Kiedy jesteś dzieckiem, szkoła wydaje się całym światem. Spędzasz lata wśród tych samych kolegów, przyzwyczajasz się do tych samych rutyn i widzisz te same twarze każdego dnia. Ale kiedy nadchodzi koniec szkoły, każdy idzie w swoją stronę i nie wiadomo, dokąd ich życie zaprowadzi.
Niedawno użytkownicy Reddita prosili innych o opowiedzenie, co stało się z najmądrzejszymi uczniami z ich szkół — i pojawiło się mnóstwo ciekawych historii. Niektórzy osiągnęli dokładnie tyle, ile wszyscy się spodziewali, inni zaś poszli zupełnie inną drogą. Przewiń w dół, żeby przeczytać, co z nimi się stało.
#1

Uzyskała doktorat z psychologii i napisała wiele prac na temat przymusowego dążenia do perfekcji u dzieci. Zawsze była naturalnie błyskotliwa, ale u rodziców nie mogło być mowy o byciu „mniej niż perfekcyjną”. Każdy klub, każdy sport, każde „wolontariackie” stanowisko — musiała robić wszystko. Większość ludzi nie miała pojęcia, jak wiele złego działo się u niej w domu.
#2

Byłem „mądrym” dzieciakiem w liceum i na studiach (top 1–2% klasy w obu). Ci, którzy osiągają wysokie miejsca w szkole, są po prostu bardzo dobrzy… w szkole. W liceum byłem w top 5 w klasie 600 osób i choć byłem naprawdę dobry w szkole, w „prawdziwym życiu” jestem… beznadziejny. Miałem 4.0 GPA na licencjacie na uczelni z top 5 w moim kierunku, bardzo wymagający program.
Nauczyłem się szybko optymalizować i „oszukiwać” świat szkoły. Wszystko jest tam nauczone, jest wiele zasobów, a każdy problem ma przewidziane rozwiązanie — zamiast być „wynalazczym”, twoim zadaniem jest znaleźć zamierzone rozwiązanie. Jestem w tym bardzo dobry. Jeśli to łatwy kurs, nie trzeba wyjaśnień; jeśli trudniejszy, rozwiązanie zwykle było połączeniem tematów przerabianych na zajęciach. To była kwestia siły i eliminacji, rzadko pojawiały się niespodzianki.
A potem przychodzi prawdziwy świat — jest tak otwarty, że nie wiem, od czego zacząć. Prosi się tam o rozwiązanie potencjalnie nierozwiązywalnych problemów. Nie ma ograniczeń materiału, z którego trzeba czerpać. Tonąłem bardzo szybko. Obecnie jestem bezrobotny, bo czułem się przytłoczony w każdym miejscu pracy, w którym byłem. Nikt nie stoi po twojej stronie, a nawet robienie „właściwej” rzeczy często nie jest właściwe. Jest polityka biurowa, której mnie nikt nie nauczył. Było wtedy o wiele prościej.
#3

W moim liceum było wielu inteligentnych i osiągających dużo uczniów, wielu pochodzących z zamożnych rodzin, wielu trafiło na uczelnie z Ivy League i najlepsze UC, potem na studia podyplomowe itd. Nie śledzę większości z nich, bo po liceum się wyprowadziłem i nie wróciłem.
W naszej klasie było 5 finalistów National Merit Scholar i o kilku wiem więcej. Jeden poszedł na Yale, zrobił MD na Columbia, specjalizację na UCLA i jest teraz onkologiem. Jeden poszedł na Harvard, potem Stanford i jest teraz adwokatem procesowym. Jedna poszła na Dartmouth, zrobiła doktorat i została biologiem. Mój były ukończył Brown, potem doktorat na Stanford, jest inżynierem materiałowym. A ja trafiłam na dobrą uczelnię publiczną, porzuciłam studia w czasie kryzysu finansowego, bo straciłam pracę na kampusie, i łapałam różne zajęcia, żeby opłacić rachunki.
Po chaosie pierwszych dwudziestu kilku lat reszta wydaje się dość nudna. Zakochałam się, wyszłam za mąż, kupiliśmy dom i założyłam własny biznes. Z pozoru jestem najmniej „sukcesowa” z nich, ale moje życie jest szczęśliwe i pełne, żyję wygodnie i jestem bardzo wdzięczna.
Jestem też jedyną osobą, która nie pochodziła z zamożnej, pełnej rodziny i nie miała znaczącej pomocy finansowej, więc jestem dumna z tego, gdzie dotarłam — kosztowało to wiele ciężkiej pracy.
#4

