Żółw olbrzymi z Aldabry, zwany po prostu żółwiem olbrzymim, jest jednym z największych żółwi na świecie. Historycznie te żółwie występowały na wielu wyspach zachodniego Oceanu Indyjskiego, w tym na Madagaskarze, a zapis kopalny pokazuje, że kiedyś żółwie olbrzymie żyły na wszystkich kontynentach i wielu wyspach z wyjątkiem Antarktydy. Wiele gatunków z tego regionu uznawano za wymarłe na skutek działalności europejskich żeglarzy, i do około 1840 roku wydawało się, że wszystkie wyginęły, z jednym wyjątkiem: żółwiowi olbrzymiemu z Aldabry.
Jeden z największych żółwi na świecie — Aldabra przypomina epokę, gdy jego krewni wędrowali niemal po każdym kontynencie

Najnowsze badanie populacji największego na świecie żyjącego w warunkach naturalnych gatunku żółwia olbrzymiego pokazuje, że ten niegdyś zagrożony gatunek dobrze sobie radzi na Seszelach i liczy około 180 000 osobników — to największa kiedykolwiek odnotowana liczba żółwi z Aldabry, jak podaje badanie prowadzone przez Seychelles Islands Foundation (SIF) i University of Exeter. Zespół ustalił tę liczbę analizując pięć lat zliczeń żółwi prowadzonych przez personel badawczy SIF w latach 2018–2022. To pierwsza rygorystyczna, obejmująca cały atol estymacja i pierwsza aktualizacja od powszechnie cytowanej liczby z końca lat 90. — 100 000 żółwi. Wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie naukowym Ecology and Evolution.
Do 1840 roku sądzono, że żółwie olbrzymie Oceanu Indyjskiego zostały wytępione przez europejskich żeglarzy

Żółwie olbrzymie występują dziko tylko w dwóch miejscach na świecie, a atol Aldabra jest jednym z nich. Dzięki odległemu położeniu i ograniczonej dostępności atol pozostał w dużej mierze nienaruszony przez ludzi.
Dr Frauke Fleischer-Dogley, dyrektor SIF, potwierdziła, że dane monitoringowe wykorzystane w badaniu zostały zebrane przez pracowników SIF mieszkających i pracujących na atolu przez wiele lat. Zaznaczyła również, że żółwie żyjące swobodnie na atolu dowodzą, co może osiągnąć długoterminowe zaangażowanie w ochronę przyrody. Jak sama stwierdziła: „To wspaniała wiadomość dla Seszeli, dla świata i dla wszystkich, którzy pracowali nad ochroną Aldabry.”
W XIX wieku intensywna eksploatacja zmniejszyła liczebność żółwi Aldabry do poniżej 1 000 osobników

O jakich liczbach mówimy? Najlepsza estymacja autorów badania to prawie 183 000 dorosłych i subdorosłych osobników, a populacja wydaje się względnie stabilna w badanym okresie. To więcej żółwi niż ludzi mieszka w całych Seszelach!
Ścisła ochrona zmieniła ich los — odrodzenie uznawane jest za jeden z największych sukcesów ochrony w rejonie Oceanu Indyjskiego

Nie zawsze tak było. W XIX wieku intensywna eksploatacja doprowadziła liczebność żółwi na Aldabrze do poniżej 1 000 osobników. Sytuacja zaczęła się zmieniać, gdy Aldabra została uznana za rezerwat przyrody o rygorystycznym reżimie ochrony w 1981 roku, a w 1982 roku wpisano ją na listę UNESCO. Te formy ochrony okazały się ratunkiem, a dziś odrodzenie populacji uważane jest za jeden z największych sukcesów ochrony przyrody na Oceanie Indyjskim.
Nowe badanie szacuje niemal 183 000 dorosłych i subdorosłych żółwi — więcej niż liczba mieszkańców całych Seszeli

Badacze podkreślają, że nowa liczba nie oznacza prawie podwojenia populacji od 1999 roku. Gęste zarośla, namorzyny i zacienione zadrzewienia Aldabry sprawiają, że nawet duży żółw może pozostać niewidoczny, a wcześniejsze inwentaryzacje nie mogły policzyć zwierząt ukrytych w takich siedliskach. Dlatego starsze liczby prawdopodobnie były niedoszacowane.
Estymacja opiera się na pięciu latach zliczeń prowadzonych w latach 2018–2022 przez personel mieszkający i pracujący na atolu

W tym badaniu zespół zastosował statystyczną metodę zwaną bayesowskim hierarchicznym próbkowaniem odległości (Bayesian hierarchical distance sampling). W prostych słowach metoda ta oszacowuje, ile żółwi mogło się ukrywać oraz jak łatwo lub trudno było je dostrzec w różnych typach siedlisk. „Modelując to, czego nie widzieliśmy, jak i to, co widzieliśmy, stworzyliśmy najbardziej wiarygodną dotychczas bazę odniesienia dla tego ikonicznego gatunku z Seszeli,” powiedziała współautorka dr Nancy Bunbury. Mimo to populacja nadal rosła i wydaje się zdrowa.
Nowa metoda uwzględniła zwierzęta ukryte w gęstych zaroślach — stąd różnica w porównaniu z wcześniejszymi danymi

Badanie pokazuje także, gdzie żółwie spędzają najwięcej czasu. Najgęściej występują na trawiastych obszarach Aldabry, nazywanych potocznie „trawnikiem żółwiowym”. Trudniej je znaleźć w gęstych zaroślach i namorzynach — dokładnie tam, gdzie nowe modelowanie uzupełnia luki w danych.
Pomimo powodów do radości, zagrożenia środowiskowe i inwazyjne gatunki wciąż stanowią ryzyko

To nie sam triumf. Klimat Aldabry się zmienia — dłuższe i częstsze susze prawdopodobnie zmniejszą cień i dostępność pożywienia, od których zależą żółwie. Wzrastający poziom morza zagraża nisko położonym rejonom atolu. Do tego dochodzą inwazyjne zwierzęta. Dzikie kozy kiedyś zdziesiątkowały roślinność atolu, lecz zostały skutecznie usunięte w 2012 roku. Wciąż obecne są dzikie koty i szczury, które polują na jaja i młode żółwie. Autorzy badania wskazują, że usunięcie tych pozostałych inwazorów, co już jest w planach, mogłoby usunąć ostatnie bariery dalszego wzrostu i pomóc żółwiom przetrwać w obliczu zmieniającego się klimatu.
Następnym krokiem jest wykorzystanie rzetelnego szacunku do monitorowania zmian i wczesnego działania

Dr Dave Hudson z University of Exeter, który współtworzył ramy statystyczne stojące za estymacją, ma nadzieję, że badanie dostarczy zarządcom ochrony dowodów niezbędnych do śledzenia przyszłych zmian i podejmowania wczesnych działań. Od mniej niż 1 000 osobników do populacji większej niż liczba mieszkańców całego kraju — żółw olbrzymi z Aldabry przeszedł długą drogę. Teraz, gdy naukowcy mają wreszcie wiarygodne zliczenie, kolejnym zadaniem jest zapewnienie, by te łagodne olbrzymy zachowały swoje wyspy dla przyszłych pokoleń.


















