Sztuka bywa wiekowa, a jednak czasem sprawia wrażenie wyjątkowo współczesnej. Od kompozycji przypominających kadry filmowe po portrety, które dziś mogłyby stać się memami — internauci dzielą się dziełami, które zdają się wyprzedzać swoją epokę. Poniżej znajdziesz wybrane przykłady, które potrafią zaskoczyć i zatrzymać wzrok na dłużej.
The Ambassadors – Hans Holbein Młodszy, 1533
Szczególnie intryguje anamorfotyczny motyw czaszki.
„Portret pana Moyes, M.D.” – John Russell, 1792
Zakochałem się w tym obrazie po zobaczeniu go na wystawie w Hull — ma w sobie coś niezwykle współczesnego.
„Rodzina i burza” – Alex Colville, 1955
Powstał w 1955 roku, a wiele prac Colville’a przypomina wczesną grafikę komputerową — oszczędne formy i chłodna perspektywa nadają im cyfrowy klimat.
„Pies i most” – Alex Colville, 1976
Namalowane w 1976 roku, a wygląda jak niskopoligonowy rendering z epoki PS1 — prosta, geometryczna estetyka robi wrażenie.
„Brzydka księżna” – Quentin Matsys, 1513
„Portret Wsewołoda Garzina” – Ilja Repin, 1884
Reklama
„Nathaniel Olds” – Jeptha Homer Wade, 1837
„Tam, ruch jeszcze nie ustał” – Yves Tanguy, 1945
„Dziewczyna ze zgiętym kolanem” – Egon Schiele, 1917
Wygląda, jakby właśnie wróciła z siłowni — surowość i bezpośredniość formy brzmią znajomo.
„W rzymskiej oberży” – Carl Bloch, 1866
„Koń i pociąg” – Alex Colville, 1954
Colville to mój faworyt — jego prace mają dziwny fotorealistyczny charakter, jakby były cyfrowym malarstwem powstałym dekady przed erą obrazów komputerowych. ‚Horse and Train’ z 1954 roku to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł kanadyjskich.
„Autoportret” – Otto Dix, 1912
„Marcella” – Ernst Ludwig Kirchner, 1910
„Studium głowy (Święty Ambroży)” – Peter Paul Rubens, ok. 1618
Rubens wykonywał wiele studiów, które wyglądają jak portrety zwykłych, współczesnych ludzi — ten mężczyzna mógłby przeczekać w poczekalni, nie wyróżniając się niczym.
„Allegoryczny obraz dwóch dam” – szkoła angielska, ok. 1650–1655
Jedna z ciekawostek: kobiety mają na twarzach ozdobne łatki podobne do współczesnych plasterków na wypryski — maskowały niedoskonałości skóry.
„Uśmiechnięta dziewczyna, kurtyzana trzymająca sprośny obrazek” – Gerard van Honthorst, 1625
Młoda kobieta wskazuje palcem na mały obrazek z pośladkami i chichocze — humor i żarty o podobnej treści występowały zawsze.
„Odpoczywający kominiarz” – Pyke Koch, 1936
František Kupka, „Żółta skala”, 1907
„Portret Guillaume’a Apollinaire’a” – Giorgio de Chirico, 1914
De Chirico stał się ważną inspiracją dla wczesnych prac René Magritte’a — surrealny nastrój tu jest wyraźny.
Dzieła Mary Blair dla Disneya z lat 40. i 50. — wyglądają bardzo współcześnie
„Portret Gunhild Gude” – Marie Grätz, 1877
W jej twarzy jest coś tak nowoczesnego, że ktoś nawet zapisał zdjęcie tego obrazu w telefonie.
„Le Docteur François-Olivier Boucher” – Jean-Baptiste Roy-Audy, 1826–1831
„Wyścig pływacki” – Alex Colville, 1958
„Autoportret w lustrze wypukłym” – Parmigianino, ok. 1524
Dla wielu ten autoportret wydaje się zbyt nowatorski, by pochodzić z renesansu.