Poszedł na MIT na pełne stypendium i w końcu został neurochirurgiem.
#5

Chodziła ze mną do szkoły z internatem i była moją sąsiadką. Byliśmy w internacie skupionym na osiągnięciach akademickich, więc jeśli była tam najmądrzejsza, to znaczy, że naprawdę była wyjątkowa. Mogła powiedzieć dużo o prawie każdym temacie i uczyła mnie algebry liniowej na podłodze w akademiku. Wybrałyśmy tę samą uczelnię i byłyśmy tam przyjaciółkami. Nie była tylko mądra — była też miła i zabawna, myślała głęboko o świecie i chciała zmieniać życie wielu ludzi. Studiowała nauki o glebie i inżynierię biologiczną, chcąc pomóc w produkcji żywności w dobie zmian klimatu.
Tuż przed przerwą świąteczną w pierwszym roku akademickim odebrała sobie życie, skacząc z budynku akademika. Później dowiedziałam się, że była prześladowana przez dziewczynę z wydziału, zazdrosną o jej osiągnięcia jako pierwszorocznej. Zawsze miała problemy ze zdrowiem psychicznym, ale nigdy nie spodziewałam się, że zostanie tak zaszczuta na studiach. To było okropne i nawet po jej śmierci ta sprawczyni nie przestała. Nie mogę powiedzieć, co by osiągnęła — była jedną z najmądrzejszych osób, jakie poznałam. Żałuję, że świat nie był dla niej łaskawszy.
#6

Jeśli mówimy o TOP10 GPA, znam ich, bo wciąż się z kilkoma przyjaźnię:
– ktoś jest w zarządzie (C-suite) w firmie z listy Fortune 500
– ktoś się wypalił po studiach
– poszedł do jednej z akademii wojskowych, osiągnął wysoką pozycję w tej formacji
– poszedł do marynarki, został inżynierem nuklearnym okrętów
– poszedł do szkoły teologicznej, został pastorem
Trochę się pochwalę, bo przynajmniej dwaj przyznali, że byłem od nich inteligentniejszy, choć moje GPA tego nie odzwierciedlało:
– zacząłem studia 2 lata wcześniej, wypaliłem się z edukacji przed 18. rokiem życia, ale mam udaną karierę w IT i jestem dyrektorem w organizacji, która zdobyła nagrody prasowe typu Pulitzer, Peabody, Murrow i Polk.
Reklama
#7

Nasz najmądrzejszy kolega był świetny i lubiany przez wszystkich (unikał stereotypów — potrafił rzucić piłką, zrobić pompki i podciągnięcia, napić się czegoś, zatańczyć na imprezie i wdawał się w kłopoty razem z innymi). Poszedł na studia z fizyki i matematyki i został profesorem. Często można go zobaczyć w telewizji lub w lokalnych filmikach, gdzie opowiada o szkole, studentach i eksperymentach — ma talent do PR i pokazuje, że nauka może być zabawna.
#8

Jedna wyszła za mąż za ewangelistę i przeprowadziła się do Czarnogóry. Jeden przeprowadził się do Oregonu na doktorat i mieszka tam do dziś. Jeden został lekarzem. Dobre zawody, ale nic oszałamiającego. Najciekawsze przypadki to kombinacja klasy wyższej średniej i ponadprzeciętnych umiejętności umysłowych — zakładali duże startupy i rozwijali rodzinne firmy. Bogaci byli raczej leniwi — wciąż bogaci, ale wydaje się, że nie rozwinęli się wiele.
#9
W trakcie studiów dostała stwardnienia rozsianego, co wszystko poszło szybko w dół. To straszne. Jest wspaniałą osobą, która chciała uczyć w szkołach podstawowych, a choroba kompletnie pokrzyżowała jej plany.
#10
Salutatorian (mowa powitalna): teraz weterynarz pracujący głównie z końmi (chyba ma swoją specjalizację). Była niezwykle inteligentna. Mieszka w Teksasie (liceum było na wschodnim wybrzeżu).
Salutatorian: lekarz chorób wewnętrznych. Też bardzo bystry. Gdzieś na Środkowym Zachodzie.
Trzeci w kolejności to chyba adwokat. Czwarty to zaangażowany w działania pro-life działacz religijny.
Nie byłem w czołówce klasy, ale jestem dyrektorem ds. jakości w dużym zakładzie produkcyjnym. Więc też coś.
#11

Jeden z nich został sędzią Sądu Najwyższego. Drugiego poślubiłam, a potem się rozwiodłam. To był dupkiem.
#12

Wyróżniający mówcy klasy teraz:
– aspirujący nauczyciel matematyki
– aspirujący biolog morski
– inżynier mechanik w Lockheed Martin
Salutatorian jest inżynierem oprogramowania w Apple.
#13

Szanse, że najmądrzejszy uczeń jest valedictorianem, są naprawdę niskie. Ludzie łączą osiągnięcia akademickie z byciem „najmądrzejszym”, ale zwykle osoba, która wcześniej opuszczała rocznik lub była w programie dla uzdolnionych w podstawówce, nie próbuje zostać valedictorianem. Zwykle to osoby powyżej średniej albo „zwykłe” inteligentne, które są ekstremalnie pilne. Wielu naprawdę zdolnych dzieciaków, których znałem, zdobywało olimpiady matematyczne i dostawało pełne stypendia na najlepsze uczelnie, często bez wielkiego wysiłku w GPA.
#14

