Wyobraź sobie, że płyniesz w pobliskim jeziorze. Potrafisz dobrze pływać, znasz to miejsce jak własną kieszeń i z pewnością wykonujesz kolejne kraule otulony poranną mgłą. Zanurzasz się dla zabawy i wtedy widzisz to: cienista sylwetka czegoś ogromnego, zardzewiałego i obrośniętego glonami. Panika. Wypływasz na powierzchnię i dopływasz do brzegu. Drżysz ze strachu.
Co to w ogóle było? To tylko próbka submechanofobii — lęku przed w pełni lub częściowo zanurzonymi obiektami stworzonymi przez człowieka: zatopionymi statkami, śrubami, rzeźbami czy budynkami. Na wielkiej społeczności internetowej użytkownicy dzielą się zdjęciami wywołującymi ten rodzaj niepokoju.
Zanurzmy się więc w tej galerii. Głosuj na zdjęcia, które przyprawiły cię o dreszcze, i jeśli jesteś wystarczająco odważny, podziel się wrażeniami w komentarzach.
Jeden z moderatorów forum poświęconego submechanofobii, redditor Pubocyno, opowiedział o społeczności, metodach radzenia sobie z lękiem i ciekawym pochodzeniu tego pojęcia. W wolnym czasie Pubocyno jest aktywnym nurkiem i tworzy szczegółowe mapy wraków.
„Spędzam dużo czasu pod wodą. To uczucie zachwytu, kiedy po raz pierwszy odkrywasz wrak, trochę ekscytacji i trochę przerażenia — nie można też zapominać o historii, zwłaszcza w tych wrakach, o których wiesz, że są ofiary” — tłumaczył moderator, dodając, że sam nie cierpi na submechanofobię, ale darzy wszystko podwodne dużym szacunkiem.
Podwodna rzeźba rekina na jeziorze Neuchâtel
Serpent d’océan w Saint-Brevin-Les-Pins, Francja
Kiedyś łódź, teraz wyspa
Subreddit poświęcony submechanofobii obchodzi swoje 8. urodziny 10 lipca — jeśli lubisz takie niepokojące fotografie, zajrzyj, przywitaj się i złóż życzenia. Tylko nie zapomnij sprzętu do nurkowania, mocnej latarki wodoszczelnej i harpunu — na wszelki wypadek, gdyby zanurzone przedmioty zaczęły być… żywe.
Moderator Pubocyno bardzo angażuje się w moderację. Stara się ustalać jak najwięcej informacji o wrakach pojawiających się w społeczności i, jeśli jest pewien danych, dodaje je do swoich map wraków. Do tej pory stworzył sześć map i chętnie dzieli się wynikami swojej pracy.
Po 2300 latach pod wodą: odkryte zabytki u wybrzeży Thonis-Heraclion (Egipt)
Wielkie dłonie nad kanałem w Wenecji
Ulica po huraganie Harvey — Lumberton, Texas (03.09.2017)
Pubocyno wyjaśnił też, jak moderatorzy podchodzą do treści, by nie szkodzić osobom z lękiem przed zatopionymi przedmiotami: mają surowe zasady i wysokie standardy, wykrywają prowokacyjne lub inscenizowane materiały i wymagają spójnych opisów. To nie miejsce na szokujące clickbaity.
„Przy jakimkolwiek lęku ważne jest zrozumienie, dlaczego się go doświadcza, nie tylko czego się boimy. W poważniejszych przypadkach zawsze polecamy kontakt z profesjonalistami zdrowia psychicznego zamiast porad nieznajomych w sieci” — dodał moderator.
Reklama
Posąg ‚The Awakening’ w Maryland National Harbor
Wycofany wagon metra z Nowego Jorku użyty jako sztuczna rafa
Wnętrze zatopionego statku w Jeziorze Górnym
Moderator opowiedział też o historii społeczności: obecni moderatorzy nie byli obecni przy zakładaniu forum i nie mają kontaktu z jego twórcami. Założyciele uznali pomysł za trafiony, społeczność szybko rozrosła się i pierwsi autorzy zajęli się innymi projektami.
Według Pubocyno trudno znaleźć wzmianki o terminie „submechanophobia” sprzed powstania forum (2013), więc być może to właśnie tam pojęcie powstało i rozprzestrzeniło się dalej w internecie.
