Transparent to piąty i ostatni rozdział serii fotograficznej Williama Josephsa Radforda, powstałej po śmierci jego ojca w 2024 roku. Każdy rozdział stosuje inną estetykę, aby zbadać inny etap żałoby.
Pierwszy rozdział, White Knight, powstał krótko po śmierci ojca. Radford użył wazeliny na obiektywie, żeby oddać zanikanie pamięci i niepewną przestrzeń między światem fizycznym a duchowym.
Gradient Loss był jego pierwszym poważnym wejściem w fotografię czarno-białą. Korzystając z maskowania obiektywu i ghostingu w eksperymentalnych autoportretach, eksplorował kontrast między pogodnym kelnerem w dzień a cichą żałobą skrytą pod powierzchnią.
W Residual Noise Radford podkręcił ISO aparatu do granic możliwości podczas podróży do Hiszpanii, pozwalając ziarnu symbolizować pamięć — tracącą definicję i blaknącą. Mourning Routine, tworzony równolegle z Transparent, ograniczył go do fotografowania nieba każdego ranka z okna jego mieszkania, przekształcając jedno ujęcie w cichy codzienny rytuał.
Poniżej zobaczysz obrazy, które William Josephs Radford stworzył dla najnowszego i zarazem ostatniego rozdziału tej bardzo osobistej serii fotograficznej.
#1
Transparent rozpoczął się w styczniu 2026 roku, niemal dwa lata po śmierci jego ojca, kiedy Radford przeglądał rodzinne albumy, szukając konkretnie fotografii przedstawiających jego ojca.
„To, co uderzyło mnie prawie od razu, to jak niewiele ich faktycznie było” — powiedział Radford. „Odkrycie tej niedoboru zmieniło moje rozumienie rodzinnego archiwum bardziej niż moje wspomnienie o nim.”
Zawsze wiedział, że jego matka była bardziej obecnym rodzicem, ale zobaczenie tego w albumie rodzinnym różniło się od samej świadomości. Jednocześnie Radford nie chciał, żeby uznanie nieobecności ojca umniejszało fakt, że był on wspaniałym ojcem w czasie, który razem spędzili.
#2
#3
Praca z archiwum sprawiła też, że zaczął kwestionować samą pamięć.
„Czy on naprawdę był nieobecny przez całe moje dzieciństwo, czy też brak fotograficznych dowodów — w połączeniu z opowieściami, które opowiadała mi matka — stopniowo ukształtował moje rozumienie jego osoby?” — powiedział Radford. „Rodzinne narracje istnieją częściowo dlatego, że słyszeliśmy tę samą historię wystarczająco wiele razy, żeby poczuć, że sami ją pamiętamy. W pewnym momencie pamiętanie czegoś i pamiętanie, że ktoś nam to powiedział, staje się niemożliwe do rozdzielenia.”
Do projektu Radford poświęcił sześć miesięcy na usuwanie ojca z każdego zdjęcia i odtwarzanie przestrzeni tak, jakby nigdy tam nie był. Był to także pierwszy raz w jego karierze, gdy pracował z Photoshopem i narzędziami generatywnymi.
#4
#5
Proces był powolny i często frustrujący. Próbkował fragmenty zdjęć, z grubsza je wstawiał, a następnie pracował z oprogramowaniem, by uzyskać przekonujący efekt, idąc od tła w kierunku drobniejszych detali. Niektóre obrazy składały się niemal bez wysiłku, inne zajmowały tygodnie.
„Jednym z powtarzających się koszmarów była roślina tradescantia, którą AI uporczywie próbowało zamienić w człowieka” — wspominał Radford.
Odbudowa każdej sceny oznaczała też poleganie na pamięci tak mocno, jak na oryginalnym zdjęciu: dopasowywanie detali, takich jak kolor poduszki, wzór na talerzu czy kształt łyżki.
„Odbudowywanie każdej sceny oznaczało pracę równie z pamięci, co z samego zdjęcia” — wyjaśnił. „Co wydawało się dziwnie cykliczne, bo moja pamięć tych pomieszczeń była w pewnym stopniu zbudowana z tych samych fotografii.”
#6
Reklama
#7
Decyzja, jak zaprezentować gotowy materiał, zajęła kilka miesięcy. Radford rozważał różne pomysły: nadać ojcu widmo-aurę, sprawić, by wyglądał jakby był ze szkła, albo wypełnić jego sylwetkę obrazami nieba.
Przełom nastąpił dzięki drukom lentikularnym, które zmieniają się w zależności od ruchu widza. Zamiast po prostu pokazywać oryginalne i przerobione zdjęcie obok siebie, technika pozwala, by ojciec pojawiał się i znikał w zależności od pozycji obserwatora.
„Widzieć, jak pojawia się i zanika w kadrze w czasie rzeczywistym, było o wiele bardziej odczuwalne niż pokazanie przed i po obok siebie” — powiedział Radford. „To rodzaj obrazu, który można dać dziesięciolatkowi i od razu zrozumie. Nie trzeba żadnego artystycznego manifestu.”
#8
#9
Z Transparent Radford zamyka swoją pięcioodcinkową serię, wracając do rodzinnych zdjęć, które zachowują — a czasem komplikują — nasze wspomnienia o ludziach, których utraciliśmy. Projekt analizuje nie tylko nieobecność jego ojca, lecz także sposób, w jaki fotografie, rodzinne opowieści i osobiste wspomnienia mogą kształtować nasze rozumienie kogoś długo po jego odejściu.
