5 spraw kryminalnych z tak dziwnymi zwrotami akcji, że nawet śledczy ich się nie spodziewali

#1 Dave Kroupa

W 2012 roku Dave Kroupa przeprowadził się do Omaha w Nebrasce, próbując zacząć nowy rozdział po rozstaniu z wieloletnią partnerką Amy Florą, z którą miał dwoje dzieci. Nowo wolny i niepewny, jak znowu wejść w świat randek, zaczął korzystać z serwisów randkowych online. Wkrótce poznał Shannę Elizabeth Golyar, zwaną Liz — samotną matkę i miłośniczkę zwierząt. Kroupa jasno mówił, że nie szuka poważnego związku i będzie spotykać się z innymi kobietami; Golyar wydawała się z tym pogodzić.

Po kilku miesiącach do warsztatu samochodowego, którym zarządzał Kroupa, przyszła kobieta o imieniu Cari Farver — samotna matka z Macedonii w stanie Iowa, programistka. Natychmiast między nimi zaiskrzyło. Kroupa umówił się z nią i oboje zgodzili, że chcą czegoś niezobowiązującego. Ich układ wkrótce się skomplikował.

W pewien dzień Farver wyszła z mieszkania Kroupy i spotkała na krótką chwilę Golyar, która przyszła po swoje rzeczy — spotkanie trwało kilka sekund, ale później okazało się istotne w śledztwie. Przez następne tygodnie Kroupa i Farver kontynuowali spotkania; kiedy jednak poprosiła go, by wprowadzili się razem, on odmówił, przypominając o ich niezobowiązującym układzie. Jej odpowiedź była niezwykle wroga: „Dobrze. Nienawidzę cię. Spotykam się z kimś innym. Nie chcę cię widzieć. Odejdź”.

Następnego wieczoru, po pracy, Kroupa odkrył, że Farver zniknęła wraz ze swoimi rzeczami. Wkrótce zaczęły do niego napływać wiadomości od osoby podszywającej się pod Farver — oskarżenia, groźby, sugestie, że ktoś ją obserwuje. Jedna z wiadomości brzmiała: „Moim ulubionym zajęciem jest stać na zewnątrz i patrzeć na ciebie”; inna groziła: „Chcę wbić nóż w twoje serce”. Nękanie trwało lata. Kroupa kilkakrotnie zmieniał numer, kupił broń z obawy o bezpieczeństwo.

Osoby z otoczenia również były celem — Golyar twierdziła, że ktoś celuje w nią, jej garaż został podobno zniszczony z napisem, który miał ją oczernić. W sierpniu 2013 roku dom Golyar podpalono — zginęły zwierzęta domowe. Policja podejrzewała podpalenie; Golyar obwiniła Farver. Farver nie kontaktowała się jednak z rodziną: opuściła urodziny syna, Święto Dziękczynienia i pogrzeb ojca. Jej matka, Nancy Raney, zwracała uwagę, że otrzymywane wiadomości miały błędy ortograficzne i gramatyczne niepasujące do stylu córki.

Po dwóch i pół roku bez słowa, detektywi Ryan Avis i Jim Doty wznowili sprawę. Jednym z niepasujących elementów był brak aktywności na koncie bankowym Farver. Badania cyfrowe przyniosły przełom: specjalista od informatyki śledczej Anthony Kava ustalił, że osoba podszywająca się pod Farver wysłała tysiące wiadomości i e-maili. Znaleziono zdjęcie Forda Explorera Farver na telefonie Golyar zrobione miesiąc przed odzyskaniem pojazdu przez policję. Inne dowody cyfrowe, w tym zdjęcie i wideo powiązane z adresem IP związanym z domem Golyar, coraz silniej wiązały ją z kampanią nękania.

Golyar zgłaszała też fałszywe napady i raniła się pozornie, by wzbudzić współczucie. Kava odkrył, że używała aplikacji pozwalającej zaplanować wysyłkę wiadomości z wyprzedzeniem — co tłumaczyło, jak wiadomości wysyłane były wtedy, gdy siedziała obok Kroupy. Szacunki mówiły, że mogła poświęcać 40–50 godzin tygodniowo na podszywanie się pod Farver.