Część osób boi się, że zostaną wciągnięci przez zanurzone obiekty, że w ich wnętrzu mogą czaić się zwłoki lub niebezpieczne stworzenia, a inni obawiają się, że przedmioty są nawiedzone. Łatwo się z tego śmiać, stojąc na suchym brzegu, ale doświadczenie takiego widoku będąc pod wodą bywa przerażające.
Smok — rzeźba w jeziorze Neuchâtel (Szwajcaria)
Dziób Titanica
Wejście do tunelu portowego w Baltimore — prowadzi pod wodą
DSD Divemaster Alastair Bailey, który odbył ponad 500 nurkowań, opowiadał, że na początku nie miał obaw — ufał sprzętowi. „To jak z mikrofalówką czy samochodem: ufasz, że zadziała. Wypadki się zdarzają, ale jeśli robisz wszystko poprawnie, minimalizujesz ryzyko.”
Alastair przyznał, że najgorsze sytuacje to zazwyczaj błąd ludzki: ludzie kłamią o stanie powietrza albo panikują, a takie поведzenie może narazić całą grupę. Osobiście miał do czynienia głównie z ludzkimi pomyłkami, nie z awariami sprzętu.
Szyby kopalni Silver Islet w pobliżu Thunder Bay (Ontario)
Nurkowanie w zatopionym samolocie
Ostatni dom z Holland Island — dodatkowe, niepokojące zdjęcia
Alastair opisywał też piękne chwile z nurkowań: spotkanie humbaka, obserwowanie ośmiornic czy mant — te doświadczenia są zapierające dech w piersiach. Co prawda nigdy nie znalazł skarbu, za to odnalazł zęby rekina.
Rollercoaster Jet Star w New Jersey, zrzucony do oceanu podczas huraganu Sandy
Niemiecka łódź podwodna widziana z powietrza
Wieża treningowa do ewakuacji z okrętu podwodnego
Wiele osób ma przynajmniej jedną fobię — niektóre są ukryte, inne dobrze znane najbliższym. Dla mnie to akrofobia, czyli lęk wysokości: wiem, że to irracjonalne, ale na krawędzi drżę ze strachu. Paradoksalnie uwielbiam latać.
Patrząc na to z tej perspektywy, submechanophobia wcale nie brzmi głupio. Zdjęcia w sieci ogląda się z bezpiecznego miejsca, inaczej niż będąc pod wodą i widząc cień wyłaniający się z głębin — wtedy jest naprawdę niepokojąco.
Pływanie przy burcie kontenerowca — zdecydowany nie
Fotografia z wybrzeża Oʻahu (Hawaje) — turystyczny okręt podwodny wyłaniający się z mgły
Basen o głębokości 131 stóp w Padwie, Włochy — ten „lądowisko” na dnie robi wrażenie
Lęk przed zanurzonymi obiektami jest blisko spokrewniony z talasofobią — strachem przed głęboką wodą: oceanem, morzem, jeziorami czy nawet głębokimi basenami. Osoby z talasofobią boją się dużej, pustej przestrzeni wody, fal, żyjących tam stworzeń lub zbyt oddalenia od brzegu.
Część tych lęków można tłumaczyć ewolucyjnie (nie oddychamy pod wodą i w naturalny sposób nie przetrwalibyśmy), ale badacze wciąż nie znają wszystkich przyczyn talasofobii.
Nautilus — sztuczna rafa stworzona w 2016 r. w Brisbane
Kościół w Potosí — zatopiony, potem ponownie wynurzony
Statki wycofywane z floty Carnival podczas złomowania
Niektóre metody leczenia talasofobii i submechanofobii obejmują terapię poznawczo-behawioralną, systematyczną desensytyzację, terapię ekspozycyjną, a w cięższych przypadkach — leczenie farmakologiczne. Najskuteczniejsze bywa łączenie podejść i terapia we wczesnym dzieciństwie, zanim lęk się utrwali.
Statek „World Discoverer” — przed zatonięciem i po
Zplatformowana platforma wiertnicza wyrzucona na brzeg Wyspy Lewisa po ekstremalnej pogodzie (2016)
Zbiornik wodny w Emmendingen, Badenia-Wirtembergia (Niemcy)
Basen na pokładzie wycofanej radzieckiej atomowej łodzi podwodnej klasy Typhoon
Jeśli zdjęcia wywołały u ciebie dreszcze — to normalne. Niektóre z nich są mroczne, inne po prostu dziwnie przyciągające. Warto pamiętać, że przy silniejszych lękach najlepsza jest pomoc specjalisty.