Rysunki Onfima — siedmioletniego chłopca z Nowogrodu, połowa XIII w. (ok. 1240–1260)
To rysunki, nie malarstwo, lecz mają niezwykłą siłę: wyglądają jak dziecięce bazgroły z dzisiejszych czasów. Ten bezpośredni, codzienny charakter rysunków sprzed 800–900 lat robi ogromne wrażenie.
„Siegfried” – Thomas Theodor Heine, 1921
„Młody zając (Feldhase)” – Albrecht Dürer, 1502
Dürerowski zając sprawia wrażenie dzieła z XIX wieku, choć powstał w renesansie — realizm i drobiazgowość porównywane są czasem do późniejszych mistrzów zwierzęcego portretu.
Portrety z Fajum, Egipt, I w. p.n.e.
Dołączano je do mumii: często nie były portretami zmarłych w chwili śmierci, lecz młodszych wizerunków zachowanych jako pamiątki — sposób, w jaki ludzie wybierali pamięć o bliskich, bywa bardzo poruszający.
„Woda” – Giuseppe Arcimboldo, 1566
„Czyżyk” – Carel Fabritius, 1654
„Przy toaletce” – Zinaida Serebriakova, 1908
„Młody Bretończyk” – Glyn Warren Philpot, 1917
„Cztery studia głowy Maura” – Peter Paul Rubens, 1614–1616
„Kobieta z papugą” – Angelo Jank, 1898
Paleoart Williama D. Berry’ego, ok. lat 60.
Obraz z epoki, gdy wciąż wyobrażano sobie dinozaury jako powolne, ogoniaste bestie — dziś perspektywa naukowa jest inna, co pokazuje, jak zmieniały się wyobrażenia o przeszłości.
„Lato” – Giuseppe Arcimboldo, 1572
Uroczy japoński kot, XIX w.
„Matka” – Joaquín Sorolla, 1895
„Głowa młodzieńca” – przypisywane Pietro Facciniemu, ok. 1590
Zobaczenie tego obrazu na wystawie sprawia, że trudno uwierzyć, że to renesansowe dzieło — wygląda bardzo współcześnie.
„Myśliwi na śniegu” – Pieter Bruegel Starszy, 1565
„Portret dziennikarki Sylvii von Harden” – Otto Dix, 1926
„Portret Bianki degli Utili Maselli i jej dzieci” – Lavinia Fontana, ok. 1604–1605
Kompozycja przypomina współczesną ilustrację do książki dla dzieci — prostota i układ postaci nadają jej świeży charakter.
„Wielki czerwony smok i kobieta odziana w słońce”, ok. 1803–1805
„Starzec dni” – William Blake, 1794
Cała twórczość Blake’a ma w sobie coś, co mogłoby pochodzić z XX wieku — surrealizm i symbolika wydają się wczesne jak na tamte czasy.
„Widok Toledo” – El Greco, ok. 1599–1600
Ten widok ma niezwykłą, niemal współczesną ekspresję — nastrojowe niebo i zgeometryzowane sylwetki miasta.
„Mała uliczka” – Johannes Vermeer, 1658
Vermeer namalował budynki w sposób, który sprawia, że miejsce wydaje się istnieć tu i teraz — to jedna z tych uliczek, które można odnaleźć w europejskich miasteczkach także dziś.
„Trójka dzieci z psem” – Anna Maria Anguissola, 1580
Poza strojami, scena ma coś niezwykle współczesnego — naturalność gestów i wyraz twarzy przywodzą na myśl rodzinne zdjęcia.
„Autoportret (Zajazd Świtu)” – Leonora Carrington, 1937–1938
„Daruma (Bodhidharma)” – Kawanabe Kyōsai, 1888 (okres Meiji, Japonia)
Zobaczywszy ten obraz w muzeum w Los Angeles trudno uwierzyć, że pochodzi z 1888 roku — siła kreski robi ogromne wrażenie.
„Nemesis” – William Kurelek, 1965
„Vivo, aut non vivo” – Natalie Mei, 1918
„Ahasuerus na końcu świata” – Adolf Hirémy-Hirschl, 1888
Martwa natura z brzoskwiniami i szklaną słoiczką, I w. n.e.