Jedna z najmądrzejszych była też królową balu. Była zabawna, dynamiczna i urocza. Poszła na cenioną uczelnię liberalną na Zachodnim Wybrzeżu. Potem trafiła na medycynę, ale została wyrzucona za ściąganie i nigdy nie powiedziała o tym rodzinie. Kiedy Facebook stał się popularny, pisała o „obchodach pacjentów” w szpitalu — wszyscy zakładali, że jest lekarzem i ona nigdy tego nie sprostowała. Jej rodzina sądziła, że jest lekarką.
Przyjaciółka była zaniepokojona o jej dziecko i zgłosiła to opiece społecznej; dziecko odebrano, odbyło się przesłuchanie i wtedy po raz pierwszy córka przyznała się, że jest lekarzem. Yikes.
Mieliśmy spotkanie klasowe. Jej partner później wysłał maila do wszystkich, że jest oszustką. Mieliśmy małą klasę 50 osób i od tamtej pory nie robimy dużych zjazdów, bo nikt nie chce dramatu.
#15
Top 3 mojej klasy licealnej (2007) w zamożnej podmiejskiej dzielnicy:
1) Wykładowca dorywczy na uczelni. Mieszka w domu rodzinnym. Uczy kilka kursów matematyki dla studentów — wypalenie naukowe.
2) Celowo nieosiągający dużo. Przez prawie dwie dekady pracuje jako inżynier na poziomie podstawowym w małej firmie zajmującej się konstrukcją. Nie chce brać odpowiedzialności, zamienia wyższe zarobki na work–life balance. Wielki użytkownik marihuany. Mieszka w drewnianej chacie bez sieci, pustelnik.
3) Przedawkował około dekady temu. Rzucił studia, był w ośrodkach odwykowych — smutna historia.
#16
Facet został dilerem narkotyków, trafił do więzienia, a teraz sprzedaje peptydy na TikToku. Właśnie kupił Lamborghini. Chyba wystarczyła mu inteligencja, żeby wybrać „dobry biznes”.
#17
Moja przyjaciółka przypadkowo podzieliła tytuł valedictorian. Ona naprawdę nie przejmowała się tytułem i oddała go dziewczynie, która bardziej się starała. Z tego, co wiem, nie skończyła studiów. Przez jakiś czas była wędrowniczką z wyboru. Ostatnio, jak słyszałem, jej łódź odpłynęła bez niej z brzegu — od ponad roku jej nie odnaleziono.
#18
Valedictorian w mojej klasie uzależnił się od opioidów. Ostatnio słyszałem, że został złapany na włamaniu do czyjegoś domu.
#19
Nie mam pojęcia. Spędziłem dwanaście lat próbując uciec od tych ludzi i nigdy nie oglądałem się za siebie.
#20

Byłem valedictorianem i definicją nadmiernego osiągania — sport na poziomie reprezentacyjnym, samorząd uczniowski, National Honor Society, wysoki wynik ACT. Poszedłem na uczelnię stanową z zamiarem pójścia na medycynę, ale w trzecim roku miałem załamanie z powodu stresu i strachu, że nigdy nie będę wystarczająco dobry na medycynę. Zmieniłem kierunek na terapię oddechową i pracuję w tej dziedzinie od tamtej pory. Jestem w tym dobry, lubię to i zarabia wystarczająco dobrze — więc choć nie zostałem lekarzem, uważam, że mam całkiem dobre życie.
#21

Valedictorian: prawnik w małej, wiejskiej kancelarii — ma się dobrze, ale nic spektakularnego.
W rzeczywistości najmądrzejszy (moim zdaniem): lekarz w małym szpitalu — też dobrze, ale nic szalonego.
#22

Poszedł na Berkeley, potem MIT; nasze rodziny były zaprzyjaźnione, odkąd byłem w piątej klasie. Pracuje nad zostaniem astronautą — chciałbym się z nim znowu skontaktować i go odwiedzić.
#23