Reklama
Wyobraź sobie, że płyniesz w pobliskim jeziorze. Potrafisz dobrze pływać, znasz to miejsce jak własną kieszeń i z pewnością wykonujesz kolejne kraule otulony poranną mgłą. Zanurzasz się dla zabawy i wtedy widzisz to: cienista sylwetka czegoś ogromnego, zardzewiałego i obrośniętego glonami. Panika. Wypływasz na powierzchnię i dopływasz do brzegu. Drżysz ze strachu.
Co to w ogóle było? To tylko próbka submechanofobii — lęku przed w pełni lub częściowo zanurzonymi obiektami stworzonymi przez człowieka: zatopionymi statkami, śrubami, rzeźbami czy budynkami. Na wielkiej społeczności internetowej użytkownicy dzielą się zdjęciami wywołującymi ten rodzaj niepokoju.
Zanurzmy się więc w tej galerii. Głosuj na zdjęcia, które przyprawiły cię o dreszcze, i jeśli jesteś wystarczająco odważny, podziel się wrażeniami w komentarzach.
Jeden z moderatorów forum poświęconego submechanofobii, redditor Pubocyno, opowiedział o społeczności, metodach radzenia sobie z lękiem i ciekawym pochodzeniu tego pojęcia. W wolnym czasie Pubocyno jest aktywnym nurkiem i tworzy szczegółowe mapy wraków.
„Spędzam dużo czasu pod wodą. To uczucie zachwytu, kiedy po raz pierwszy odkrywasz wrak, trochę ekscytacji i trochę przerażenia — nie można też zapominać o historii, zwłaszcza w tych wrakach, o których wiesz, że są ofiary” — tłumaczył moderator, dodając, że sam nie cierpi na submechanofobię, ale darzy wszystko podwodne dużym szacunkiem.
Podwodna rzeźba rekina na jeziorze Neuchâtel
Serpent d’océan w Saint-Brevin-Les-Pins, Francja
Kiedyś łódź, teraz wyspa
Subreddit poświęcony submechanofobii obchodzi swoje 8. urodziny 10 lipca — jeśli lubisz takie niepokojące fotografie, zajrzyj, przywitaj się i złóż życzenia. Tylko nie zapomnij sprzętu do nurkowania, mocnej latarki wodoszczelnej i harpunu — na wszelki wypadek, gdyby zanurzone przedmioty zaczęły być… żywe.
Moderator Pubocyno bardzo angażuje się w moderację. Stara się ustalać jak najwięcej informacji o wrakach pojawiających się w społeczności i, jeśli jest pewien danych, dodaje je do swoich map wraków. Do tej pory stworzył sześć map i chętnie dzieli się wynikami swojej pracy.
Po 2300 latach pod wodą: odkryte zabytki u wybrzeży Thonis-Heraclion (Egipt)
Wielkie dłonie nad kanałem w Wenecji
Ulica po huraganie Harvey — Lumberton, Texas (03.09.2017)
Pubocyno wyjaśnił też, jak moderatorzy podchodzą do treści, by nie szkodzić osobom z lękiem przed zatopionymi przedmiotami: mają surowe zasady i wysokie standardy, wykrywają prowokacyjne lub inscenizowane materiały i wymagają spójnych opisów. To nie miejsce na szokujące clickbaity.
„Przy jakimkolwiek lęku ważne jest zrozumienie, dlaczego się go doświadcza, nie tylko czego się boimy. W poważniejszych przypadkach zawsze polecamy kontakt z profesjonalistami zdrowia psychicznego zamiast porad nieznajomych w sieci” — dodał moderator.
Posąg ‚The Awakening’ w Maryland National Harbor
Wycofany wagon metra z Nowego Jorku użyty jako sztuczna rafa
Wnętrze zatopionego statku w Jeziorze Górnym
Moderator opowiedział też o historii społeczności: obecni moderatorzy nie byli obecni przy zakładaniu forum i nie mają kontaktu z jego twórcami. Założyciele uznali pomysł za trafiony, społeczność szybko rozrosła się i pierwsi autorzy zajęli się innymi projektami.
Według Pubocyno trudno znaleźć wzmianki o terminie „submechanophobia” sprzed powstania forum (2013), więc być może to właśnie tam pojęcie powstało i rozprzestrzeniło się dalej w internecie.
