Wprowadzenie
Nowojorska artystka Judith Braun stworzyła te niezwykłe pejzaże i abstrakcyjne wzory, używając jedynie palców zanurzonych w pyłu węglowym.
Judith przyznaje jednak, że obecnie rzadziej pracuje techniką odcisków palców. „To prace efemeryczne – wiele wielkoformatowych rysunków ściennych było później malowanych. Wydawałam też katalog ‚Diamond Dust, The Ephemeral Fingerprint Drawings’, który je dokumentuje. Przez długi czas pogodziłam się z cyklem przemijania, lecz z wiekiem rzadziej sięgam po tę technikę – chciałabym, aby moje prace pozostały po mnie. Możliwe, że przyjmę zlecenia, które zostaną zabezpieczone bezbarwnym lakierem, by stały się trwałe” – opowiada artystka.
Mimo że dziś Judith rzadziej fingerpaintuje, nadal możemy podziwiać jej wcześniejsze realizacje. Zapraszamy do obejrzenia tych pięknych kompozycji i poznania artystycznego procesu, który za nimi stoi.
Skąd pomysł na odciski palców?
Artystka wyjaśnia, że koncepcja odcisku pojawiła się przypadkowo, podczas próby powiększenia małych symetrycznych rysunków ołówkiem do wielkoformatowej instalacji. „Przywiązywałam węgiel do długich kijków i rysowałam z dystansu. Zauważyłam odciski palców na ścianie i tak narodził się pomysł. Ręce naturalnie naśladują swoje gesty, więc użycie ciała jako narzędzia rysunkowego okazało się idealne. Pierwszy duży fingerprint wykonałam w Artists Space w Nowym Jorku w 2009 roku – wzór powtarzał się na ścianie o wymiarach 30 × 12 stóp.”
Proces projektowy i wybór tematu
Judith często otrzymuje zlecenia i planuje swoje realizacje, biorąc pod uwagę proporcje, światło i odległość widza. Pierwszy «pejzaż» powstał na bardzo długiej ścianie w Chrysler Museum of Art w Norfolk (VA), co naturalnie sprzyjało poziomym kompozycjom. Wpływ na wybór tematu miały także miejsca, które odwiedzała przed pracą, np. ogród botaniczny. Ważnym aspektem jest także ilość czasu przeznaczona na wykonanie – niektóre wzory są bardziej oszczędne, inne bardzo gęste, co trzeba uwzględnić w planowaniu.
Eksperymenty w pracowni
Twórczy proces Judith zaczyna się od określenia ograniczeń: format, pozycje widza i czas pracy. Gdy ramy są znane, zaczyna eksperymentować na rolkach papieru, szukając wariantów znaków, wzorów i kształtów. Szuka efektów zaskoczenia, zmieniając nacisk, gest, ilość węgla na palcach oraz które palce wykorzystuje. Nie tworzy pełnowymiarowego rysunku w pracowni – wykonuje próbki, a ostateczna kompozycja rozwija się w wyobraźni i powstaje na miejscu. Szkicuje proporcje i wytyczne, ale potem pracuje „na oko”, zachowując świeżość i spontaniczność, choć zarazem działa świadomie i ostrożnie. Po latach ma już motywy powtarzające się, które stosuje w nowych wariantach.
Symetria i powtarzalność
Powtarzalne wzory i symetria przyciągają wzrok i hipnotyzują – dla Judith to świadomy wybór. „Wybrałam symetrię jako zasadę organizującą moją twórczość. Symetria i węgiel to dla mnie podstawy życia. Myśl o Ernstie Chladnim, który układał piasek na blasze i wprawiał ją w drgania, tworząc symetryczne figury, była dla mnie inspirująca. Wszechświat wibruje i tworzy symetryczne wzory: organizmy, rośliny, muzyka, matematyka, a nawet nasz mózg, bo opiera się na powtórzeniach. Dlatego moja praktyka artystyczna odnosi się do tych pierwotnych elementów istnienia i świadomości – wydaje mi się, że dzięki temu mogę czerpać siłę twórczą z tych uniwersalnych procesów” – tłumaczy artystka.
Galeria prac
Poniżej przedstawiono zbiór fotografii dokumentujących rysunki wykonane palcami i pyłem węglowym. Każde zdjęcie pokazuje inny wariant motywu: pejzaże poziome, symetryczne mandale i gęste, teksturalne pola powstałe dzięki różnym naciskom i gestom dłoni.
Reklama
Podsumowanie
Prace Judith Braun to przykład, jak prosty gest – odcisk palca – może zostać przeobrażony w bogate, symetryczne i poruszające kompozycje. Eksperyment, dyscyplina i gotowość na ulotność efektu tworzą razem unikalny język wizualny, który zaprasza widza do zadumy i zachwytu.