Juvenalia z Pompejów — już w starożytności malowano realistyczne martwe natury i umawiano się z detalami, takimi jak przedstawienie szkła, co dla wielu bywało odkrywcze.
„Męki św. Antoniego” – Michał Anioł, 1487
Jeśli naprawdę miał je wykonać w młodym wieku, potwory wydają się jak ze starej książki z przygodami fantasy — mogłyby pochodzić z podręcznika do gier RPG z początku lat 80.
„Aerostatyczne kabriolety jutra” – Harry Grant Dart, 1908
Karykatura z japońskiej książki ilustracji z 1780 r. „Ehon mizu ya sora”
Ilustrowana przez artystę z Osaki znanego jako Nichōsai, książka parodiuje aktorów kabuki minimalistycznym, humorystycznym stylem przypominającym toba-e.
„Chrystus ukoronowany cierniami” – Fra Angelico, 1420
Wygląda jak okładka metalowego albumu z lat 70., a powstał w XV wieku — kontrast między formą a epoką jest uderzający.
„Błazen” – Marx Reichlich, 1519–1520
Postać z początku XVI wieku, która mogłaby być znajomym z szkolnych lat — karykaturalne rysy są niepokojąco współczesne.
Portret Bernardo de Gálvez, ok. 1790
„Autoportret” – Johannes Gumpp, 1646
To autoportret o bardzo meta-nature — gra z perspektywą i konwencją wydaje się niezwykle współczesna.
„Adrienne” – Amedeo Modigliani, ok. 1909
Modigliani z 1909 roku, a jego styl wielu kojarzy się z estetyką lat 80. — długie szyje i stylizowane twarze mają ponadczasowy charakter.
„Siedzący demon” – Michaił Wrubel, 1890
„Zwiastowanie” – Antonello da Messina, ok. 1475
„Ramon Casas na rowerze” – Santiago Rusiñol, 1889
„Wnętrze” – Edwin Dickinson, 1916
„Zwiastowanie” – Henry Ossawa Tanner, 1898
Wiele prac Tannera ukazuje relacje między ludzkim a boskim w nietypowy, nowoczesny sposób — anioł jako błysk światła zamiast uformowanej postaci to tylko jeden z przykładów.
„Autoportret jako nagość” – Albrecht Dürer, 1500
Dürer był odważny — przedstawienie własnej nagości ma cechy nowoczesnego ekspresjonizmu.
„Portret młodzieńca” – Sandro Botticelli, ok. 1482–1485
„Grupa IV, Dziesięć największych, nr 3, Młodość” (1907)
Hilma af Klint była zdecydowanie przed swoim czasem — jej abstrakcje wyprzedzały mainstreamowość awangardy o dekady.
„Szturmowcy idą pod gazem” – Otto Dix, 1924
„Łabędź nr 10” – Hilma af Klint, 1915
„Spódnica pawia” – Aubrey Beardsley, 1893–1894
Ilustracje Beardsleya często wyglądają jak dzieła art déco z lat 20. — to przykład artystycznego wyprzedzenia mody epoki.
„Dziewczyna przy fortepianie: nagrywanie dźwięku” – Theodore Roszak, 1935
Rysunek z 1935 roku, który dla wielu wydaje się futurystyczny — być może to linia, kompozycja i atmosfera nadają mu nowoczesny wydźwięk.
Portret cesarza Kangxi z dynastii Qing, ok. 45 lat
Użycie koloru w tym portrecie z 1699 r. wydaje się zaskakująco nowoczesne.
„Welon św. Weroniki (czyli Święta Twarz)” – El Greco, wczesne lata 80. XVI w.
„Siedmiopunktowa gwiazda nr 1” – Hilma af Klint, 1908
Twórczość Hilmy af Klint — przykład twórczości, która wyglądała na współczesną długo przed uznaniem jej przez historię sztuki.
