Brytyjczycy mają dar ujawniania swojej tożsamości narodowej bez słowa. Niektóre z ich zwyczajów są tak charakterystyczne, że można by je przypisać do osobnego paszportu.
Futerka na dzbanek, kieliszki do jajek, kanapki z ogórkiem i perfekcyjne, uporządkowane kolejki to u nich codzienność. Gdzie indziej spotkasz pana przepraszającego krzesło po otarciu się o nie? Albo osobę sprawdzającą prognozę przez okno, popijającą herbatę z uniesionym palcem serdecznym? Powiedzą „nie przejmuję się”, choć w rzeczywistości się przejmują, i „interesujące”, mając na myśli „całkiem beznadziejne”.
Mimo wspólnego języka, podobnych sklepów i historycznych więzi, życie po jednej stronie Atlantyku i po drugiej potrafi być zupełnie inne. Przeprowadzka z USA do Wielkiej Brytanii wcale nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać.
Na początek język — obie nacje mówią po angielsku, ale wiele słów pisze się inaczej, a akcenty są nie do pomylenia. Poza tym, Amerykanin może się pogubić w brytyjskich niuansach komunikacji, nawet gdy nic nie jest mówione wprost.
Kiedy jestem na stacji, gdzie jest zarówno underground, jak i overground, mruczę sobie pod nosem motyw z Wombles.
Amerykańska kultura ceni otwartość, bezpośredniość i jasność werbalną. Komunikacja po brytyjsku bywa bardziej powściągliwa i pośrednia — nieprzyjemne rzeczy bywają łagodzone, a sprzeciw wyrażany poprzez niedopowiedzenia. To może być mylące: propozycja może brzmieć jak sugestia, a pochwała być stłumiona.
W takiej sytuacji warto czytać między wierszami — zwracać uwagę na ton i kontekst, nie tylko na dosłowne słowa.
Wczoraj, prowadząc psa, widziałem kota wchodzącego na jezdnię i kładącego się — powiedziałem do niego głośno: „nie parkuj tam, koleś”.
Brytyjskie żarty bywają suche, niedopowiedziane i łatwe do przeoczenia. Samoironia, sarkazm i „banter” to codzienność — często dostarczane w kamiennej twarzy. Przyjmowanie droczonych uwag z humorem, zamiast się obrażać, zazwyczaj zbliża do siebie ludzi.
Trochę chłodno dziś, co nie?
Kiedy widzisz kogoś myjącego okna, mówisz „Przegapiłeś kawałek”. A do osoby myjącej samochód: „Zrób mój następny”.
Brytyjczycy potrafią żartować z każdego, ale są też bardzo uprzejmi. Przeskakiwanie kolejki jest źle widziane — nawet jeśli jesteś sam, oczekuje się zachowania porządku i utworzenia kolejki.
Uderzam się w uda i mówię „right”, gdy wstaję z krzesła, szykując się do wyjścia.
Po 40 latach praktyki moje cmokanie językiem osiągnęło mistrzostwo.
Oburzam się, gdy ktoś wciska się przede mną przy barze czy w sklepie. Mam podział ciastek: na codzienne, eleganckie i na poczęstunek — są zasady, jakie sosy pasują do jakich potraw — i przewróciłam oczami tak mocno, że aż mnie zaczęło boleć.
„To ty zacząłeś!” — „Nie, to ty! Najpierw najechałeś na Polskę!”
„Urodziłeś się w stodole?”
Mieszkając na Pacyficznym Północnym Zachodzie ciągle mam w szafce marmite, Branston, puszki Heinz i chutney z mango. Nadal mówię „kebab”, a gdy widzę „zucchini” myślę „courgette”, a „eggplant” to dla mnie „aubergine”.
Biorę kilka torebek herbaty do walizki, zawsze mam parasol, chyba że zapowiadane jest pełne słońce, a noszenie krótkich spodni za granicą zdradza blade nogi.
Luźne kolejki wprawiają mnie w lekki niepokój.
Wiem, że górny pokład piętrowego autobusu nie jest niebezpieczny.
Mam czajnik w kuchni i dziś widziałam cztery pory roku w ciągu jednego dnia.
Noszę sarkastyczny dowcip jak letni płaszcz.
„Drinka pinta Milka Day!” — i „To już prawie pełne, nie będę chodzić z pustymi rękami”.
„Nie możesz mi mówić co robić, nie jesteś moją mamą!”
Wolałem czekoladowe Angel Delight.
Choć mam też australijskie obywatelstwo, łatwo rozpoznać mnie po liczbie przeprosin, które wypowiadam.
„God save our noble king, god save our gracious king… SEND HIM VICTORIOUS, HAPPY AND GLORIOUS.”
Moja mama robi futerka na dzbanki.
Kłóciłam się z kolegą, czy dinner to lunch, tea to supper i co w ogóle znaczy „supper”.
Gulasz z knedlikami albo pudding ze stekiem i nerką.
Raz zrobiłam pełny niedzielny obiad o 3 nad ranem — czy to wystarczająco brytyjskie?
Świąteczne puddingi robi się zawsze w weekend po urodzinach babci — teraz to ja jestem tą babcią.
W zamrażarce zawsze są choc ices.
„Oi mush, czyj to płaszcz/kapelusz tam wisi? Czy będzie tam jeszcze za chwilę czy nie?”
Mówią „ktoś jedzie na obietnicy”, gdy samochód jedzie szybko.
Nie trzeba wiele, żeby być przyzwoitym sąsiadem: dać innym spać, parkować tam, gdzie trzeba —…
Jedna z moich bliskich przyjaciółek ma niewidomego psa o imieniu Ginger — to najczulszy i…
Wszyscy mamy własne wyobrażenie o tym, co nazywamy rzeczywistością. Wiemy, co to „fakt”, a co…
Teheran, Isfahan i Sziraz — serce klasycznej Persji Teheran, Isfahan i Sziraz tworzą trzon tego,…
Wstęp Na pierwszy rzut oka wiele zdjęć wygląda zwyczajnie — ale wystarczy zmienić sposób patrzenia,…
W prawie każdej pracy ma się dostęp do informacji poufnych — od danych finansowych firmy…