W grudniu 2015 r. śledczy ponownie przeszukali pojazd Farver i znaleźli ślady krwi; testy potwierdziły, że to krew Cari. W jej mieszkaniu znaleziono rzeczy należące do Farver oraz sprzęt z nagraniem. Tablet należący do Kroupy zawierał usunięte zdjęcia odzyskane przez Kava — jedno ukazywało stopę z chińskim tatuażem oznaczającym „matka”, taki sam tatuaż miała Farver. W grudniu 2016 r. Golyar została aresztowana i oskarżona o morderstwo pierwszego stopnia; w 2017 r. uznano ją za winną i skazano na dożywocie. Sąd podkreślił, że Cari Farver nie zniknęła dobrowolnie — została zamordowana.

Golyar utrzymuje niewinność. Sprawa stała się tematem dokumentu Netflixa „Lover, Stalker, Killer” (2024), który rekonstruuje śledztwo i próbuje przywrócić prawdziwą tożsamość Farver po latach podszywania się pod nią.

#2 Ryan Waller

W Boże Narodzenie 2006 roku 18-letni Ryan Waller i jego dziewczyna Heather Quan szykowali się na kolację z ojcem Wallerów w domu w Phoenix w Arizonie, kiedy do ich domu wtargnęli dwaj uzbrojeni mężczyźni: były współlokator Richiego Lee Carvera wraz ze swoim ojcem Larrym Lloydem Carverem. Według prokuratury Carverowie siłą przedostali się do środka — Richie postrzelił Wallera w głowę, pozostawiając go w stanie krytycznym, a następnie mężczyźni weszli do domu i zastrzelili Heather. Ukradli też broń i komputer.

Gdy ojciec Wallerów zauważył, że nie pojawili się na kolacji, poszedł sprawdzić ich stan. Znalazł Heather martwą, a Ryana ciężko rannego, ale żywego. Mimo widocznej rany postrzałowej detektywi potraktowali Waller’a najpierw jako podejrzanego w zabójstwie Heather, a nie jako osobę wymagającą natychmiastowej opieki medycznej. Był godzinami przesłuchiwany przez detektywa Paula Daltona, mimo że odniósł poważne uszkodzenia mózgu; miał trudności z udzielaniem odpowiedzi i mówił, że jest bardzo zmęczony.

Lekarze w końcu udzielili mu pomocy, ale obrażenia były ogromne: stracił lewe oko i część mózgu, cierpiał na napady padaczkowe i długotrwałe komplikacje. Spędził 35 dni na początkowej rekonwalescencji. Rodzina Wallerów twierdziła, że opóźnienie w udzieleniu opieki medycznej pogorszyło jego stan; oskarżenia o niewłaściwe postępowanie i złą obsługę dowodów doprowadziły do pozwu przeciw policji i miastu Phoenix o 15 milionów dolarów, który ostatecznie sąd oddalił.

Richie Lee Carver został w 2008 r. skazany za morderstwo, włamanie, napaść i przestępstwa związane z bronią — na karę dożywocia bez możliwości zwolnienia warunkowego. Sprawa przeciw Larryowi Carverowi napotkała na początkową przeszkodę, kiedy jego żona odmówiła zeznań; zmiana prawa w Arizonie, znana jako „Heather’s Law”, umożliwiła jednak kontynuowanie oskarżeń. Larry został ponownie oskarżony, a w 2012 r. uznany za winnego i skazany.

Waller przeżył atak, ale nigdy się w pełni nie wrócił do zdrowia. Zmarł 20 stycznia 2016 roku po napadzie padaczkowym w wieku 27 lat. Jego historia do dziś budzi bolesne pytania o sposób, w jaki władze potraktowały krytycznie rannego młodego człowieka.

#3 Sheila Davalloo

Obsesja Sheili Davalloo na punkcie byłej partnerki jej byłego kochanka przerodziła się w brutalne morderstwo, które przez lata pozostawało niewyjaśnione. Davalloo, irańsko‑amerykańska badaczka farmaceutyczna pracująca w branży medycznej, uwikłała się w romans z kolegą z pracy Nelsonem Sesslerem. Po zakończeniu ich związku Sessler zaczął spotykać się z inną współpracownicą, Anna Lisą Raymundo — utalentowaną absolwentką Harvardu i Columbii, z własną karierą i planami na przyszłość.

