W serii Civilization Damien Aubin kieruje obiektyw na przestrzenie zaprojektowane w skali przytłaczającej ciało ludzkie — ogromne kompleksy przemysłowe, długie korytarze, monumentalne siatki betonu i stali. To nie pejzaże ukształtowane przez naturę, lecz przez ambicję.
Jednak ludzi tu nie ma.
Aubin dokumentuje, co zostaje, gdy aktywność gaśnie. Taśmy przenośnikowe wciąż są ustawione, wieże stoją nieruchomo. Architektura dalej narzuca swój porządek — czy obiekty są w użyciu, czy opuszczone. Brak ludzkiej sylwetki nie osłabia tych miejsc — wręcz uwidacznia ich dominującą obecność.
W tych zdjęciach nie ma ani romantyzmu ruin, ani spektakularnego upadku. Raczej — uspokojona bezwładność: systemy trwające dłużej niż ich pierwotne przeznaczenie. Obrazy są hipnotyzujące i lekko niepokojące zarazem. Skala zachwyca i dystansuje — jakby architektura istniała niezależnie od nas. Zamiast dokumentować upadek cywilizacji, Aubin fotografuje jej blask po zachodzie: konstrukcje, które pozostają, niezależnie od tego, kto je zbudował.
Gdy tylko pojawia się noworodek, ciocie i sąsiedzi od razu rozważają, po kim dziecko „poszło”.…
Maluchy są urocze — ale też pełne nieprzewidywalności. Może właśnie założyłeś świeżą pieluszkę i kombinezon,…
Garaż wypełniony zepsutymi kosiarkami, które „jeszcze mają życie”, oraz dodatkowy pokój, w którym nie było…
Geny to nie wszystko, ale te pary zdjęć pokazują, jak silnie rodzinne rysy mogą powtarzać…
Wbrew stereotypom Tatuaże często niosą ze sobą nieuzasadnione uprzedzenia — czas to zmienić. Osoby pokazane…