Był moim najlepszym przyjacielem dorastając — mieszkał naprzeciwko. Po latach rozstaliśmy się. Poszedł na świetną uczelnię, pracował na Wall Street, ale wypalił się pod koniec dwudziestki i zmagał się z problemami psychicznymi. Teraz ma pół etatu w sklepie spożywczym i na tym skończyły się jego osiągnięcia.
#24
Moja siostra była jedną z nich: teraz jest mężatką i pracuje w przedszkolu na bazie wojskowej, gdzie stacjonuje jej mąż. Chciała zostać lekarzem w liceum, potem nauczycielką angielskiego i zmieniała kierunki aż zdobyła dyplom z edukacji wczesnoszkolnej. Mówiła, że trudniej utrzymać poziom w college’u niż w liceum ze względu na wolność.
Ja byłem valedictorianem — poszedłem na prywatną uczelnię w innym stanie na dwa lata, potem rodzice prawie umarli i miałem paskudny incydent ze starym najlepszym przyjacielem, więc nie mogłem tam dłużej być. Przeniosłem się z powrotem i teraz pracuję z ojcem po uzyskaniu dyplomu z inżynierii mechanicznej. Chcę zostać profesorem, ale to raczej odległa przyszłość.
#25
Valedictorian i salutatorian z mojego liceum zostali odpowiednio szanowanym i odnoszącym sukcesy lekarzem oraz prawnikiem/kierownikiem. Wiem, że wszyscy lubią historie o upadkach, ale ci ludzie ciężko pracowali i nie odpuścili dorosłości — dobrze im się powodzi i nie byli ostatnio dupkami.
#26
To mieszanka. Mieliśmy kilku naprawdę bystrych uczniów, ale wszyscy pochodziliśmy z małego, bardzo biednego miasteczka. Jednego z nas wysłano z uczelni Duke, by zdawał SAT w 7. klasie. Jeden uzyskał 1200/1600 wtedy, ale wypalił się do końca szkoły, został złapany za narkotyki i teraz kopie baseny. Z drugiej strony jeden jest lekarzem i bardzo sukcesywny. Większość osób, które wyjechały, poradziła sobie najlepiej. Utrzymanie się z ubóstwa jest dusząco trudne — wielu utknęło w tym cyklu. Mam kilka magisteriów (Informatyka i Psychologia), próbowałem zostać astronautą, aż zachorowałem i stałem się niepełnosprawny. Teraz pracuję dla rządu jako DevSecOps inżynier zdalnie, co ułatwia mi zarządzanie zdrowiem.
#27
Najmądrzejszy poszedł do Air Force Academy i niedawno przeszedł na emeryturę. Na końcu kariery latał F-35 — niezły z niego gość. Pewnie teraz lata jako pilot linii lotniczych i dobrze zarabia.
#28
Nasza valedictorian studiowała matematykę, potem zmieniła kierunek na muzykę. Teraz jest śpiewaczką operową. Nasz salutatorian studiował nauki o ćwiczeniach fizycznych i teraz robi tutoriale makijażowe i prowadzi warsztaty z pieczenia na zakwasie.
#29
Byłem valedictorianem i wyrzucono mnie z domu rano po maturze, mając 17 lat. Rodzice byli w trakcie brutalnego rozwodu, dom popadł w foreclosures. Mimo to jako pierwszy w rodzinie zdobyłem licencjat na lokalnym uniwersytecie. Nie pomogło to aż tak, jak miałem nadzieję finansowo, ale zbudowałem stabilną, kochającą rodzinę i to mnie bardzo cieszy.
#30
Poszedł na Harvard i ma własną firmę kosmiczną. Pochodzi z miasteczka 8 tysięcy mieszkańców — porządny twardziel.
#31
Rekruter CIA po studiach, potem przeszedł do rekrutacji korporacyjnej. Teraz jest szefem rekrutacji kadry kierowniczej w Capital One i pracuje w Nowym Jorku. Prawdopodobnie gracz o dużym wpływie.
#32
Zginął w dziwnym wypadku dwa lata po ukończeniu szkoły. Absolutna tragedia.
#33
Zarabia 200 tys. w mieście, podczas gdy jego żona umawia się z najgłupszym dzieciakiem z klasy (nie żartuję).
#34
Uzyskała magistra w dziedzinie pszczelarstwa i zaczęła pracować dla rządu federalnego, miała trójkę dzieci i założyła dodatkowy biznes, bo to jej było za mało. Uwielbiam ją i sprawia, że wszyscy wydajemy się leniwi.
#35
Poszedłem na studia, zrobiłem magisterium z fizyki, mam dziecko i pracuję w lotnictwie na stanowisku z sześciocyfrowym wynagrodzeniem. Uciekłem przed epidemią opioidów, która przeorała moje małe miasteczko. Kilku moich kolegów z klasy zmarło — w małym miasteczku to dużo. Wciąż czasem sprawdzam, co u niektórych — czuję wyrzuty sumienia, że mam tak dobre życie.
#36
Z tych, o których nadal wiem: 2 to onkolodzy, 2 to profesorowie uniwersyteccy, 1 to nauczyciel licealny, 1 jest dziekanem w prywatnej szkole. Kilku to kierownicy banków, jeden jest burmistrzem naszego miasta, paru prowadzi własne małe firmy. Patrząc teraz, nie wiem, kto był „najmądrzejszy” — pewnie jedna z profesorek, która zawsze radziła sobie bez większego wysiłku.
#37
Najlepszy w klasie był dzieckiem z funduszu powierniczego. Poszedł na studia. Teraz podróżuje i sprawdza nowe miejsca do życia.
#38
Ukończyła trzy kierunki na Ivy League na studiach licencjackich, zrobiła prawo w top10 i jest międzynarodową prawniczką korporacyjną, która zarabia wielokrotność siedmiu cyfr rocznie. Zasiada też w zarządach kilku NGO. Dobrze jej się powiodło.
#39
Poszli do seminarium i zostali pastorem w małym mieście na Środkowym Zachodzie.
#40
Mój kolega Joe w liceum zapamiętywał kilka kluczy produktu Windows i potrafił je recytować. Raz zbudował system podobny do Netfliksa w domu bogacza — serwer z ~2,5 TB pirackich filmów i program do ich przeglądania przypisany do telewizorów i tabletów, dawno przed powszechnością tanich ekranów dotykowych. To było imponujące — geniusz. Potem poszedł do Marines, opuścił boot camp po ataku paniki spowodowanym szczepieniem amfetaminą, potem wpadł w narkotyki. Teraz odsiedza 20+ lat za handel narkotykami i napaść seksualną.
#41
Dziecko, które uzyskało perfekcyjny wynik na ACT, zostało bibliotekarzem. Może wydawać się to skromne, ale dostał pracę w mieście w wieku 22 lat i awansował do punktu, w którym nie musi bardzo obcować z tłumem. Myślę, że radzi sobie całkiem nieźle.
#42
Nasza valedictorian rzuciła studia po dwóch latach, po krótkim epizodzie jako śmieciarz teraz pracuje na recepcji w hotelu.
#43
Poszedł na Harvard, a potem do Chin, żeby zajmować się rozwojem oprogramowania.
Reklama
Kiedy jesteś dzieckiem, szkoła wydaje się całym światem. Spędzasz lata wśród tych samych kolegów, przyzwyczajasz się do tych samych rutyn i widzisz te same twarze każdego dnia. Ale kiedy nadchodzi koniec szkoły, każdy idzie w swoją stronę i nie wiadomo, dokąd ich życie zaprowadzi.
Niedawno użytkownicy Reddita prosili innych o opowiedzenie, co stało się z najmądrzejszymi uczniami z ich szkół — i pojawiło się mnóstwo ciekawych historii. Niektórzy osiągnęli dokładnie tyle, ile wszyscy się spodziewali, inni zaś poszli zupełnie inną drogą. Przewiń w dół, żeby przeczytać, co z nimi się stało.
#1

