało, że ich miejsca to 7E i 7F; para nagle przyznała się, że mylnie siedzi w 7A i 7B. Okazało się, że ich bilety były gdzie indziej i w końcu ruszyli na prawdziwe miejsca. Ludzie bywają zarówno roszczeniowi, jak i po prostu nieczytający numerów siedzeń.
Wybraliśmy się z żoną na wycieczkę pociągiem widokowym. Siedzenia nie były rezerwowane i zajęliśmy najlepszą stronę wagonu, by mieć widok. Później para usiadła za nami, a starszy pan przyszedł i zażądał, by się przesunęli, twierdząc, że „wszyscy tam siedzieli”. Chociaż było dużo wolnych miejsc na drugiej stronie wagonu, po krótkiej dyskusji para ustąpiła. Szkoda, że nie zawsze ludzie potrafią się postawić.
Byłam na długim locie, kompletnie wyczerpana i chciałam spać. Kobieta kilka rzędów dalej głośno kłóciła się z obsługą, bo chciała przejść do pustego miejsca w klasie biznes. Gdy obsługa wyjaśniła, że nie zapłaciła za to miejsce, odpowiedziała: „Są puste miejsca — to marnotrawstwo, jeśli ich nie wykorzystam.” Stwierdziła, że „zasługuje na komfort” i próbowała tam wejść z bagażem, jakby już miała prawo. Wezwano drugiego członka załogi i powiedziano jej, żeby usiadła lub groziło jej usunięcie z lotu. Najdziwniejsze było to, jak była zaskoczona, że „nie” naprawdę znaczy „nie”.
Zarezerwowaliśmy bilety 20 minut przed seansem — miejsca powinny być nadal zarezerwowane. Dwóch ludzi siedziało na naszych najlepszych, wybranych z dbałością miejscach, mimo że byliśmy w kinie 10 minut przed rozpoczęciem. Postanowiłem, że nie warto robić sceny i tracć popcornu — odpuściliśmy.
Kino często zaciera granicę między marketingiem filmowym a rzeczywistością, sięgając po nieoczekiwane zabiegi, by wzbudzić…
Bycie rodzicem czasami wymaga absurdalnej dozy kreatywności. Czasami, żeby dzieci zjadły warzywa albo zechciały współpracować…
Większość z nas zgodzi się, że witraże są absolutnie zachwycające. Możliwe jednak, że spotykasz je…
Mało co może równać się ze szczeniakiem skulonym przy rodzicu dziesięć razy większym od siebie.…
(500) Days of Summer to film, który wiele osób uwielbia za swoją dziwaczność, scenariusz i…
Kim by pomyślał, że wyrzucony papier może przeżyć tak kolorowe drugie życie? Sofia Pereira, twórczyni…