„Wir kochanków” – William Blake
Reklama
Sztuka bywa wiekowa, a jednak czasem sprawia wrażenie wyjątkowo współczesnej. Od kompozycji przypominających kadry filmowe po portrety, które dziś mogłyby stać się memami — internauci dzielą się dziełami, które zdają się wyprzedzać swoją epokę. Poniżej znajdziesz wybrane przykłady, które potrafią zaskoczyć i zatrzymać wzrok na dłużej.
The Ambassadors – Hans Holbein Młodszy, 1533
Szczególnie intryguje anamorfotyczny motyw czaszki.
„Portret pana Moyes, M.D.” – John Russell, 1792
Zakochałem się w tym obrazie po zobaczeniu go na wystawie w Hull — ma w sobie coś niezwykle współczesnego.
„Rodzina i burza” – Alex Colville, 1955
Powstał w 1955 roku, a wiele prac Colville’a przypomina wczesną grafikę komputerową — oszczędne formy i chłodna perspektywa nadają im cyfrowy klimat.
„Pies i most” – Alex Colville, 1976
Namalowane w 1976 roku, a wygląda jak niskopoligonowy rendering z epoki PS1 — prosta, geometryczna estetyka robi wrażenie.
„Brzydka księżna” – Quentin Matsys, 1513
„Portret Wsewołoda Garzina” – Ilja Repin, 1884
„Nathaniel Olds” – Jeptha Homer Wade, 1837
„Tam, ruch jeszcze nie ustał” – Yves Tanguy, 1945
„Dziewczyna ze zgiętym kolanem” – Egon Schiele, 1917
Wygląda, jakby właśnie wróciła z siłowni — surowość i bezpośredniość formy brzmią znajomo.
„W rzymskiej oberży” – Carl Bloch, 1866
„Koń i pociąg” – Alex Colville, 1954
Colville to mój faworyt — jego prace mają dziwny fotorealistyczny charakter, jakby były cyfrowym malarstwem powstałym dekady przed erą obrazów komputerowych. ‚Horse and Train’ z 1954 roku to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł kanadyjskich.
„Autoportret” – Otto Dix, 1912
„Marcella” – Ernst Ludwig Kirchner, 1910
„Studium głowy (Święty Ambroży)” – Peter Paul Rubens, ok. 1618
Rubens wykonywał wiele studiów, które wyglądają jak portrety zwykłych, współczesnych ludzi — ten mężczyzna mógłby przeczekać w poczekalni, nie wyróżniając się niczym.
„Allegoryczny obraz dwóch dam” – szkoła angielska, ok. 1650–1655
Jedna z ciekawostek: kobiety mają na twarzach ozdobne łatki podobne do współczesnych plasterków na wypryski — maskowały niedoskonałości skóry.
„Uśmiechnięta dziewczyna, kurtyzana trzymająca sprośny obrazek” – Gerard van Honthorst, 1625
Młoda kobieta wskazuje palcem na mały obrazek z pośladkami i chichocze — humor i żarty o podobnej treści występowały zawsze.
„Odpoczywający kominiarz” – Pyke Koch, 1936
František Kupka, „Żółta skala”, 1907
„Portret Guillaume’a Apollinaire’a” – Giorgio de Chirico, 1914
De Chirico stał się ważną inspiracją dla wczesnych prac René Magritte’a — surrealny nastrój tu jest wyraźny.
Dzieła Mary Blair dla Disneya z lat 40. i 50. — wyglądają bardzo współcześnie
„Portret Gunhild Gude” – Marie Grätz, 1877
W jej twarzy jest coś tak nowoczesnego, że ktoś nawet zapisał zdjęcie tego obrazu w telefonie.
„Le Docteur François-Olivier Boucher” – Jean-Baptiste Roy-Audy, 1826–1831
„Wyścig pływacki” – Alex Colville, 1958
„Autoportret w lustrze wypukłym” – Parmigianino, ok. 1524
Dla wielu ten autoportret wydaje się zbyt nowatorski, by pochodzić z renesansu.