Uzyskała doktorat z psychologii i napisała wiele prac na temat przymusowego dążenia do perfekcji u dzieci. Zawsze była naturalnie błyskotliwa, ale u rodziców nie mogło być mowy o byciu „mniej niż perfekcyjną”. Każdy klub, każdy sport, każde „wolontariackie” stanowisko — musiała robić wszystko. Większość ludzi nie miała pojęcia, jak wiele złego działo się u niej w domu.
#2

Byłem „mądrym” dzieciakiem w liceum i na studiach (top 1–2% klasy w obu). Ci, którzy osiągają wysokie miejsca w szkole, są po prostu bardzo dobrzy… w szkole. W liceum byłem w top 5 w klasie 600 osób i choć byłem naprawdę dobry w szkole, w „prawdziwym życiu” jestem… beznadziejny. Miałem 4.0 GPA na licencjacie na uczelni z top 5 w moim kierunku, bardzo wymagający program.
Nauczyłem się szybko optymalizować i „oszukiwać” świat szkoły. Wszystko jest tam nauczone, jest wiele zasobów, a każdy problem ma przewidziane rozwiązanie — zamiast być „wynalazczym”, twoim zadaniem jest znaleźć zamierzone rozwiązanie. Jestem w tym bardzo dobry. Jeśli to łatwy kurs, nie trzeba wyjaśnień; jeśli trudniejszy, rozwiązanie zwykle było połączeniem tematów przerabianych na zajęciach. To była kwestia siły i eliminacji, rzadko pojawiały się niespodzianki.
A potem przychodzi prawdziwy świat — jest tak otwarty, że nie wiem, od czego zacząć. Prosi się tam o rozwiązanie potencjalnie nierozwiązywalnych problemów. Nie ma ograniczeń materiału, z którego trzeba czerpać. Tonąłem bardzo szybko. Obecnie jestem bezrobotny, bo czułem się przytłoczony w każdym miejscu pracy, w którym byłem. Nikt nie stoi po twojej stronie, a nawet robienie „właściwej” rzeczy często nie jest właściwe. Jest polityka biurowa, której mnie nikt nie nauczył. Było wtedy o wiele prościej.
#3

W moim liceum było wielu inteligentnych i osiągających dużo uczniów, wielu pochodzących z zamożnych rodzin, wielu trafiło na uczelnie z Ivy League i najlepsze UC, potem na studia podyplomowe itd. Nie śledzę większości z nich, bo po liceum się wyprowadziłem i nie wróciłem.
W naszej klasie było 5 finalistów National Merit Scholar i o kilku wiem więcej. Jeden poszedł na Yale, zrobił MD na Columbia, specjalizację na UCLA i jest teraz onkologiem. Jeden poszedł na Harvard, potem Stanford i jest teraz adwokatem procesowym. Jedna poszła na Dartmouth, zrobiła doktorat i została biologiem. Mój były ukończył Brown, potem doktorat na Stanford, jest inżynierem materiałowym. A ja trafiłam na dobrą uczelnię publiczną, porzuciłam studia w czasie kryzysu finansowego, bo straciłam pracę na kampusie, i łapałam różne zajęcia, żeby opłacić rachunki.
Po chaosie pierwszych dwudziestu kilku lat reszta wydaje się dość nudna. Zakochałam się, wyszłam za mąż, kupiliśmy dom i założyłam własny biznes. Z pozoru jestem najmniej „sukcesowa” z nich, ale moje życie jest szczęśliwe i pełne, żyję wygodnie i jestem bardzo wdzięczna.
Jestem też jedyną osobą, która nie pochodziła z zamożnej, pełnej rodziny i nie miała znaczącej pomocy finansowej, więc jestem dumna z tego, gdzie dotarłam — kosztowało to wiele ciężkiej pracy.
#4