8 listopada 2002 roku Raymundo odnaleziono martwą w jej mieszkaniu w Stamford w Connecticut — pobitą i zadźganą dziewięć razy. Dochodzenie doprowadziło śledczych do Davalloo: na klamce umywalki w łazience znaleziono mieszankę DNA Davalloo i krwi Raymundo; analityk DNA stwierdził, że prawdopodobieństwo takiego profilu u innej osoby wynosiło około 1 na 8,5 miliona.

Davalloo została aresztowana za to morderstwo dopiero w 2008 r., gdy przebywała już w więzieniu w stanie Nowy Jork na 25‑letni wyrok za oddzielny atak na swojego męża, Paula Christosa. W 2003 r. miała zaatakować go nożem podczas gry polegającej na zakładaniu opaski na oczy — atak skończył się poważnymi obrażeniami i koniecznością operacji na otwartym sercu; Christos przeżył, ale doznał trwałych szkód. Jego relacja i zeznania pomogły wykazać wzorzec niebezpiecznych zachowań Davalloo.

Na procesie w 2012 r. Davalloo zdecydowała się reprezentować sama siebie. Kwestionowała dowody, w tym analizę głosu (dopasowanie wyniosło 68%), ale waga dowodów DNA i innych ustaleń przeważyła. 10 lutego 2012 roku ława przysięgłych uznała ją winną morderstwa Raymundo. Sędzia Richard Comerford wymierzył jej karę 50 lat pozbawienia wolności w Connecticut, która miała się rozpocząć po odbyciu wcześniejszego wyroku w Nowym Jorku — w praktyce skazując ją na resztę życia za kratami.

Rodzina ofiary opisała stratę i zasłużonego przyszłego potencjału Raymundo jako bezcenną; Christos, który przeżył atak, podsumował Davalloo słowami: „Żyje we własnym odcieniu rzeczywistości”. Sprawa ujawniła, jak obsesja i fantazje mogły doprowadzić do przemocy o tragicznym skutku.

#4 Stephen Allwine

Stephen Allwine przez lata przedstawiał się jako oddany mąż, ojciec i diakon kościelny. Gdy w listopadzie 2016 roku odnaleziono jego żonę Amy martwą w domu w Cottage Grove w Minnesocie, śledczy ujawnili ślad dowodów cyfrowych, które — według prokuratury — obnażyły nieudaną próbę zaaranżowania morderstwa za pieniądze. Allwine twierdził, że padł ofiarą zaawansowanego hakera, który go wrobił. Dowody zaprezentowane na procesie przedstawiły jednak inną wersję, a Allwine został skazany na dożywocie bez możliwości zwolnienia.

W maju 2016 roku FBI i policja poinformowali parę, że ktoś próbował zaaranżować zabójstwo Amy za pośrednictwem strony z dark webu o nazwie Besa Mafia, oferującej rzekomo płatne zlecenia; anonimowy użytkownik „dogdayGod” kontaktował się z tą stroną, pytając m.in. jak kupić bitcoin, by ukryć tożsamość. Wiadomości zawierały informacje o ruchach Amy i dyskusje o kosztach oraz metodach pozorowania wypadku. Prokuratura twierdziła, że „dogdayGod” to Stephen.

Mark Lanterman, ekspert ds. informatyki śledczej zatrudniony przez prokuraturę, przeanalizował ponad 60 urządzeń związanych z Allwine’ami — telefony, laptopy, serwery — i wskazał ponad 70 punktów zbieżności między aktywnością anonimowego konta a działaniami na urządzeniach Stephena: wyszukiwania, pobrania, transakcje bitcoinami i usuwanie plików. Jednym z kluczowych dowodów było skopiowanie 35‑znakowego kodu portfela bitcoin do notatki na telefonie Stephena, wysłanie tego samego kodu przez „dogdayGod” do Besa Mafia w ciągu kilkudziesięciu sekund, a następnie usunięcie notatki — co, zdaniem biegłego, tworzyło przekonujący łańcuch dowodowy.