Rysunki Onfima — siedmioletniego chłopca z Nowogrodu, połowa XIII w. (ok. 1240–1260)
To rysunki, nie malarstwo, lecz mają niezwykłą siłę: wyglądają jak dziecięce bazgroły z dzisiejszych czasów. Ten bezpośredni, codzienny charakter rysunków sprzed 800–900 lat robi ogromne wrażenie.
„Siegfried” – Thomas Theodor Heine, 1921
„Młody zając (Feldhase)” – Albrecht Dürer, 1502
Dürerowski zając sprawia wrażenie dzieła z XIX wieku, choć powstał w renesansie — realizm i drobiazgowość porównywane są czasem do późniejszych mistrzów zwierzęcego portretu.
Portrety z Fajum, Egipt, I w. p.n.e.
Dołączano je do mumii: często nie były portretami zmarłych w chwili śmierci, lecz młodszych wizerunków zachowanych jako pamiątki — sposób, w jaki ludzie wybierali pamięć o bliskich, bywa bardzo poruszający.
„Woda” – Giuseppe Arcimboldo, 1566
„Czyżyk” – Carel Fabritius, 1654
„Przy toaletce” – Zinaida Serebriakova, 1908
„Młody Bretończyk” – Glyn Warren Philpot, 1917
„Cztery studia głowy Maura” – Peter Paul Rubens, 1614–1616
„Kobieta z papugą” – Angelo Jank, 1898
Paleoart Williama D. Berry’ego, ok. lat 60.
Obraz z epoki, gdy wciąż wyobrażano sobie dinozaury jako powolne, ogoniaste bestie — dziś perspektywa naukowa jest inna, co pokazuje, jak zmieniały się wyobrażenia o przeszłości.
„Lato” – Giuseppe Arcimboldo, 1572
Uroczy japoński kot, XIX w.
„Matka” – Joaquín Sorolla, 1895
„Głowa młodzieńca” – przypisywane Pietro Facciniemu, ok. 1590
Zobaczenie tego obrazu na wystawie sprawia, że trudno uwierzyć, że to renesansowe dzieło — wygląda bardzo współcześnie.
„Myśliwi na śniegu” – Pieter Bruegel Starszy, 1565
„Portret dziennikarki Sylvii von Harden” – Otto Dix, 1926
„Portret Bianki degli Utili Maselli i jej dzieci” – Lavinia Fontana, ok. 1604–1605
Kompozycja przypomina współczesną ilustrację do książki dla dzieci — prostota i układ postaci nadają jej świeży charakter.
„Wielki czerwony smok i kobieta odziana w słońce”, ok. 1803–1805
„Starzec dni” – William Blake, 1794
Cała twórczość Blake’a ma w sobie coś, co mogłoby pochodzić z XX wieku — surrealizm i symbolika wydają się wczesne jak na tamte czasy.
„Widok Toledo” – El Greco, ok. 1599–1600
Ten widok ma niezwykłą, niemal współczesną ekspresję — nastrojowe niebo i zgeometryzowane sylwetki miasta.
„Mała uliczka” – Johannes Vermeer, 1658
Vermeer namalował budynki w sposób, który sprawia, że miejsce wydaje się istnieć tu i teraz — to jedna z tych uliczek, które można odnaleźć w europejskich miasteczkach także dziś.
„Trójka dzieci z psem” – Anna Maria Anguissola, 1580
Poza strojami, scena ma coś niezwykle współczesnego — naturalność gestów i wyraz twarzy przywodzą na myśl rodzinne zdjęcia.
„Autoportret (Zajazd Świtu)” – Leonora Carrington, 1937–1938
„Daruma (Bodhidharma)” – Kawanabe Kyōsai, 1888 (okres Meiji, Japonia)
Zobaczywszy ten obraz w muzeum w Los Angeles trudno uwierzyć, że pochodzi z 1888 roku — siła kreski robi ogromne wrażenie.
„Nemesis” – William Kurelek, 1965
„Vivo, aut non vivo” – Natalie Mei, 1918
„Ahasuerus na końcu świata” – Adolf Hirémy-Hirschl, 1888
Martwa natura z brzoskwiniami i szklaną słoiczką, I w. n.e.