Poszedł na MIT na pełne stypendium i w końcu został neurochirurgiem.
#5

Chodziła ze mną do szkoły z internatem i była moją sąsiadką. Byliśmy w internacie skupionym na osiągnięciach akademickich, więc jeśli była tam najmądrzejsza, to znaczy, że naprawdę była wyjątkowa. Mogła powiedzieć dużo o prawie każdym temacie i uczyła mnie algebry liniowej na podłodze w akademiku. Wybrałyśmy tę samą uczelnię i byłyśmy tam przyjaciółkami. Nie była tylko mądra — była też miła i zabawna, myślała głęboko o świecie i chciała zmieniać życie wielu ludzi. Studiowała nauki o glebie i inżynierię biologiczną, chcąc pomóc w produkcji żywności w dobie zmian klimatu.
Tuż przed przerwą świąteczną w pierwszym roku akademickim odebrała sobie życie, skacząc z budynku akademika. Później dowiedziałam się, że była prześladowana przez dziewczynę z wydziału, zazdrosną o jej osiągnięcia jako pierwszorocznej. Zawsze miała problemy ze zdrowiem psychicznym, ale nigdy nie spodziewałam się, że zostanie tak zaszczuta na studiach. To było okropne i nawet po jej śmierci ta sprawczyni nie przestała. Nie mogę powiedzieć, co by osiągnęła — była jedną z najmądrzejszych osób, jakie poznałam. Żałuję, że świat nie był dla niej łaskawszy.
#6

Jeśli mówimy o TOP10 GPA, znam ich, bo wciąż się z kilkoma przyjaźnię:
– ktoś jest w zarządzie (C-suite) w firmie z listy Fortune 500
– ktoś się wypalił po studiach
– poszedł do jednej z akademii wojskowych, osiągnął wysoką pozycję w tej formacji
– poszedł do marynarki, został inżynierem nuklearnym okrętów
– poszedł do szkoły teologicznej, został pastorem
Trochę się pochwalę, bo przynajmniej dwaj przyznali, że byłem od nich inteligentniejszy, choć moje GPA tego nie odzwierciedlało:
– zacząłem studia 2 lata wcześniej, wypaliłem się z edukacji przed 18. rokiem życia, ale mam udaną karierę w IT i jestem dyrektorem w organizacji, która zdobyła nagrody prasowe typu Pulitzer, Peabody, Murrow i Polk.
#7

Nasz najmądrzejszy kolega był świetny i lubiany przez wszystkich (unikał stereotypów — potrafił rzucić piłką, zrobić pompki i podciągnięcia, napić się czegoś, zatańczyć na imprezie i wdawał się w kłopoty razem z innymi). Poszedł na studia z fizyki i matematyki i został profesorem. Często można go zobaczyć w telewizji lub w lokalnych filmikach, gdzie opowiada o szkole, studentach i eksperymentach — ma talent do PR i pokazuje, że nauka może być zabawna.
#8

Jedna wyszła za mąż za ewangelistę i przeprowadziła się do Czarnogóry. Jeden przeprowadził się do Oregonu na doktorat i mieszka tam do dziś. Jeden został lekarzem. Dobre zawody, ale nic oszałamiającego. Najciekawsze przypadki to kombinacja klasy wyższej średniej i ponadprzeciętnych umiejętności umysłowych — zakładali duże startupy i rozwijali rodzinne firmy. Bogaci byli raczej leniwi — wciąż bogaci, ale wydaje się, że nie rozwinęli się wiele.
#9
W trakcie studiów dostała stwardnienia rozsianego, co wszystko poszło szybko w dół. To straszne. Jest wspaniałą osobą, która chciała uczyć w szkołach podstawowych, a choroba kompletnie pokrzyżowała jej plany.
#10
Salutatorian (mowa powitalna): teraz weterynarz pracujący głównie z końmi (chyba ma swoją specjalizację). Była niezwykle inteligentna. Mieszka w Teksasie (liceum było na wschodnim wybrzeżu).
Salutatorian: lekarz chorób wewnętrznych. Też bardzo bystry. Gdzieś na Środkowym Zachodzie.
Trzeci w kolejności to chyba adwokat. Czwarty to zaangażowany w działania pro-life działacz religijny.
Nie byłem w czołówce klasy, ale jestem dyrektorem ds. jakości w dużym zakładzie produkcyjnym. Więc też coś.
#11

Jeden z nich został sędzią Sądu Najwyższego. Drugiego poślubiłam, a potem się rozwiodłam. To był dupkiem.
#12

Wyróżniający mówcy klasy teraz:
– aspirujący nauczyciel matematyki
– aspirujący biolog morski
– inżynier mechanik w Lockheed Martin
Salutatorian jest inżynierem oprogramowania w Apple.
#13

Szanse, że najmądrzejszy uczeń jest valedictorianem, są naprawdę niskie. Ludzie łączą osiągnięcia akademickie z byciem „najmądrzejszym”, ale zwykle osoba, która wcześniej opuszczała rocznik lub była w programie dla uzdolnionych w podstawówce, nie próbuje zostać valedictorianem. Zwykle to osoby powyżej średniej albo „zwykłe” inteligentne, które są ekstremalnie pilne. Wielu naprawdę zdolnych dzieciaków, których znałem, zdobywało olimpiady matematyczne i dostawało pełne stypendia na najlepsze uczelnie, często bez wielkiego wysiłku w GPA.
#14