Reklama
Wprowadzenie
Nowojorska artystka Judith Braun stworzyła te niezwykłe pejzaże i abstrakcyjne wzory, używając jedynie palców zanurzonych w pyłu węglowym.
Judith przyznaje jednak, że obecnie rzadziej pracuje techniką odcisków palców. „To prace efemeryczne – wiele wielkoformatowych rysunków ściennych było później malowanych. Wydawałam też katalog ‚Diamond Dust, The Ephemeral Fingerprint Drawings’, który je dokumentuje. Przez długi czas pogodziłam się z cyklem przemijania, lecz z wiekiem rzadziej sięgam po tę technikę – chciałabym, aby moje prace pozostały po mnie. Możliwe, że przyjmę zlecenia, które zostaną zabezpieczone bezbarwnym lakierem, by stały się trwałe” – opowiada artystka.
Mimo że dziś Judith rzadziej fingerpaintuje, nadal możemy podziwiać jej wcześniejsze realizacje. Zapraszamy do obejrzenia tych pięknych kompozycji i poznania artystycznego procesu, który za nimi stoi.
Skąd pomysł na odciski palców?
Artystka wyjaśnia, że koncepcja odcisku pojawiła się przypadkowo, podczas próby powiększenia małych symetrycznych rysunków ołówkiem do wielkoformatowej instalacji. „Przywiązywałam węgiel do długich kijków i rysowałam z dystansu. Zauważyłam odciski palców na ścianie i tak narodził się pomysł. Ręce naturalnie naśladują swoje gesty, więc użycie ciała jako narzędzia rysunkowego okazało się idealne. Pierwszy duży fingerprint wykonałam w Artists Space w Nowym Jorku w 2009 roku – wzór powtarzał się na ścianie o wymiarach 30 × 12 stóp.”
Proces projektowy i wybór tematu
Judith często otrzymuje zlecenia i planuje swoje realizacje, biorąc pod uwagę proporcje, światło i odległość widza. Pierwszy «pejzaż» powstał na bardzo długiej ścianie w Chrysler Museum of Art w Norfolk (VA), co naturalnie sprzyjało poziomym kompozycjom. Wpływ na wybór tematu miały także miejsca, które odwiedzała przed pracą, np. ogród botaniczny. Ważnym aspektem jest także ilość czasu przeznaczona na wykonanie – niektóre wzory są bardziej oszczędne, inne bardzo gęste, co trzeba uwzględnić w planowaniu.
Eksperymenty w pracowni
Twórczy proces Judith zaczyna się od określenia ograniczeń: format, pozycje widza i czas pracy. Gdy ramy są znane, zaczyna eksperymentować na rolkach papieru, szukając wariantów znaków, wzorów i kształtów. Szuka efektów zaskoczenia, zmieniając nacisk, gest, ilość węgla na palcach oraz które palce wykorzystuje. Nie tworzy pełnowymiarowego rysunku w pracowni – wykonuje próbki, a ostateczna kompozycja rozwija się w wyobraźni i powstaje na miejscu. Szkicuje proporcje i wytyczne, ale potem pracuje „na oko”, zachowując świeżość i spontaniczność, choć zarazem działa świadomie i ostrożnie. Po latach ma już motywy powtarzające się, które stosuje w nowych wariantach.
Symetria i powtarzalność
Powtarzalne wzory i symetria przyciągają wzrok i hipnotyzują – dla Judith to świadomy wybór. „Wybrałam symetrię jako zasadę organizującą moją twórczość. Symetria i węgiel to dla mnie podstawy życia. Myśl o Ernstie Chladnim, który układał piasek na blasze i wprawiał ją w drgania, tworząc symetryczne figury, była dla mnie inspirująca. Wszechświat wibruje i tworzy symetryczne wzory: organizmy, rośliny, muzyka, matematyka, a nawet nasz mózg, bo opiera się na powtórzeniach. Dlatego moja praktyka artystyczna odnosi się do tych pierwotnych elementów istnienia i świadomości – wydaje mi się, że dzięki temu mogę czerpać siłę twórczą z tych uniwersalnych procesów” – tłumaczy artystka.
Galeria prac
Poniżej przedstawiono zbiór fotografii dokumentujących rysunki wykonane palcami i pyłem węglowym. Każde zdjęcie pokazuje inny wariant motywu: pejzaże poziome, symetryczne mandale i gęste, teksturalne pola powstałe dzięki różnym naciskom i gestom dłoni.
Podsumowanie
Prace Judith Braun to przykład, jak prosty gest – odcisk palca – może zostać przeobrażony w bogate, symetryczne i poruszające kompozycje. Eksperyment, dyscyplina i gotowość na ulotność efektu tworzą razem unikalny język wizualny, który zaprasza widza do zadumy i zachwytu.
Polub nas →