Juvenalia z Pompejów — już w starożytności malowano realistyczne martwe natury i umawiano się z detalami, takimi jak przedstawienie szkła, co dla wielu bywało odkrywcze.
„Męki św. Antoniego” – Michał Anioł, 1487
Jeśli naprawdę miał je wykonać w młodym wieku, potwory wydają się jak ze starej książki z przygodami fantasy — mogłyby pochodzić z podręcznika do gier RPG z początku lat 80.
„Aerostatyczne kabriolety jutra” – Harry Grant Dart, 1908
Karykatura z japońskiej książki ilustracji z 1780 r. „Ehon mizu ya sora”
Ilustrowana przez artystę z Osaki znanego jako Nichōsai, książka parodiuje aktorów kabuki minimalistycznym, humorystycznym stylem przypominającym toba-e.
„Chrystus ukoronowany cierniami” – Fra Angelico, 1420
Wygląda jak okładka metalowego albumu z lat 70., a powstał w XV wieku — kontrast między formą a epoką jest uderzający.
„Błazen” – Marx Reichlich, 1519–1520
Postać z początku XVI wieku, która mogłaby być znajomym z szkolnych lat — karykaturalne rysy są niepokojąco współczesne.
Portret Bernardo de Gálvez, ok. 1790
„Autoportret” – Johannes Gumpp, 1646
To autoportret o bardzo meta-nature — gra z perspektywą i konwencją wydaje się niezwykle współczesna.
„Adrienne” – Amedeo Modigliani, ok. 1909
Modigliani z 1909 roku, a jego styl wielu kojarzy się z estetyką lat 80. — długie szyje i stylizowane twarze mają ponadczasowy charakter.
„Siedzący demon” – Michaił Wrubel, 1890
„Zwiastowanie” – Antonello da Messina, ok. 1475
„Ramon Casas na rowerze” – Santiago Rusiñol, 1889
„Wnętrze” – Edwin Dickinson, 1916
„Zwiastowanie” – Henry Ossawa Tanner, 1898
Wiele prac Tannera ukazuje relacje między ludzkim a boskim w nietypowy, nowoczesny sposób — anioł jako błysk światła zamiast uformowanej postaci to tylko jeden z przykładów.
„Autoportret jako nagość” – Albrecht Dürer, 1500
Dürer był odważny — przedstawienie własnej nagości ma cechy nowoczesnego ekspresjonizmu.
„Portret młodzieńca” – Sandro Botticelli, ok. 1482–1485
„Grupa IV, Dziesięć największych, nr 3, Młodość” (1907)
Hilma af Klint była zdecydowanie przed swoim czasem — jej abstrakcje wyprzedzały mainstreamowość awangardy o dekady.
„Szturmowcy idą pod gazem” – Otto Dix, 1924
„Łabędź nr 10” – Hilma af Klint, 1915
„Spódnica pawia” – Aubrey Beardsley, 1893–1894
Ilustracje Beardsleya często wyglądają jak dzieła art déco z lat 20. — to przykład artystycznego wyprzedzenia mody epoki.
„Dziewczyna przy fortepianie: nagrywanie dźwięku” – Theodore Roszak, 1935
Rysunek z 1935 roku, który dla wielu wydaje się futurystyczny — być może to linia, kompozycja i atmosfera nadają mu nowoczesny wydźwięk.
Portret cesarza Kangxi z dynastii Qing, ok. 45 lat
Użycie koloru w tym portrecie z 1699 r. wydaje się zaskakująco nowoczesne.
„Welon św. Weroniki (czyli Święta Twarz)” – El Greco, wczesne lata 80. XVI w.
„Siedmiopunktowa gwiazda nr 1” – Hilma af Klint, 1908
Twórczość Hilmy af Klint — przykład twórczości, która wyglądała na współczesną długo przed uznaniem jej przez historię sztuki.
„Wir kochanków” – William Blake
Polub nas →