Jedna z najmądrzejszych była też królową balu. Była zabawna, dynamiczna i urocza. Poszła na cenioną uczelnię liberalną na Zachodnim Wybrzeżu. Potem trafiła na medycynę, ale została wyrzucona za ściąganie i nigdy nie powiedziała o tym rodzinie. Kiedy Facebook stał się popularny, pisała o „obchodach pacjentów” w szpitalu — wszyscy zakładali, że jest lekarzem i ona nigdy tego nie sprostowała. Jej rodzina sądziła, że jest lekarką.
Przyjaciółka była zaniepokojona o jej dziecko i zgłosiła to opiece społecznej; dziecko odebrano, odbyło się przesłuchanie i wtedy po raz pierwszy córka przyznała się, że jest lekarzem. Yikes.
Mieliśmy spotkanie klasowe. Jej partner później wysłał maila do wszystkich, że jest oszustką. Mieliśmy małą klasę 50 osób i od tamtej pory nie robimy dużych zjazdów, bo nikt nie chce dramatu.
#15
Top 3 mojej klasy licealnej (2007) w zamożnej podmiejskiej dzielnicy:
1) Wykładowca dorywczy na uczelni. Mieszka w domu rodzinnym. Uczy kilka kursów matematyki dla studentów — wypalenie naukowe.
2) Celowo nieosiągający dużo. Przez prawie dwie dekady pracuje jako inżynier na poziomie podstawowym w małej firmie zajmującej się konstrukcją. Nie chce brać odpowiedzialności, zamienia wyższe zarobki na work–life balance. Wielki użytkownik marihuany. Mieszka w drewnianej chacie bez sieci, pustelnik.
3) Przedawkował około dekady temu. Rzucił studia, był w ośrodkach odwykowych — smutna historia.
#16
Facet został dilerem narkotyków, trafił do więzienia, a teraz sprzedaje peptydy na TikToku. Właśnie kupił Lamborghini. Chyba wystarczyła mu inteligencja, żeby wybrać „dobry biznes”.
#17
Moja przyjaciółka przypadkowo podzieliła tytuł valedictorian. Ona naprawdę nie przejmowała się tytułem i oddała go dziewczynie, która bardziej się starała. Z tego, co wiem, nie skończyła studiów. Przez jakiś czas była wędrowniczką z wyboru. Ostatnio, jak słyszałem, jej łódź odpłynęła bez niej z brzegu — od ponad roku jej nie odnaleziono.
#18
Valedictorian w mojej klasie uzależnił się od opioidów. Ostatnio słyszałem, że został złapany na włamaniu do czyjegoś domu.
#19
Nie mam pojęcia. Spędziłem dwanaście lat próbując uciec od tych ludzi i nigdy nie oglądałem się za siebie.
#20

Byłem valedictorianem i definicją nadmiernego osiągania — sport na poziomie reprezentacyjnym, samorząd uczniowski, National Honor Society, wysoki wynik ACT. Poszedłem na uczelnię stanową z zamiarem pójścia na medycynę, ale w trzecim roku miałem załamanie z powodu stresu i strachu, że nigdy nie będę wystarczająco dobry na medycynę. Zmieniłem kierunek na terapię oddechową i pracuję w tej dziedzinie od tamtej pory. Jestem w tym dobry, lubię to i zarabia wystarczająco dobrze — więc choć nie zostałem lekarzem, uważam, że mam całkiem dobre życie.
#21

Valedictorian: prawnik w małej, wiejskiej kancelarii — ma się dobrze, ale nic spektakularnego.
W rzeczywistości najmądrzejszy (moim zdaniem): lekarz w małym szpitalu — też dobrze, ale nic szalonego.
#22

Poszedł na Berkeley, potem MIT; nasze rodziny były zaprzyjaźnione, odkąd byłem w piątej klasie. Pracuje nad zostaniem astronautą — chciałbym się z nim znowu skontaktować i go odwiedzić.
#23