Prokuratura twierdziła, że usługa Besa Mafia była oszustwem i nie miała zamiaru wykonać zlecenia; gdy plan się nie powiódł, zdaniem śledczych Allwine sam zabił żonę. 13 listopada 2016 roku zadzwonił na 911, zgłaszając, że znalazł Amy martwą: „Myślę, że moja żona się zastrzeliła. Jest wszędzie krew” — w rozmowie zachowywał pozorny spokój, tłumacząc później, że myślał przede wszystkim o ochronie syna. Jednak na miejscu znaleziono sprzeczności: broń leżała przy lewej ręce Amy, mimo że była praworęczna; brakowało śladów prochu na rękach; wykryto środki oczyszczające sugerujące, że ktoś próbował usunąć krew; sekcja wykazała obecność skopolaminy w organizmie Amy — substancji, która przy większych dawkach może spowodować utratę przytomności.

Ława przysięgłych uznała Stephena Allwine’a w 2017 r. za winnego morderstwa z premedytacją i skazała na dożywocie bez możliwości zwolnienia. Allwine utrzymuje, że został wrobiony. Po latach wiarygodność biegłego Lantermana poddano w wątpliwość — pojawiły się trudności z weryfikacją jego rzekomych kwalifikacji i wykształcenia, co doprowadziło do przeglądu jego spraw i rezygnacji z kontraktu z Hennepin County. Kontrowersja skłoniła kilka skazanych osób, w tym Allwine’a, do ubiegania się o ponowne procesy, jednak sama wątpliwość co do kwalifikacji eksperta nie obala automatycznie dowodów zgromadzonych w sprawie.

#5 Thomas Montgomery

Historia Thomasa Montgomery’ego zaczęła się od kłamstwa w sieci. Żonaty ojciec dwójki dzieci, Montgomery wszedł do czatu dla nastolatków, podając się za 18‑letniego marines. Kobieta, która go zainteresowała, również ukrywała swoją tożsamość — oboje stworzyli rozbudowaną fantazję, która zaczęła przejmować ich rzeczywistość. Gdy inny mężczyzna pojawił się w tej relacji, zazdrość przerodziła się w tragedię.

W maju 2005 r. 46‑letni Montgomery pod nickiem „MarineSniper” grał w pokoju rozmów na Pogo i przedstawiał się jako młody żołnierz. Użytkowniczka „Talhotblond” twierdziła, że nazywa się Jessi i jest uczennicą liceum z West Virginia. Montgomery użył starego zdjęcia z obozu wojskowego, by podtrzymać kłamliwy wizerunek młodego „Tommy’ego” — chociaż służył w młodości przez sześć lat, nie był snajperem ani żołnierzem bojowym, jak sugerował online.

Między Montgomerym a Jessi rozwijała się intensywna relacja online: listy miłosne, rozmowy intymne i wirtualny kontakt. Montgomery przyznał później, że związek ten stał się dla niego czymś, co nazwał „bardziej prawdziwym niż rzeczywiste życie”. Gdy jego żona odkryła wiadomości i ujawniła Jessi prawdziwy wiek i stan cywilny Montgomery’ego, świat, który zbudował, zaczął się walić.

Do sprawy wkroczył Brian Barrett — kolega z pracy, którego Jessi poprosiła o potwierdzenie informacji o Montgomerym. Barrett stał się rzeczywistą przeszkodą w fantazji Montgomery’ego. Z czasem Montgomery uległ obsesji, a tysiące stron czatów ujawniły rosnącą chęć zemsty. 15 września 2006 roku Barrett został postrzelony trzykrotnie na parkingu fabryki Dynabrade w Clarence w stanie Nowy Jork; jego ciało odnaleziono dopiero po dwóch dniach.

Montgomery przyznał się do zabójstwa w sierpniu i otrzymał wyrok 20 lat więzienia. Prokurator nazwał to konsekwencją nadużywania internetu: fantazja i tożsamości wirtualne przekształciły się w realną przemoc. Sprawa ujawniła, jak zacieranie granicy między fikcją a rzeczywistością online może prowadzić do tragicznych konsekwencji.