#10
#11
#12
#13
#14
#15
#16
#17
#18
#19
#20
Reklama
Transparent to piąty i ostatni rozdział serii fotograficznej Williama Josephsa Radforda, powstałej po śmierci jego ojca w 2024 roku. Każdy rozdział stosuje inną estetykę, aby zbadać inny etap żałoby.
Pierwszy rozdział, White Knight, powstał krótko po śmierci ojca. Radford użył wazeliny na obiektywie, żeby oddać zanikanie pamięci i niepewną przestrzeń między światem fizycznym a duchowym.
Gradient Loss był jego pierwszym poważnym wejściem w fotografię czarno-białą. Korzystając z maskowania obiektywu i ghostingu w eksperymentalnych autoportretach, eksplorował kontrast między pogodnym kelnerem w dzień a cichą żałobą skrytą pod powierzchnią.
W Residual Noise Radford podkręcił ISO aparatu do granic możliwości podczas podróży do Hiszpanii, pozwalając ziarnu symbolizować pamięć — tracącą definicję i blaknącą. Mourning Routine, tworzony równolegle z Transparent, ograniczył go do fotografowania nieba każdego ranka z okna jego mieszkania, przekształcając jedno ujęcie w cichy codzienny rytuał.
Poniżej zobaczysz obrazy, które William Josephs Radford stworzył dla najnowszego i zarazem ostatniego rozdziału tej bardzo osobistej serii fotograficznej.
#1
Transparent rozpoczął się w styczniu 2026 roku, niemal dwa lata po śmierci jego ojca, kiedy Radford przeglądał rodzinne albumy, szukając konkretnie fotografii przedstawiających jego ojca.
„To, co uderzyło mnie prawie od razu, to jak niewiele ich faktycznie było” — powiedział Radford. „Odkrycie tej niedoboru zmieniło moje rozumienie rodzinnego archiwum bardziej niż moje wspomnienie o nim.”
Zawsze wiedział, że jego matka była bardziej obecnym rodzicem, ale zobaczenie tego w albumie rodzinnym różniło się od samej świadomości. Jednocześnie Radford nie chciał, żeby uznanie nieobecności ojca umniejszało fakt, że był on wspaniałym ojcem w czasie, który razem spędzili.
#2
#3
Praca z archiwum sprawiła też, że zaczął kwestionować samą pamięć.
„Czy on naprawdę był nieobecny przez całe moje dzieciństwo, czy też brak fotograficznych dowodów — w połączeniu z opowieściami, które opowiadała mi matka — stopniowo ukształtował moje rozumienie jego osoby?” — powiedział Radford. „Rodzinne narracje istnieją częściowo dlatego, że słyszeliśmy tę samą historię wystarczająco wiele razy, żeby poczuć, że sami ją pamiętamy. W pewnym momencie pamiętanie czegoś i pamiętanie, że ktoś nam to powiedział, staje się niemożliwe do rozdzielenia.”
Do projektu Radford poświęcił sześć miesięcy na usuwanie ojca z każdego zdjęcia i odtwarzanie przestrzeni tak, jakby nigdy tam nie był. Był to także pierwszy raz w jego karierze, gdy pracował z Photoshopem i narzędziami generatywnymi.
#4
#5
Proces był powolny i często frustrujący. Próbkował fragmenty zdjęć, z grubsza je wstawiał, a następnie pracował z oprogramowaniem, by uzyskać przekonujący efekt, idąc od tła w kierunku drobniejszych detali. Niektóre obrazy składały się niemal bez wysiłku, inne zajmowały tygodnie.
„Jednym z powtarzających się koszmarów była roślina tradescantia, którą AI uporczywie próbowało zamienić w człowieka” — wspominał Radford.
Odbudowa każdej sceny oznaczała też poleganie na pamięci tak mocno, jak na oryginalnym zdjęciu: dopasowywanie detali, takich jak kolor poduszki, wzór na talerzu czy kształt łyżki.
„Odbudowywanie każdej sceny oznaczało pracę równie z pamięci, co z samego zdjęcia” — wyjaśnił. „Co wydawało się dziwnie cykliczne, bo moja pamięć tych pomieszczeń była w pewnym stopniu zbudowana z tych samych fotografii.”
#6
#7
Decyzja, jak zaprezentować gotowy materiał, zajęła kilka miesięcy. Radford rozważał różne pomysły: nadać ojcu widmo-aurę, sprawić, by wyglądał jakby był ze szkła, albo wypełnić jego sylwetkę obrazami nieba.
Przełom nastąpił dzięki drukom lentikularnym, które zmieniają się w zależności od ruchu widza. Zamiast po prostu pokazywać oryginalne i przerobione zdjęcie obok siebie, technika pozwala, by ojciec pojawiał się i znikał w zależności od pozycji obserwatora.
„Widzieć, jak pojawia się i zanika w kadrze w czasie rzeczywistym, było o wiele bardziej odczuwalne niż pokazanie przed i po obok siebie” — powiedział Radford. „To rodzaj obrazu, który można dać dziesięciolatkowi i od razu zrozumie. Nie trzeba żadnego artystycznego manifestu.”
#8
#9
Z Transparent Radford zamyka swoją pięcioodcinkową serię, wracając do rodzinnych zdjęć, które zachowują — a czasem komplikują — nasze wspomnienia o ludziach, których utraciliśmy. Projekt analizuje nie tylko nieobecność jego ojca, lecz także sposób, w jaki fotografie, rodzinne opowieści i osobiste wspomnienia mogą kształtować nasze rozumienie kogoś długo po jego odejściu.
#10
#11
#12
#13
#14
#15
#16
#17
#18
#19
#20
Polub nas →