Był moim najlepszym przyjacielem dorastając — mieszkał naprzeciwko. Po latach rozstaliśmy się. Poszedł na świetną uczelnię, pracował na Wall Street, ale wypalił się pod koniec dwudziestki i zmagał się z problemami psychicznymi. Teraz ma pół etatu w sklepie spożywczym i na tym skończyły się jego osiągnięcia.
#24
Moja siostra była jedną z nich: teraz jest mężatką i pracuje w przedszkolu na bazie wojskowej, gdzie stacjonuje jej mąż. Chciała zostać lekarzem w liceum, potem nauczycielką angielskiego i zmieniała kierunki aż zdobyła dyplom z edukacji wczesnoszkolnej. Mówiła, że trudniej utrzymać poziom w college’u niż w liceum ze względu na wolność.
Ja byłem valedictorianem — poszedłem na prywatną uczelnię w innym stanie na dwa lata, potem rodzice prawie umarli i miałem paskudny incydent ze starym najlepszym przyjacielem, więc nie mogłem tam dłużej być. Przeniosłem się z powrotem i teraz pracuję z ojcem po uzyskaniu dyplomu z inżynierii mechanicznej. Chcę zostać profesorem, ale to raczej odległa przyszłość.
#25
Valedictorian i salutatorian z mojego liceum zostali odpowiednio szanowanym i odnoszącym sukcesy lekarzem oraz prawnikiem/kierownikiem. Wiem, że wszyscy lubią historie o upadkach, ale ci ludzie ciężko pracowali i nie odpuścili dorosłości — dobrze im się powodzi i nie byli ostatnio dupkami.
#26
To mieszanka. Mieliśmy kilku naprawdę bystrych uczniów, ale wszyscy pochodziliśmy z małego, bardzo biednego miasteczka. Jednego z nas wysłano z uczelni Duke, by zdawał SAT w 7. klasie. Jeden uzyskał 1200/1600 wtedy, ale wypalił się do końca szkoły, został złapany za narkotyki i teraz kopie baseny. Z drugiej strony jeden jest lekarzem i bardzo sukcesywny. Większość osób, które wyjechały, poradziła sobie najlepiej. Utrzymanie się z ubóstwa jest dusząco trudne — wielu utknęło w tym cyklu. Mam kilka magisteriów (Informatyka i Psychologia), próbowałem zostać astronautą, aż zachorowałem i stałem się niepełnosprawny. Teraz pracuję dla rządu jako DevSecOps inżynier zdalnie, co ułatwia mi zarządzanie zdrowiem.
#27
Najmądrzejszy poszedł do Air Force Academy i niedawno przeszedł na emeryturę. Na końcu kariery latał F-35 — niezły z niego gość. Pewnie teraz lata jako pilot linii lotniczych i dobrze zarabia.
#28
Nasza valedictorian studiowała matematykę, potem zmieniła kierunek na muzykę. Teraz jest śpiewaczką operową. Nasz salutatorian studiował nauki o ćwiczeniach fizycznych i teraz robi tutoriale makijażowe i prowadzi warsztaty z pieczenia na zakwasie.
#29
Byłem valedictorianem i wyrzucono mnie z domu rano po maturze, mając 17 lat. Rodzice byli w trakcie brutalnego rozwodu, dom popadł w foreclosures. Mimo to jako pierwszy w rodzinie zdobyłem licencjat na lokalnym uniwersytecie. Nie pomogło to aż tak, jak miałem nadzieję finansowo, ale zbudowałem stabilną, kochającą rodzinę i to mnie bardzo cieszy.
#30
Poszedł na Harvard i ma własną firmę kosmiczną. Pochodzi z miasteczka 8 tysięcy mieszkańców — porządny twardziel.
#31
Rekruter CIA po studiach, potem przeszedł do rekrutacji korporacyjnej. Teraz jest szefem rekrutacji kadry kierowniczej w Capital One i pracuje w Nowym Jorku. Prawdopodobnie gracz o dużym wpływie.
#32
Zginął w dziwnym wypadku dwa lata po ukończeniu szkoły. Absolutna tragedia.
#33
Zarabia 200 tys. w mieście, podczas gdy jego żona umawia się z najgłupszym dzieciakiem z klasy (nie żartuję).
#34
Uzyskała magistra w dziedzinie pszczelarstwa i zaczęła pracować dla rządu federalnego, miała trójkę dzieci i założyła dodatkowy biznes, bo to jej było za mało. Uwielbiam ją i sprawia, że wszyscy wydajemy się leniwi.
#35
Poszedłem na studia, zrobiłem magisterium z fizyki, mam dziecko i pracuję w lotnictwie na stanowisku z sześciocyfrowym wynagrodzeniem. Uciekłem przed epidemią opioidów, która przeorała moje małe miasteczko. Kilku moich kolegów z klasy zmarło — w małym miasteczku to dużo. Wciąż czasem sprawdzam, co u niektórych — czuję wyrzuty sumienia, że mam tak dobre życie.
#36
Z tych, o których nadal wiem: 2 to onkolodzy, 2 to profesorowie uniwersyteccy, 1 to nauczyciel licealny, 1 jest dziekanem w prywatnej szkole. Kilku to kierownicy banków, jeden jest burmistrzem naszego miasta, paru prowadzi własne małe firmy. Patrząc teraz, nie wiem, kto był „najmądrzejszy” — pewnie jedna z profesorek, która zawsze radziła sobie bez większego wysiłku.
#37
Najlepszy w klasie był dzieckiem z funduszu powierniczego. Poszedł na studia. Teraz podróżuje i sprawdza nowe miejsca do życia.
#38
Ukończyła trzy kierunki na Ivy League na studiach licencjackich, zrobiła prawo w top10 i jest międzynarodową prawniczką korporacyjną, która zarabia wielokrotność siedmiu cyfr rocznie. Zasiada też w zarządach kilku NGO. Dobrze jej się powiodło.
#39
Poszli do seminarium i zostali pastorem w małym mieście na Środkowym Zachodzie.
#40
Mój kolega Joe w liceum zapamiętywał kilka kluczy produktu Windows i potrafił je recytować. Raz zbudował system podobny do Netfliksa w domu bogacza — serwer z ~2,5 TB pirackich filmów i program do ich przeglądania przypisany do telewizorów i tabletów, dawno przed powszechnością tanich ekranów dotykowych. To było imponujące — geniusz. Potem poszedł do Marines, opuścił boot camp po ataku paniki spowodowanym szczepieniem amfetaminą, potem wpadł w narkotyki. Teraz odsiedza 20+ lat za handel narkotykami i napaść seksualną.
#41
Dziecko, które uzyskało perfekcyjny wynik na ACT, zostało bibliotekarzem. Może wydawać się to skromne, ale dostał pracę w mieście w wieku 22 lat i awansował do punktu, w którym nie musi bardzo obcować z tłumem. Myślę, że radzi sobie całkiem nieźle.
#42
Nasza valedictorian rzuciła studia po dwóch latach, po krótkim epizodzie jako śmieciarz teraz pracuje na recepcji w hotelu.
#43
Poszedł na Harvard, a potem do Chin, żeby zajmować się rozwojem oprogramowania.
