Część osób boi się, że zostaną wciągnięci przez zanurzone obiekty, że w ich wnętrzu mogą czaić się zwłoki lub niebezpieczne stworzenia, a inni obawiają się, że przedmioty są nawiedzone. Łatwo się z tego śmiać, stojąc na suchym brzegu, ale doświadczenie takiego widoku będąc pod wodą bywa przerażające.
Smok — rzeźba w jeziorze Neuchâtel (Szwajcaria)
Dziób Titanica
Wejście do tunelu portowego w Baltimore — prowadzi pod wodą
DSD Divemaster Alastair Bailey, który odbył ponad 500 nurkowań, opowiadał, że na początku nie miał obaw — ufał sprzętowi. „To jak z mikrofalówką czy samochodem: ufasz, że zadziała. Wypadki się zdarzają, ale jeśli robisz wszystko poprawnie, minimalizujesz ryzyko.”
Alastair przyznał, że najgorsze sytuacje to zazwyczaj błąd ludzki: ludzie kłamią o stanie powietrza albo panikują, a takie поведzenie może narazić całą grupę. Osobiście miał do czynienia głównie z ludzkimi pomyłkami, nie z awariami sprzętu.
Szyby kopalni Silver Islet w pobliżu Thunder Bay (Ontario)
Nurkowanie w zatopionym samolocie
Ostatni dom z Holland Island — dodatkowe, niepokojące zdjęcia
Alastair opisywał też piękne chwile z nurkowań: spotkanie humbaka, obserwowanie ośmiornic czy mant — te doświadczenia są zapierające dech w piersiach. Co prawda nigdy nie znalazł skarbu, za to odnalazł zęby rekina.
Rollercoaster Jet Star w New Jersey, zrzucony do oceanu podczas huraganu Sandy
Niemiecka łódź podwodna widziana z powietrza
Wieża treningowa do ewakuacji z okrętu podwodnego
Wiele osób ma przynajmniej jedną fobię — niektóre są ukryte, inne dobrze znane najbliższym. Dla mnie to akrofobia, czyli lęk wysokości: wiem, że to irracjonalne, ale na krawędzi drżę ze strachu. Paradoksalnie uwielbiam latać.
Patrząc na to z tej perspektywy, submechanophobia wcale nie brzmi głupio. Zdjęcia w sieci ogląda się z bezpiecznego miejsca, inaczej niż będąc pod wodą i widząc cień wyłaniający się z głębin — wtedy jest naprawdę niepokojąco.
Pływanie przy burcie kontenerowca — zdecydowany nie
Fotografia z wybrzeża Oʻahu (Hawaje) — turystyczny okręt podwodny wyłaniający się z mgły
Basen o głębokości 131 stóp w Padwie, Włochy — ten „lądowisko” na dnie robi wrażenie
Lęk przed zanurzonymi obiektami jest blisko spokrewniony z talasofobią — strachem przed głęboką wodą: oceanem, morzem, jeziorami czy nawet głębokimi basenami. Osoby z talasofobią boją się dużej, pustej przestrzeni wody, fal, żyjących tam stworzeń lub zbyt oddalenia od brzegu.
Część tych lęków można tłumaczyć ewolucyjnie (nie oddychamy pod wodą i w naturalny sposób nie przetrwalibyśmy), ale badacze wciąż nie znają wszystkich przyczyn talasofobii.
Nautilus — sztuczna rafa stworzona w 2016 r. w Brisbane
Kościół w Potosí — zatopiony, potem ponownie wynurzony
Statki wycofywane z floty Carnival podczas złomowania
Niektóre metody leczenia talasofobii i submechanofobii obejmują terapię poznawczo-behawioralną, systematyczną desensytyzację, terapię ekspozycyjną, a w cięższych przypadkach — leczenie farmakologiczne. Najskuteczniejsze bywa łączenie podejść i terapia we wczesnym dzieciństwie, zanim lęk się utrwali.
Statek „World Discoverer” — przed zatonięciem i po
Zplatformowana platforma wiertnicza wyrzucona na brzeg Wyspy Lewisa po ekstremalnej pogodzie (2016)
Zbiornik wodny w Emmendingen, Badenia-Wirtembergia (Niemcy)
Basen na pokładzie wycofanej radzieckiej atomowej łodzi podwodnej klasy Typhoon
Jeśli zdjęcia wywołały u ciebie dreszcze — to normalne. Niektóre z nich są mroczne, inne po prostu dziwnie przyciągające. Warto pamiętać, że przy silniejszych lękach najlepsza jest pomoc specjalisty.
Polub nas →
